Kerst bij ijsjes-oma

Kerst en tradities gaan hand in hand, zo ook bij ons. Sinds ik mijn lief ken vieren wij, 1e kerstdag bij zijn lieve ouders samen met mijn schoonzusje. Inmiddels is de familie aardig uitgebreid met een schare kleinkinderen en in dit geval geldt zeker, “the more the merrier”.

Dit jaar zou het bijna anders verlopen en niet alleen omdat ik afgelopen maandag geopereerd ben aan mijn rug maar met mij gaat het bovenverwachting goed! De operatie is zonder problemen verlopen en alhoewel de neurostimulator nog niet op alle plekken goed stimuleert, bestrijkt hij wel het grootste gebied. Ik mag minimaal zes weken niks doen omdat de lead nog moet vastgroeien maar daarna kan ik voorzichtig “de draad” weer oppakken en verder gaan met revalideren.

Ik voel me goed, operatiepijn valt mee en de lichamelijke terugslag die ik verwachtte lijkt gelukkig ook mee te vallen. Daarom durf ik het aan om de traditie in ere te houden. Per slot van rekening kan ik ook daar op de bank liggen en we hadden toch al besloten om het dit jaar te verplaatsen naar een lunch omdat dan de energie van iedereen het beste is. 

Het belooft een memorabele editie te worden, 

Ijsjes oma we komen er aan, en traditioneel te laat!

Hoe vieren jullie de kerstdagen?

Fijne kerst liefs MR 

Advertenties

Liefde 

Gisteren heeft de Sint baby geluk gebracht binnen onze familie. Het elfde achterkleinkind van onze Pake en Beppe (Opa en Oma in het Fries) is geboren. Zo ontzettend bijzonder en wat een rijkdom zo’n grote familie.

Toevallig kwam ik tijdens het ontspullen vandaag deze quote tegen, die ik ooit had bewaard omdat ik hem zo mooi vond en nog steeds vind!

“De liefde van ontwaakt moederschap is een liefde en mededogen die je niet alleen voor je eigen kinderen voelt, maar voor alle mensen, alle dieren en planten, alle rotsen en rivieren. Het is een liefde die zich uitstrekt over de hele natuur, over alle wezens ”

 

-Amma-

MR

Guestblog: Ruimte voor vrouwen

“Sommige vriendinnen heb je gewoon voor het leven, die horen erbij, die raak je nooit meer kwijt. Sommige kom je een keer in je leven tegen en zijn er daarna altijd voor je. Sommige zijn er in je hart, sommige horen bij je jeugd, sommige bij een bepaalde periode in je leven, maar de beste is een vriendin, die tevens een nichtje en een zusje is…..”

Dit schreef ik in november 2015, nog niet wetend dat Fia , die dit allemaal was, me zo vroeg zou ontvallen.
Ze had nog zoveel op plannen.  
We zouden, nog naar haar idee, met onze jongste kinderen, onze toetjes zoals zij ze noemde nog naar Disneyland Parijs.

Want de rest was er al geweest maar op de een of andere manier was het met de jongens nooit gelukt, dus hoe leuk zou dat niet zijn! 

We zouden onze verjaardagen nog een keer samen vieren, omdat we precies tien jaar in leeftijd verschilden. 

En de volgende neven en nichten reünie wilde ze graag in Alkmaar houden, met als afsluiting een barbecue bij haar in de tuin.

We zouden nog een keer samen op vakantie en ze kwam , zeker weten, nog een keer bij mij logeren. 

We zouden nog zoveel, maar het mocht allemaal niet meer zo zijn.
Als je zussen en dochters hebt, heb je eigenlijk geen vriendinnen meer nodig, was altijd mijn motto. Daar kun je de wereld mee uit. En het is nog altijd waar. En de cadeautjes in de vorm van je nichtjes en kleindochters komen er vanzelf bij, die blijven ook. De ruimte in mijn hart en mijn hoofd is goed gevuld. Ook met iedereeen die ik in de loop der jaren ben kwijt geraakt.
Dus koester ik de vrouwen in mijn leven: ze zijn de hartslag van mijn leven: mijn zussen, mijn nichtjes, mijn dochters en kleindochters. En mijn ex schoonzus.

