Mijn trouwe rakker

  

Met Olivia op mijn arm en mijn fietssleutel in mijn hand stap ik de deur uit om boodschappen te doen. Ik kijk naar de lege plek waar mijn fiets hoort te staan. Mijn fiets staat er niet. Tegen beter weten in denk ik: ” Waar heb ik mijn fiets dan neer gezet?” Ik kijk om me heen, maar diep van binnen weet ik het eigenlijk al…. Ik moet het hardop zeggen, voordat ik het pas echt geloof: “Olivia, we gaan geen boodschappen doen, onze fiets is gestolen”. Mijn fiets is niet langer meer mijn fiets. Mijn fiets is nu van een ander.

Fiets

Trouwe rakker

Wielen draaien rond

Weer of geen weer

Fiets

Mijn fiets heeft een trouwe staat van dienst. Dik tien jaar zijn we samen geweest. In weer en wind. Tijdens regen en zonneschijn. Meestal nuchter, en heel soms dronken. In den beginne mijn fiets en ik, later mijn fiets, Olivia en ik. Niets was te gek: ’s ochtends in alle vroegte, wanneer alle vogels nog sliepen. Zo vroeg dat zelfs de zon zich nog niet liet zien. ’s Avonds heel laat, wanneer het donker was, het moment dat het stil was op straat, omdat iedereen al heerlijk lag te slapen. Mijn fiets, mijn fiets stond altijd voor mij klaar. Mijn fiets niet langer meer mijn fiets. Mijn fiets is nu van een ander. 
ER 

Advertenties