Na een lange hete dag gaan we, na het buitenspelen, weer naar binnen. Niek loopt op me af en hij heeft z’n handen op z’n rug: “Juf, weet je wat ik heb?”, vraagt hij met een verhit koppie. Ik zeg dat ik erg nieuwsgierig ben. Blij haalt hij een prachtige bos bloemen tevoorschijn: “Deze zijn voor jou!” “Bedankt lieve Niek!”, zeg ik.
ER
Love, love, love this al song. Bij dit nummer gaat het volume altijd omhoog!
ER
Nee. Het lijkt een simpel woord. Ik vind het echter een moeilijk woord. Ik vind het gemakkelijker om ja te zeggen. De pleaser in mij wil altijd ja zeggen. Ik wil het mensen gemakkelijk maken. Ik wil dat mensen gelukkig zijn. Ik vind het fijn om voor anderen klaar te staan. Soms moet ik ook nee zeggen tegen mezelf. Ik moet nee zeggen tegen mijn perfectionisme en tegen mijn enthousiasme, maar ik blijf ja zeggen tegen alle positiviteit.
Maar nu moet ik echter nee leren zeggen. En dat is niet makkelijk. Daar waar een vraag gesteld wordt is mijn “ja” het eerste antwoord dat in mij op komt. Ik moet nee leren zeggen, omdat ja zeggen niet altijd het beste voor mij is. Ik oefen en oefening baart kunst.
Ja, ik zou het fijn vinden als ik deze blog nog twee keer door zou lezen, maar nee, zo is het ook goed.
ER
Daar waar men samen werkt, is flexibelheid een vereiste. Dat is bij de redactie van mefrouw niet anders. Als je een blog runt met drie zussen vraagt dat om een flexibele instelling, vertrouwen en een goede samenwerking. Soms dan wil er een zus een blog plaatsen, maar wordt deze geplaagd door een ernstige vorm van stressfratsen op het werk, of de man met de hamer komt langs en dan ben je daarna heus niet in staat om en blog te posten; hoe graag je ook wilt. Gelukkig is de redding altijd nabij. Soms in de vorm van een zus, of in de vorm van onze moeder. Gelukkig staan we ook in de wereld van bloggers sterk!
“A team is not a group of people who work together. A team is a group of people who trust each other”.
– Simon Sinek
Als ik vanavond van mijn werk naar huis wandel, vraagt m’n zus of ik de blog van vandaag kan oppakken. “No worries, komt goed!
ER
Het is zondagochtend. Tussen alle stress en hectiek door heb ik een momentje voor mezelf. Een momentje waarin ik even niet hoef na te denken en waarin ik even tot rust kan komen. Op het programma staat pump en balance.
Vol enthousiasme pak ik m’n gewichten en knal ik ze op m’n bar. M’n vriendinnetje staat op het podium en geeft de les. Dit wordt gegarandeerd een goede les, dat voel ik. “Oké, pak je stang, vier tellen naar beneden”. Vol goede moed ga ik naar beneden. Naar mate het nummer vordert voelt er toch iets niet helemaal lekker. Ik vraag me af wat het is. Mijn rechterkant heeft het wat zwaar tijdens deze warming-up. Ik besluit dat het na de warming-up vast beter zal gaan. Hmmm ik voel het toch duidelijk dat mijn rechterarm/schouder niet helemaal functioneert zoals zou moeten. “Gelukkig ik ga morgen naar de fysio, dan moet Simon er maar even naar kijken”, bedenk ik me. “Ehm Eveline”, schalt het door de microfoon, ik kijk vol vragen naar mijn vriendinnetje die de les geeft, “Je hebt niet hetzelfde gewicht aan weerskanten van je bar”. Ik krijg er een kleur van, alle puzzelstukjes vallen op hun plaats. Misschien de volgende keer toch maar een klein beetje nadenken.
ER
mefrouw 