Quote of the friday: Vrijmarkt

’s Ochtends voor dag en dauw je bed uit moeten, krijgt een heel andere betekenis als het voor je plezier is.
Fluitend fiets je dan beladen met tassen waarin je op het allerlaatste moment nog wat spullen hebt gegooid, naar de Vrijmarkt. En al staat je dochter niet op de naar wat jij dacht afgesproken plaats was, ze heeft wel een heel mooi plekje er vlakbij gevonden. In de Peperstraat.

De verkoop komt vanaf het allereerste ogenblik goed op gang. In de loop van de ochtend zien we heel veel blije mensen met onze afgedankte spullen naar huis gaan.
Wat te denken van de mevrouw, die een stapel oude Donald Ducks koopt, om haar zoontje uit te leren lezen.
Of degene die gelukkig wordt met een nooit gebruikte braadslee….
De man die een paar dikke breipennen met een knot wol te duur vond, voor één euro vijftig, komt na een uurtje terug, en de aanhouder wint: hij kan zijn vrouw gaan verrassen voor een eurootje.
Zoveel dingen waar jezelf jaren plezier van gehad hebt en die nu een nieuwe bestemming vinden. Hoe duurzaam wil je het hebben?

Sommige dingen verkoop je voor veel te weinig, soms biedt iemand meer dan jezelf in je hoofd hebt. Het hoort allemaal bij het spel; Het loven en het bieden; Het van beide kanten wikken en wegen; het etaleren om alles zo aantrekkelijk mogelijk te presenteren; je houdt ervan!

Ook van de hele entourage er omheen. Van de mensen aan beide kanten, die voor een dagje je buren zijn. Van de mensen die niets kopen, maar waar je wel een praatje mee hebt. En van de flirterige opmerkingen over je oranje zonnebril, van de man, die daar doorheen kijkt en de pretlichtjes in jouw ogen ziet. En van de mevrouw die het tafelkleed van je dochter zo mooi vindt, maar ook wel snapt dat, dat nou net niet te koop is….

Aan de botterikken storen we ons vandaag niet, wij zijn teveel onder de indruk van de vriendelijkheid van de mensen, die de woning achter ons blijken te verbouwen.
Eerst krijgen we van hen er nog een tafel bij, die uit het bovenraam naar beneden wordt getakeld en waardoor onze verkoopmogelijkheden met enkele vierkante meters worden uitgebreid. En vervolgens schenken ze ons thee, met alles erop en eraan en dan mag je daar ook nog naar het toilet. Hoe luxe wil je het hebben?
We bedanken ze dan ook uitvoerig.

Mijn dochter en ik. We zijn elkaars beste klant. We bedrijven onderling ruilhandel en onderhandelen tot op het bot. Zij neemt de Pokemonmap; ik het windlicht…… Wij hebben afgesproken dat dit de laatste keer is dat we hier samen zitten, met pijn in ons hart en met ons moverende redenen. Wel een mooie afsluiting, want we zijn er ooit ook samen mee begonnen.

Als er een schip met zure appels aan komt besluiten we om op te breken. Het is mooi genoeg geweest. De schoonzoon (die tegenover zijn schoonmoeder overigens nooit chagrijnig doet) komt de overgebleven spullen ophalen.
Een deel blijft op de gekregen tafel staan. Gratis voor de liefhebber!

Een mevrouw, die dat maar moeilijk kan geloven, geeft je nog gauw twee euro voor haar verkregen buit.
Fluitend fiets je weer terug naar huis en dan komt het besef:

“Domweg gelukkig in de Peperstraat”. *

Groet SH

NB. *Naar een gedicht van J. C. Bloem
” De Dapperstraat”
Te vinden in : dichters van deze tijd 22e druk
Amsterdam. P. N. Van Kampen & Zoon N.V.

