Tag: FR

Fladderen 

mefrouwEen reactie plaatsen

Er vliegen vlinders in mijn buik, ik zit met mijn hoofd in de wolken, zie alles door een roze bril. En mijn neus kriebelt, o nee dat is de hooikoorts. Maar er kriebelt wel iets anders. Ik voel me een verliefde puber!!
Het kan dus toch… Ik ben verliefd en niet een beetje verliefd, dat ik iemand leuk vind en dat ik mezelf dan inprent dat ik verliefd ben. Nee tot over mijn oren! Dit gevoel heb ik jaren niet gehad.

Meerdere relaties gehad en van sommige veel gehouden. Maar verliefd-verliefd? Dat is toch iets van een ander kaliber…
Als tiener heb ik me ook eens zo gevoeld. Dat onbeduidende, fladderende gevoel in je buik. Kan niet wachten tot hij belt, tot ik een apje krijg of dat ik hem weer zie. Wat een vreemde gewaarwording. Maar wat een heerlijk gevoel!!
Loop de hele dag met een glimlach op mijn kop, is er echt niet van af te slaan.
Hoop dat ik me nog lang zo mag voelen…
Op het 60jarig jubileum trouwfeest van Pake en Beppe, had ik een gesprek met mijn Pake “Jouw tijd komt nog wel, Foka. Op ieder potje past een dekseltje.” 
Maar Pake, op mij passen meerdere deksels, alleen zitten ze vaak een beetje scheef.

Zou dit dekseltje dan de juiste zijn?

FR

Oude aardappelkistjes

mefrouwEen reactie plaatsen


Op Terschelling vond ik een aantal jaar geleden 2 aardappelkistjes.
In mijn hoofd spookte ’t meteen “Cool, daar ga ik ooit wat mee doen.”
Collega lief aankijken, voor zover ik lief kan kijken ” Uh, wil je me wel even helpen met sjouwen?” Dus kistjes gingen uiteraard mee aan boord.

Jaren hebben ze bij mij op het balkon gestaan, gewoon leuk met planten erop.

Op een gegeven moment wist ik het, misschien een beetje afgezaagd; een wandbord maken. Op het moment wordt je dood gegooid met die dingen, alleen dan van steigerhout.

Nou ik heb ’t geweten, wat een rotklus. In die oude kistjes zitten wel iets van 150 verroeste spijkertjes. En dan per kistje!!

Ik al vloekend aan de slag om eerst al die spijkertjes eruit te halen. Mijn moeder ” Je bent echt sprekend je vader, wat er allemaal voor woorden uitkomen.”
Dus laat ik die maar niet herhalen… Pfff, zweet op mijn voorhoofd, maar het is gelukt.

Daarna aan de slag gegaan met het in elkaar zetten van het wandbord. Wat het werk een stuk makkelijker maakt zijn een accuboormachine en een decoupeerzaag.

Daarna gaatjes in de muur boren met een klopboor, vastschroeven en het resultaat is er.

Taadaa!!

FR

Is er ook een dokter in de zaal?

mefrouwEen reactie plaatsen

  

Kluns eerste klas, that’s my middle naam!

Au! Is een woord wat ik wel een paar keer per dag behoorlijk hard roep.

Nou praat ik van mezelf al aardig luid, met een borrel op nog harder. Mijn zusje zegt wel eens gebruik je fluisterstem. Maar ik heb maar een stand:en dat is luid. Maar dit ter zijde.

Ik loop tegen deurposten, één keer in de week wel een papercut, stoot mijn hoofd, schaaf weer ergens langs. Trek ’s avonds mijn kleren uit en ja hoor, weer een aantal onbeduidende blauwe plekken, dat ik denk, hoe kom ik daar nu weer aan? Schrammen, blauwe plekken en dus ook littekens behoren allemaal tot mijn dagelijkse leven.

Zo ook jaren geleden op de Vlieland boot, toen onze Pake nog de kapitein was.
Als kinderen was t een groot avontuur om op de boot met z’n allen te ravotten.

In de hal beneden had je van die grote harmonica schuifdeuren, nu speelden wij met een groepje kinderen tikkertje en Eveline was de tikker. ” Tikkie jij bent hem”, en terwijl ze me tikt, klap ik met mijn kop tegen de dagschoot (het driehoekig uitsteeksel van de deur). HUILEN!!! Al bloedend ren ik naar mijn moeder, zij loopt zo rustig als ze kan met mij naar de stuurhut. Pake roept om “Is er ook een dokter in de zaal?”

