Guestblog: Ruimte voor vrouwen

“Sommige vriendinnen heb je gewoon voor het leven, die horen erbij, die raak je nooit meer kwijt. Sommige kom je een keer in je leven tegen en zijn er daarna altijd voor je. Sommige zijn er in je hart, sommige horen bij je jeugd, sommige bij een bepaalde periode in je leven, maar de beste is een vriendin, die tevens een nichtje en een zusje is…..”

Dit schreef ik in november 2015, nog niet wetend dat Fia , die dit allemaal was, me zo vroeg zou ontvallen.
Ze had nog zoveel op plannen.  
We zouden, nog naar haar idee, met onze jongste kinderen, onze toetjes zoals zij ze noemde nog naar Disneyland Parijs.

Want de rest was er al geweest maar op de een of andere manier was het met de jongens nooit gelukt, dus hoe leuk zou dat niet zijn! 

We zouden onze verjaardagen nog een keer samen vieren, omdat we precies tien jaar in leeftijd verschilden. 

En de volgende neven en nichten re√ľnie wilde ze graag in Alkmaar houden, met als afsluiting een barbecue bij haar in de tuin.

We zouden nog een keer samen op vakantie en ze kwam , zeker weten, nog een keer bij mij logeren. 

We zouden nog zoveel, maar het mocht allemaal niet meer zo zijn.
Als je zussen en dochters hebt, heb je eigenlijk geen vriendinnen meer nodig, was altijd mijn motto. Daar kun je de wereld mee uit. En het is nog altijd waar. En de cadeautjes in de vorm van je nichtjes en kleindochters komen er vanzelf bij, die blijven ook. De ruimte in mijn hart en mijn hoofd is goed gevuld. Ook met iedereeen die ik in de loop der jaren ben kwijt geraakt.
Dus koester ik de vrouwen in mijn leven: ze zijn de hartslag van mijn leven: mijn zussen, mijn nichtjes, mijn dochters en kleindochters. En mijn ex schoonzus.

En die vervelende vriendin van mijn zusje. En het meisje wat ik bijna veertig jaar geleden in een ziekenhuisbed ontmoette. En het meisje, dat eens mijn schoolvriendin was. En degenen waar ik nooit meer meer iets van hoor. En mijn moeder. 
Vooral de laatste. Omdat ik bij haar zie, dat alhoewel je wereld kleiner kan worden, naarmate je ouder wordt, dat je desondanks toch ook weer nieuwe impulsen kunt krijgen.

Daarom heb ik heel voorzichtig een goed gevoel bij twee menschen ,die ik nog maar relatief kort ken. Nieuwe vrouwen in mijn leven? Is daar nog ruimte voor? Zij willen het graag.
Ik hoor Fia al zeggen, dat het antwoord ja is. Tenslotte heeft zij mij en haar vriendin ook samen gebracht.
Ik mail nog steeds met haar buurvrouw , die tevens voor haar een extra dochter en een vriendin was; 
die ruimte blijkt er wel te zijn.
 Groet SH

Terugblik

Mijn jongste dochter heeft onlangs geblogd, dat ze over de hele wereld herinneringen zou willen maken, en dat gaat ze doen ook, voorzover ze het nog niet heeft gedaan. Ze vroeg zich toen ook af wanneer het de laatste keer was dat jijzelf iets deed voor de allereerste keer.

Nu mijn middelste dochter toch echt het huis uit is, was het tijd om haar op haar nieuwe stekje te gaan bezoeken. 

Voor het eerst, maar niet in haar eerste nieuwe woning en niet mijn eerste keer in Grouw. Die keer was meer dan veertig jaar geleden toen ik daar op schoolreisje was en ik verliefd op alle zeilinstructeurs vakantie vierde in hetzelfde gebouw, waarin ik nu voor het eerst kennismaakte met diverse mensen , die daar door omstandigheden noodgedwongen moeten wonen, omdat het een tijdelijke opvang voor vluchtelingen is geworden. 

Dat ik de plaatselijke discotheek herkende, was voor mijn zoon, die ook mee was, wederom een eyeopener; hij realiseerde zich niet voor het eerst, dat zijn moeder ook een verleden heeft.

Met mijn hondje ging ik vanaf het treinstation, in het donker, door de Prinsentuin en het Rengerspark wandelend terug naar huis; overpeinzend dat dit wel de eerste keer was, dat ik deze weg zo koos, maar niet dat ik er langs kwam. Feilloos wist ik hem te vinden. Hier liggen mijn roots, dit is mijn stad, hier ligt mijn hart.

Afgelopen jaar waren er genoeg eerste keren voor me. Vooral in de digitale wereld en vrijwilligerswerk is voor mij dan wel niet nieuw, maar wel bij Terre des Hommes. (Een organisatie tegen kindermisbruik in welke vorm dan ook).

