Niks veranderd

Vandaag vertelde mijn moeder mij, dat zij ooit voor de geboorte van mijn oudste zus de hele babyuitzet van haar nicht kado gekregen heeft.
Ik kreeg datzelfde van een ex-buurvrouw en tevens vriendin voor de geboorte van mijn eerste kind. 
Mijn (schoon-) zussen en ik wisselden ook regelmatig babykleertjes uit. Als die dan uitgezocht moesten worden, zat mijn oudste dochter op de eerste rij. 
Want uit de langverwachte Pamperdozen kwamen verschillende categorieën voorbij: Behouden, wassen, twijfel of iets voor het goede doel van de familie Houter op Vlieland;  een compound in Zuid Afrika.
Als er dan nog iets overbleef, was het voor haar pop.
Deze week stond ik tot mijn eigen verbazing wederom babykleertjes op zo’n zelfde manier te schiften. Maar nu met haar, voor haar zus. 
En weer waren er de twijfels, maar die werden opgelost, door moderne technieken zoals FaceTime, zodat de aanstaande moeder zelf kon beslissen, wat ze wilde behouden.
Ook nu ging er een substantieel deel naar een goed doel.
En ook deze keer zat mijn oudste te azen op de restjes, alhoewel voor heel andere doeleinden dan voor haar pop.
Als ik zo naar mijn waslijn kijk, heb ik gekregen, wat ik nooit meer verwacht had; er hangt een babywas en wat ben ik blij!
Tussen ( groot-) moeders, vriendinnen, tantes, nichtjes en andere al dan niet anders aanverwanten is er al generaties lang sprake van een circulaire economie.
Ons eerste keus kinderen liggen gewoon in gebruikte kleding. Met tweede, derde of meerhands is helemaal niks mis.
Dat zie je wel aan de wieg waarin ik zelf heb gelegen. Die gaat nu mee van Vlie naar Ameland.
De cirkel is rond. 
Groet SH

Kroonjaar

‘Goh, oma ‘ zegt mijn enige kleinzoon tegen mij “Wat hebben wij elkaar allang niet meer gezien.” Dat klopt. Al een hele maand niet…

Vroeger zagen wij elkaar meerdere keren per week in de tijd dat ik nog op hem paste.

Tegenwoordig is dat veel minder. Als ik dat inzicht met zijn moeder deel, merk ik dat dat haar raakt.

Maar ik besef tegelijkertijd dat het gaat zoals het gaat.

Daarna vraag ik uit de gein aan hem of het echt waar is, of hij echt tien wordt? Want dan zou het een kroonjaar zijn.

Nou daarop legt hij iets uit: 

“Kijk, oma, als ik al moet onthouden hoe oud jullie allemaal zijn, wat voor mij al moeilijk is, dan wil ik wel dat jij weet hoe oud ik ben”.

Mijn grapje komt verkeerd aan; voor hem is dat de harde werkelijkheid.  Bij deze geef ik hem volkomen gelijk.

Tenslotte hoor ik hem fluisteren bij het weggaan:

“Oma, ik ga je missen”

En nu op vakantie zijnde mis ik hem natuurlijk helemaal. Vooral op zijn verjaardag.

Groet SH

Let’s have a party!

Daar is ze!

Wat heeft de hele familie zich verheugd op haar komst

en vandaag precies een week geleden is zij geboren in dezelfde maand als waarin haar grootmoeder jarig was.

Het meisje dat nu al bergen verzet , omdat ze mensen, families en verhalen samenbrengt.

Het meisje dat door de namen die ze heeft gekregen,  het beste uit verschillende werelden en culturen verbindt.

Het meisje dat twee bijzondere mensen tot ouders heeft gemaakt.

Het meisje dat mijn hart doet smelten, net zoals wanneer ik haar moeder zie; waarvan ik de gelukkige de tante ben.

Het meisje waarvoor ik misschien een van soort van oma mag zijn.

Emmy, welkom in ons leven.

Groet SH

Kunst

“Oma, kijk! Dat is een hondje” ontdekt mijn kleindochter, op de wc zittend en naar de verjaardagskalender, die ik ooit van mijn middelste dochter kreeg, wijzend.

“Wat staat er allemaal op?”

Mijn gedachten vliegen alle kanten op als ik het/alles wil benoemen, maar ik roep mezelf een halt toe.

Ik dank mijn dochter in gedachten nogmaals voor dit prachtige kado en mezelf omdat ik ‘m nog niet heb afgedankt, ook al is ie achterhaald.

Juist om de gedenkdagen van alle familie en vrienden die er nog zijn en die van alle mensen die er op staan en er ondertussen niet meer zijn, maar waar ik dus nog jaarlijks in liefde aan herinnerd wil worden.

En ook om de dingen, die er niet op staan, maar waar wel aan wordt gedacht.

Mijn kleindochter en ik; wij kijken samen naar een verjaardagskalender en daar zien we net als bij kunst allebei onze eigen dingen in.

Groet SH

Verwondering

Mijn kleindochter komt logeren en ja, dan moet je constateren dat ze ondertussen gewend is geraakt aan het verblijf in meerdere huizen.

Onverstoorbaar sjouwt ze haar koffer naar binnen en strooit vandaaruit haar spullen in het rond.

Het zal haar niet boeien, dat opa verbannen wordt naar het kantoor, want haar slaapplaats is naast mij.

We richten samen alles in:

Ze is helemaal verguld met het nachtkastje voor haar wekker en wat andere dingetjes. Elke knuffel krijgt een eigen plek op bed en ze redt zelfs Maki (de knuffel van mijn hond) van het balkon. Haar tandenborstel wordt pontificaal met zuignap in de badkamer gezet en vervolgens claimt ze de Barbie waarvan ze weet, dat ik die voor haar koester.

Ik was even vergeten, hoe intensief zo’n kleuter je bezig kan houden, maar ik geniet me suf.

De dag kan beginnen.

Groet SH