Nou dat heb ik geweten… Een huisarts in opleiding. Gat in mijn kop, geplakt en daarna heeft die flapdrol het verbonden. Ik leek wel een paasei met strik!

Ik zie allemaal lachende gezichten terwijl wij weer naar onze plek toe lopen. Maar in de verte zie ik één klein beteuterd koppie’ “sorry Foka, ik deed het niet expres, ik heb wel een mooi potlood voor je gevonden”

Volgens mij was mijn zusje harder geschrokken dan ik…

FR

Een syndroompje

mefrouwEen reactie plaatsen


Elke dag doe ik mijn ballet oefeningen, maar ik ben helaas geen ballerina… Nee ik heb last van één of ander syndroom… De meeste mensen zeggen direct: “Ja ja Foka, dat weten we”. Maar ik heb last van het Thoracic Outlet Syndroom (TOS). Andere benamingen zijn Schoudergordelsyndroom of het Neurovasculair compressie syndroom oftewel een hele mond vol. Kortweg houdt het in dat in het schoudergebied op het punt waar zenuwen en bloedvaten samenkomen oftewel de vaatzenuwbundel bekneld zitten. Wat ik gedurende de dag voel, is dat mijn arm voor mijn gevoel niet genoeg bloed krijgt, wat resulteert in een doof, tintelend gevoel in mijn gehele linkerarm en een zeurend pijnlijk gevoel in de vaatzenuwbundel.

De eerste keer dat ik hier last van kreeg, is alweer een paar jaar geleden. Maar in eerste instantie dacht ik: “Linkerarm, doof en tintelend gevoel? WTF heb toch geen hartaanval…” Maar gelukkig niet, alleen de aanhoudende tintelingen en doofheid blijven.

Op een gegeven moment toch maar naar de huisarts. En wat blijkt, ik was stomtoevallig de derde patiënt die dag met hetzelfde probleem. “Gelukkig, ik ben niet alleen, niet bijzonder, niet uniek”. De dokter vraagt mij wat ik er zelf aan doe, om het gevoel minder te laten worden. “Nou, normaal doe ik dan zo”, en laat hem mijn ballet oefingen zien. Aan het gezicht van de dokter te zien, kan ik direct door naar de finale van So you think you can ballet. “Keurig Foka, veel meer is er niet aan te doen. Leer er maar mee leven…. ”  “Oké dokter. Doen we dat!”, denk ik en met een pirouette verlaat ik de spreekkamer.

Maar het klopt wel, je leert er mee leven. Mijn omgeving is er inmiddels ook aardig aangewend.  ” Doe je weer je oefeningen Foka?” 

FR

Friends with benefits

mefrouwEen reactie plaatsen

image

Altijd handig, helemaal in het leven van een single lady van 32.

Geen gedoe met one night stands, die akward momenten. Dat je denkt, straks vindt hij me dik! Of de sex valt zwaar tegen en dan heb je nog het moment van wakker worden, dat je denkt OMG wat heb ik gedaan? Of erger, wat ziet hij eruit! Of hoe zie ik eruit?

En dan heb je nog het fenomeen Tinder. Ja heel leuk dat swipen, leuke bezigheidstherapie. Maar al gauw heb je een match en dan begint hetzelfde saaie riedeltje weer…. Hoe oud ben je, waar woon je, wat doe je voor werk, Pfff. Om moe van te worden. Wat een werk allemaal en uiteindelijk draait t maar om één ding.

Nee doe dan maar een friend with benefits, je kent elkaar, hij weet hoe je eruit ziet, je hebt plezier met elkaar en je weet van elkaar wat je lekker vindt. Af en toe elkaar een pikante foto sturen en je weet dat hij het niet aan derden laat zien, maar zorg er wel altijd voor dat je hoofd er niet op staat, want je kunt het nooit helemaal zeker weten. Wat niet zo handig is dat je met de hele familie op een verjaardag zit en dan moet je even een foto van iets laten zien en dan staat je kleine neefje er naast en dan denk je, o nee, die en die foto zit er ook tussen, uhm…laat maar, komt wel.

En helemaal super is dat je altijd zelf kan bepalen of hij blijft slapen of niet, want hij kijkt er niet raar van op als ik zeg: het is tijd, de hoogste tijd. U wordt bedankt voor een avond vol gezelligheid!

FR