Maar niemand kan je voorbereiden op het verlies van de zus en vriendin , die in de ogen van anderen alleen maar je nichtje was. Hoewel we vorig jaar voor het laatst nog samen een kaarsje hebben gebrand, voor onze broer en neef, waren sommige gesprekken die we hadden, wel de eerste en de laatste die we over haar eigen naderende dood hebben gevoerd. En wat hebben we gelachen! Daarom heb ik dit jaar op 21 maart voor het allereerst een kaarsje voor hen beiden aangestoken. Een nieuwe lente , een nieuw geluid, is het spreekwoord; maar wij zeiden altijd: “Ane’s verjaardag, een nieuw begin!” Dus Fia bij deze, zoals beloofd.

 “Niets blijft zoals het was” stelde Midas Dekkers vast in zijn manifest “Zo goed als nieuw”, omdat zodra je iets gedaan hebt, het nieuwe er weer van af is. Daarom ben ik zo blij, dat ik wekelijks op een meisje pas, dat het hele leven met heel nieuwe ogen bekijkt.     

Voor haar zijn de meeste dingen voor het eerst! Of tenminste zo nieuw, dat je je er met haar over blijft verbazen, omdat ze als peuter natuurlijk vatbaar is voor de kracht van de herhaling. 

Dat is niet leeftijd gebonden, je mag je blijven verwonderen, alla mijn (klein)kinderen, iedere dag, en dat is handig of grappig, volgens Olivia. “Groetjes thuis!” riep ze, toen ik laatst wegging. Herinneringen deel je samen of je koestert ze in je eentje inderdaad.

Komend weekend vieren we daarom met de hele familie het Paasfeest, als of mijn oudste dochter dan jarig is.

Met z’n allen. Om nieuwe herinneringen te maken. Gewoon in Goutum, alsof het de allereerste keer is.

Groet SH

Music for the soul: cheap thrills

“Als ik aan het backpacken ben kan ik niet zoveel schrijven hoor” zegt Eveline. Geen probleem natuurlijk dit pakken we met de rest van de redactie van mefrouw wel op en Qyra wil gelukkig ook meehelpen! 
De eerste week verloopt prima en bovendien heeft Eveline toch nog twee superblogjes geschreven.

Dan is het opeens zaterdag en dan hebben we altijd een muziekje. Ik houd erg van muziek maar luister eigenlijk nooit naar de radio. Daarom app ik Qyra met de vraag, wat op dit moment leuk is en geschikt voor music for the soul? Ze stuurt me dit nummer van Sia Feat en Sean Paul.

Ze heeft gelijk!

Have fun tonight,

Liefs mefrouw 

Food is memories: Wat de pot schaft


Wij zijn door onze moeder min of meer verwend. Vroeger zorgde ze altijd voor dat er een soort groente op tafel stond dat we in elk geval lekker vonden en de andere groente moesten we altijd proberen. Met als goed resultaat tot gevolg; allemaal lusten we bijna alles. Witlof is alleen een groente wat ik gewoon, nog steeds niet lust. Dankbaar was ik mijn moeder dat ik die groente op een gegeven moment niet meer hoefde te proberen. Wanneer ik te eten was bij anderen en ik kreeg witlof voorgeschoteld dan at ik het. Ik repte er geen woord over dat ik er niet van hield, ik slikte het zo snel mogelijk door weg is weg. 

’s Zomers sliep ik altijd bij mijn oom en tante op Vlieland. Ik was hun zomerdochter en van mijn neven was ik een zomerzusje. Daar was het wat eten betreft heel duidelijk. Mijn oom hanteerde het credo: “Bekken dicht vreten wat de pot schaft”. Duidelijk. Niet mekkeren, wees blij met wat er op tafel staat en eten. Alle kinderen in de familie kende deze gevleugde uitspraak. Stiekem genoot ik volop van deze woorden van mijn oom; “bekken, hij zegt gewoon bekken!”, dacht ik dan. Het werd alleen een beetje spannend op het moment dat ik bruine bonen kreeg voorgeschoteld. Dit kreeg ik van mijn moeder nooit. Ik wilde natuurlijk niets zeggen: ik kende de regel maar al te goed. Ik zat naast mijn grote oom, met snor en zware stem: hij pakte m’n bord en keek me aan. Hij schepte m’n eten op. Ik keek ‘m aan en keek recht in z’n ogen en deze stonden zacht. Vervolgens keek ik naar m’n bord, mijn grote oom met zware stem; ruwe bolster met blanke pit. Op mijn bord lag maar een klein beetje van de bruine bonen. Hij hield rekening met z’n kleine nichtje. 

Die dag hield ik m’n bek en at ik wat de pot schafte en wat bleek? Ik vond het lekker.
ER