En die vervelende vriendin van mijn zusje. En het meisje wat ik bijna veertig jaar geleden in een ziekenhuisbed ontmoette. En het meisje, dat eens mijn schoolvriendin was. En degenen waar ik nooit meer meer iets van hoor. En mijn moeder. 
Vooral de laatste. Omdat ik bij haar zie, dat alhoewel je wereld kleiner kan worden, naarmate je ouder wordt, dat je desondanks toch ook weer nieuwe impulsen kunt krijgen.

Daarom heb ik heel voorzichtig een goed gevoel bij twee menschen ,die ik nog maar relatief kort ken. Nieuwe vrouwen in mijn leven? Is daar nog ruimte voor? Zij willen het graag.
Ik hoor Fia al zeggen, dat het antwoord ja is. Tenslotte heeft zij mij en haar vriendin ook samen gebracht.
Ik mail nog steeds met haar buurvrouw , die tevens voor haar een extra dochter en een vriendin was; 
die ruimte blijkt er wel te zijn.
 Groet SH

Terugblik

Mijn jongste dochter heeft onlangs geblogd, dat ze over de hele wereld herinneringen zou willen maken, en dat gaat ze doen ook, voorzover ze het nog niet heeft gedaan. Ze vroeg zich toen ook af wanneer het de laatste keer was dat jijzelf iets deed voor de allereerste keer.

Nu mijn middelste dochter toch echt het huis uit is, was het tijd om haar op haar nieuwe stekje te gaan bezoeken. 

Voor het eerst, maar niet in haar eerste nieuwe woning en niet mijn eerste keer in Grouw. Die keer was meer dan veertig jaar geleden toen ik daar op schoolreisje was en ik verliefd op alle zeilinstructeurs vakantie vierde in hetzelfde gebouw, waarin ik nu voor het eerst kennismaakte met diverse mensen , die daar door omstandigheden noodgedwongen moeten wonen, omdat het een tijdelijke opvang voor vluchtelingen is geworden. 

Dat ik de plaatselijke discotheek herkende, was voor mijn zoon, die ook mee was, wederom een eyeopener; hij realiseerde zich niet voor het eerst, dat zijn moeder ook een verleden heeft.

Met mijn hondje ging ik vanaf het treinstation, in het donker, door de Prinsentuin en het Rengerspark wandelend terug naar huis; overpeinzend dat dit wel de eerste keer was, dat ik deze weg zo koos, maar niet dat ik er langs kwam. Feilloos wist ik hem te vinden. Hier liggen mijn roots, dit is mijn stad, hier ligt mijn hart.

Afgelopen jaar waren er genoeg eerste keren voor me. Vooral in de digitale wereld en vrijwilligerswerk is voor mij dan wel niet nieuw, maar wel bij Terre des Hommes. (Een organisatie tegen kindermisbruik in welke vorm dan ook).

Maar niemand kan je voorbereiden op het verlies van de zus en vriendin , die in de ogen van anderen alleen maar je nichtje was. Hoewel we vorig jaar voor het laatst nog samen een kaarsje hebben gebrand, voor onze broer en neef, waren sommige gesprekken die we hadden, wel de eerste en de laatste die we over haar eigen naderende dood hebben gevoerd. En wat hebben we gelachen! Daarom heb ik dit jaar op 21 maart voor het allereerst een kaarsje voor hen beiden aangestoken. Een nieuwe lente , een nieuw geluid, is het spreekwoord; maar wij zeiden altijd: “Ane’s verjaardag, een nieuw begin!” Dus Fia bij deze, zoals beloofd.

 “Niets blijft zoals het was” stelde Midas Dekkers vast in zijn manifest “Zo goed als nieuw”, omdat zodra je iets gedaan hebt, het nieuwe er weer van af is. Daarom ben ik zo blij, dat ik wekelijks op een meisje pas, dat het hele leven met heel nieuwe ogen bekijkt.     

Voor haar zijn de meeste dingen voor het eerst! Of tenminste zo nieuw, dat je je er met haar over blijft verbazen, omdat ze als peuter natuurlijk vatbaar is voor de kracht van de herhaling. 

Dat is niet leeftijd gebonden, je mag je blijven verwonderen, alla mijn (klein)kinderen, iedere dag, en dat is handig of grappig, volgens Olivia. “Groetjes thuis!” riep ze, toen ik laatst wegging. Herinneringen deel je samen of je koestert ze in je eentje inderdaad.

Komend weekend vieren we daarom met de hele familie het Paasfeest, als of mijn oudste dochter dan jarig is.

Met z’n allen. Om nieuwe herinneringen te maken. Gewoon in Goutum, alsof het de allereerste keer is.

Groet SH