Tag: ER

Guilty pleasure: chocolade pepernoten

mefrouw4 reacties

  

Niets vermoedend loop ik met mijn lief en Olivia door de Albert Heijn. Boodschappen doen is niet mijn favoriete klus, maar  een van de dingen in het leven die nu eenmaal gewoon moeten. Ik loop door de winkel, gooi wat gezonde producten in mijn kar. Gezond is tegenwoordig weer een must in mijn leven, aangezien ik mijzelf een doel heb gesteld. De wagen vult zich met zoete paprika’s, bananen, snoeptomaatjes, avocado’s, kipfilet, magere kwark en meer van dat soort producten. Ik kijk in mijn kar en voel me gelijk weer een stuk dichter bij mijn doel! 

Ineens staat de wereld stil. Ik hoor niemand, ik zie niemand. Mijn mond wordt droog en tegelijkertijd loopt het water me in de mond. Mijn hart voel ik kloppen, ik slik. Langzaamaan voel ik weer beweging komen in mijn lijf. Ik slik. De geluiden komen terug. Voorzichtig kijk ik om mij heen. Het lijkt alsof de wereld even verder is gegaan zonder mij, en dat niemand in de gaten heeft, dat iemand besloten heeft om de chocolade pepernoten doodleuk daar neer te zetten in de AH. En dat terwijl ik net weer bezig ben in mijn persoonlijke missie: fit, fierce and faboulous. Weten ze dan niet dat chocolade pepernoten, samen met paaseitjes en eigenlijk alle andere soorten chocolade tot een van mijn guilty pleasures behoort? En dat het feit dat ze nu al in de winkel liggen ervoor zorgt dat het behalen van mijn doel, nu een nog grotere uitdaging is? “I can and I will”, schiet het door mijn hoofd. 

Ik kan dit! Ik spreek met mezelf af, dat de chocolade pepernoten in mijn huis, niet welkom zijn voor 1 december. Het zou natuurlijk niet gastvrij zijn als ze helemaal niet welkom zouden zijn. Dus besluit ik ze een uitnodiging te versturen voor 1 december 2015. 

” Geachte G Pleasure alias C Pepernoot, Middels dit schrijven wil ik u uitnodigen voor een film bij mij thuis. Op 1 december bent u, met al u vrienden, van harte welkom. De film die we zullen draaien zal zijn Sint. Be there or be square! Met vriendelijke groeten, Eveline Rouw”.

ER

Op een onbewoond eiland

mefrouwEen reactie plaatsen

https://m.youtube.com/watch?v=7VqqLWWKth0

Ik zit klaar op de bank. Het moment is weer daar! Het is tijd voor Expeditie Robinson! Dit vind ik zo’n heerlijk programma. En elke keer weer fantaseer ik hoe het zou zijn als ik mee zou doen aan dit programma. Ik zie het al voor me dat ik uit de helikopter spring, dat ik naar het strand zwem, dat ik iedereen help om uit het water te komen, dat ik lekker de hele dag met mijn blote voeten in het zand sta, dat ik alles eet wat de natuur mij te bieden heeft, dat ik kokosnoten hak als een ware Robinson en zelfs vuur maken zal mij gemakkelijk af gaan. En dan nog maar te zwijgen over het feit dat ik op elk moment van de dag zal kunnen zwemmen in een heerlijk, warme, helder, blauwe zee. Uiteraard sta ik er niet bij stil dat het ook kan stormen, dat de zandvlooien je verwelkomen zoals de Justin Timberlake wordt ontvangen door zijn fans en dat verveling je grootste vijand zal zijn.  Voor het gemak vergeet ik maar even dat het tegenwoordig alleen is weggelegd voor bekende Nederlanders.

Ik ben denk ik alleen niet goed in het spel, zoals ze dat dan noemen. De proeven zullen voor mij, op de eetproef na, geen probleem zijn. Dat zou ik echt als een feest beschouwen. Alleen dat stemmen. Dat stemmen zou ik echt verschrikkelijk vinden. Ik wil door iedereen aardig gevonden worden, ik ben totaal niet tactisch, een spuit elf en veel te eerlijk. Ik houd niet van vals spelen, kan er ook niet tegen, dus zelfs bij Kolonisten van Catan zeg ik: ” Je moet je kaartjes even schudden. Ik heb ze gezien”. Stom natuurlijk, want ik heb nu net hout nodig om mijn dorp te kunnen bouwen. Ik vraag me alleen af hoe de vrouwen het doen, als ze zich moeten scheren. De mannen laten hun baarden groeien en gaan er steeds meer uitzien als een echte Robinson. Als vrouw kun je denk ik niet prachtige, weelderige bossen haar laten groeien. Ik denk dat je er dan gelijk uitgestemd wordt, door je mede eiland bewoners.

Mijn to do lijstje als Robinson:

  1. Alle proeven winnen
  2. Een kokosnoot openmaken
  3. Vuur maken
  4. Lekker krabben vangen
  5. Lekker zwemmen in de heldere zee
  6. Slapen onder de sterrenhemel
  7. Yoga op het strand
  8. Genieten van het uitzicht
  9. Leven zonder tijd
  10. Een zandkasteel bouwen

Nu rest mij alleen nog maar een bekende Nederlander te worden. 

ER

Raadgevers van het leven

mefrouw6 reacties

  

Een foto zegt meer dan duizend woorden. Tranen wellen op in mijn ogen. Ik word overvallen door een gevoel van intens verdriet. Verdriet voor alle kinderen die verloren zijn gegaan, verdriet voor iedereen die alles  achter heeft moeten laten, verdriet voor de angst, verdriet voor het verdriet van anderen.

Ik denk aan de angst die een moeder, een vader, een kind, een mens moet voelen waarop zij de beslissing baseren om huis en haard te verlaten. De angst die de raadgever is om je kinderen, of je zelf in een positie te plaatsen die misschien uitpakt als een beter leven, maar die je misschien moet bekopen met verlies, of met de dood. Is een iemand zich daarvan bewust wanneer je in het bootje stapt?  Zijn dat gedachten die de revue passeren wanneer je samen met je kind in het bootje stapt, of word je gedreven door hoop. En is dat het enige waar je aan vasthoudt, omdat alle andere gedachten te verschrikkelijk zijn om over na te denken. Is hoop in dit geval je raadgever?

Ik vind het verschrikkelijk dat een mens zo wreed kan zijn, om een ander het leven te ontnemen dat zij willen leven. Dat een mens zo in en in slecht kan zijn beangstigd mij. Ik leer de kinderen in mijn klas “stop, houdt op” te zeggen wanneer er iets gaande is dat zij niet willen. Als een kind dan niet stopt dan kom je bij juf. Elk kind in mijn klas weet dan, dat ik hen help het conflict op te lossen. Deze mensen die in een bootje stappen hebben geen juf om naar toe te gaan. Het enige dat zij hebben is angst en hoop. Angst voor het ondenkbare en hoop op een beter leven. 

Mijn hart huilt.

“I am another you.
You are another me”.

-Desmond Tutu

ER