 — Deze blogpost bevat een affiliatie link. Dat betekent dat wanneer jij via deze link een aankoop doet, wij een klein percentage van het aankoopbedrag krijgen. Dit kost je niks extra’s maar je steunt mefrouw hier wel mee. Heel veel dank hiervoor! —

De Spanjaarden in mijn leven

  
De Spaanse mannen in mijn leven. Het zijn er niet veel…. Het zijn de mannen die elk jaar een keer langskomen. Dan heb ik het over Sinterklaas en zijn kornuiten. Sinterklaas is ook nog eens geen echte Spanjaard. Het is Enrique Iglesias met zijn Spaanse woorden, z’n bruine ogen en z’n goddelijke lijf. Op het voortgezet onderwijs heb ik lichtelijk een crush gehad op een jongen die Spaanse invloeden had. Hij was knap, grappig, kon dansen en had soms oog voor mij. Dus eerlijk gezegd heb ik niet veel ervaring met de Spaanse man.
Tijdens mijn trip naar Barcelona heb ik de Spanjaarden goed kunnen observeren. Ze zijn er, uiteraard, in alle soorten en maten. De een is mooier dan de ander, de een kleedt zich beter dan de ander; hier geen verschil met de Nederlandse man. Echter de Spaanse man weet veel beter te flirten dan de, meeste, Nederlandse mannen. Ze schromen niet om je diep in de ogen te kijken en zijn genereus met complimenten. Een andere conclusie die ik trek, na mijn subjectieve doch betrouwbare observaties: Spanjaarden weten hoe ze lief moet hebben. Knuffelen in het openbaar, een zoen in de nek, een hand op de bil, een indringende blik die niets te raden overlaat. 
Ik roep alle Nederlandse mannen op om naar Barcelona te gaan, de inheemse mannen aldaar te observeren en laat ze er iets van leren. Ik ben een geëmancipeerde vrouw, maar wel tot op zekere hoogte. Ik houd ervan als mannen de deur openhouden. Ik vind het heerlijk wanneer ze me overladen met complimenten en wanneer ze m’n zware tas willen dragen, ook al kan ik dat best zelf na al mijn bezoeken in de sportschool. 

ER

Ik selfie, dus ik ben 

  

Ik houd er niet zo van om op de foto te gaan. Daarom snap ik het fenomeen selfie niet zo goed. Ik schrik me altijd rot als de camera per ongeluk op de selfiestand staat. 

Toch bestaat het woord aanstaande zondag al 13 jaar! Alhoewel het zelfportretteren, inclusief selfiestick natuurlijk al veel langer bestaat. Denk maar aan die oom, die vroeger het fototoestel op een statief plaatste en hard terug rende om vervolgens voor de hele familie te gaan liggen, nadat hij op de zelfontspanner had gedrukt. 

Vroeger moest er van mijn moeder, als we een foto maakte van iets, er altijd één van ons op. Dan had de foto meerwaarde maar ja, toen was fotografen ook nog een hele dure aangelegenheid.

Tegenwoordig in het digitale tijdperk schieten we maar raak en zeker voordat eenmaal de goede selfie te pakken is gaan er heel wat mislukte aan vooraf.  

De selfie kent inmiddels al heel wat trends: de stemfie, de plufie, de sunburnselfie, de sailfie en de aftersexselfie. Onder celebs is de belfie en de make-uploze selfie een trend. Apen die selfies maken! Het selfie dieet als stok achter de deur. Het einde van die trends is vast nog lang niet in zicht.

Toch is ook er ook een tegenwaartse beweging. Op instagram heeft een anonieme kunstenares enorm veel volgers doordat ze “de selfie” op de hak neemt door Barbie allemaal selfies te laten maken, die we als normaal zijn gaan ervaren maar als je erover nadenkt zwaar belachelijk zijn. 
https://instagram.com/socalitybarbie/

Ouders die viral gaan omdat ze selfies, inclusief de duckface van hun kinderen nadoen. Een erg grappig idee van die ouders maar ja, het gaat me never nooit niet lukken om selfies van Qyra na te doen (mijn been kan niet verticaal tegen een deurpost omhoog en hoe kan je daar in vredesnaam nog leuk bij kijken?). Die vlieger gaat voor mij dus niet op.

Heeft een selfie maken te maken met narcisme? Hangt het zelfbeeld tegenwoordig af aan het aantal likes dat een selfie krijgt? Is een selfie het nieuwe firten? Maken ouders selfies met hun kinderen omdat ze anders nooit samen op een foto staan? Ik ga maar mee met de theorie dat het gaat om het delen van geluksmomentjes en dat het iets positiefs is! 

Ik houd er niet zo van om op de foto te gaan. Daarom snap ik het fenomeen selfie niet zo goed. Ik schrik me altijd rot als de camera per ongeluk op de selfiestand staat. Maar ook ik moet bekennen dat ook ik me wel eens schuldig maak aan het nemen en ja ook plaatsen van een selfie.

Vandaag keek ik tussen mijn foto’s en vond een serie selfies van Finn.

MR