Guestblog raising mefrouw: Brand

  

Vaak vroeg ik me , net als zoveel mensen, vroeger af, wat ik mee zou nemen als er ooit brand zou ontstaan in eigen huis. Je gaat natuurlijk speculeren en als vanzelf stel je denkbeeldige lijstjes van belangrijke dingen samen in je hoofd. Maar in de praktijk blijkt geen van alle te kloppen. In de praktijk stel je je prioriteiten bij.

Toen er op de Bremweg een schoorsteenbrand uitbrak, dacht ik maar aan een ding: Kinderen en beesten het huis uit! 

Voor de rest mocht alles afbranden.
Mijn man was op dat moment niet bereikbaar, maar mijn buurman van een paar huizen verderop gelukkig wel. Als eerste van de vrijwillige brandweer banjerde hij het huis door, roepend dat het wel meeviel, maar dat ze toch alles even zouden natspuiten.
Mij kon het allemaal niks meer schelen, maar mijn jongste dochter wel, die had haar eigen rijtje in haar hoofd. Bovenaan stond de papieren giraffe, die ze op de peuterspeelzaal gemaakt had en die ik de avond daarvoor aan de muur, naast de schoorsteenmantel, had gehangen.
Met afraden van Opa die met mij in de menigte stond te kijken, hoe de vlammen het dak uit sloegen en met gevaar voor eigen leven, ben ik hem op gaan halen. Waarschijnlijk weet zij er nu niks meer van, maar op dat moment drukte ze hem overgelukkig in haar armen. Nog jaren daarna heeft hij op haar kamertje aan de muur geprijkt.
De kinderen sliepen die nacht bij Opa en Oma en een vriendin hielp mij de volgende dag met het opruimen en schoonmaken van de hele boel, om de stank en de rotzooi te verwijderen.
Bij terugkomst van mijn man was het besluit om een stalen binnenpijp in de schoorsteen te laten plaatsen snel genomen. Daarna kon de houtkachel veilig worden opgestookt en behoorden dat soort branden tot het verleden.

Nog in zalige onwetendheid verkerend over wat de toekomst in petto hield, was dat een hele geruststelling voor me.
Gelukkig hebben mijn dochters er geen trauma aan over gehouden en weerhoudt deze ervaring mijn oudste er niet van, om af en toe gezellig de open haard aan te steken. Eind goed, al goed.

Groet SH

Happy Birthday SH

  

  

Lieve Mam,

Vandaag ben je jarig, een jaartje ouder en omdat leeftijd niet uit maakt hebben we voor jou een liedje van Douwe Bob. Maar het is niet alleen een liedje, erna komt een stukje uit de documentaire, whatever forever, met zijn vader Simon. 

Vorig jaar zijn we als drie zussen onze website, mefrouw begonnen. Het moge duidelijk zijn als je ons de vraag zou stellen: 

Van wie heb je dat talent, wie heeft je geïnspireerd en van wie heb je die genen? 

Dan is ons antwoord geen verrassing. Met jouw guestblog, raising mefrouw (of je boekrecensies in, about books and reading) neem je ons mee in het verleden, vind je de algemene deler, de brug naar het heden en laat je ons genieten van jouw talent. De liefde voor het geschreven woord heb je ons al jong bijgebracht en hier zijn we je dankbaar voor! Ook zijn we dankbaar voor het plezier dat we met elkaar hebben om samen  mefrouw te schrijven.

Lieve mam leeftijd maakt niet geniet uit  van Douwe Bob,

van harte gefeliciteerd liefs mefrouw 

Guestblog raising mefrouw: Amsterdam 

   
De eerste en enige vakantie die ik samen met mijn drie dochters heb gevierd, was niet alleen daarom gedenkwaardig. 

Het begon er al mee dat het de vriend die ons wegbracht, niet werd toegestaan om de koffers naar boven te brengen in het hotel. Geen herenbezoek daar! Toen ook nog bleek dat we in twee aparte kamers, ipv de geboekte vierpersoons kamer moesten slapen, was ik er snel klaar mee. Met mijn drie dochters in mijn kielzog, ben ik met opgeheven hoofd vertrokken; Roepend: ” En het stinkt hier ook nog! ”
Maar hè, het was Amsterdam, een ander hotel was zo gevonden, en dit lag zelfs pal achter het Leidseplein. Behalve dat we daar een ruime kamer voor ons vieren kregen, was dat dus nog een pluspunt. Vandaar uit maakten we allerlei soorten uitstapjes. Madame Tussaud, het Anne Frank huis, het Scheepvaartmuseum, de dagen vlogen voorbij. In Artis zei een onbekende man tegen mijn jongste dochter:” If you give me a smile, I ‘ ll give you my hart”.  

In de buurt vonden we een geweldige pizzeria en daar ergens vlakbij kreeg ik drugs aangeboden. Pardon?
In een speelgoedwinkel in de Kalverstraat mochten ze alledrie een kleinigheidje uitzoeken en

daarvandaan togen we naar de aanlegsteiger van de rondvaartboten.

Onderweg kwamen de voorspellende gaven van mijn oudste weer eens naar voren. Onbevangen vertelde ze, dat ze dit al gedroomd had, en ” toen ging ie ook niet”.

En inderdaad de afvaart was uitgesteld en onverrichterzake keerden we eerst maar weer terug naar het hotel.

Het tochtje vond de volgende dag alsnog plaats en mijn dochters keken hun ogen uit bij het zien van het smalste grachtenpand, de mooie woonarken en de reusachtige schepen op het Ij. De jongste mocht via de microfoon voorin de boot commentaar geven op alles wat ze zag; voor de middelste was dat een stap te ver.
Die avond brachten we een bezoek aan Carré, waar Andre van Duin optrad. Niet iedereen genoot hier met volle teugen van, want overmand door de vermoeienissen van de voorgaande dagen, viel de jongste op de grond tussen de stoelrijen in slaap.

Terug met de tram kregen we het ritje gratis, waarschijnlijk omdat de conducteur ons echte boertjes van buiten vond; dat korte stukje hadden we nl. ook wel kunnen lopen. 

De vakantie werd afgesloten met een ochtendje bij Ikea en staat zeker in de top tien van de leukste ever, maar als rechtgeaarde

Vlielanders waren we blij, toen we eenmaal op de boot zaten, dat het eiland weer in zicht kwam.
There’s no place like home!
Groet SH 

Guestblog raising mefrouw: Hoekje

  

Vroeger bestond er een mopje: Het is rood en het zit in een hoekje. Natuurlijk is het eerste waar je aan denkt, een ongeluk, want dat zit ook in een klein hoekje, of een kind, want dat moest er weleens in staan. Het antwoord ligt niet ver uit de buurt.
De meeste ongelukken gebeuren thuis, zelfs als je er zelf bij bent. Je ziet je kinderen eerder verongelukken op weg naar school of bijvoorbeeld als ze op stap zijn of op reis, maar in deze ” veilige” omgeving schijnt iedereen zich minder bewust te zijn van de gevaren. Ondanks alle voorlichtingscampagnes van de overheid of o.a. de brandwonden stichting gebeurt het nog steeds. De statistieken liegen er in ieder geval niet om.
Ik kan erover mee praten. Niet alleen omdat ik een kind heb wat de naam heeft een brokkenpiloot te zijn, maar omdat alle vier mijn kinderen weleens iets is overkomen. In of rond de woning, op school, bij vriendjes, onderweg of anderszins. 

En ook mijn kleinkinderen zijn er niet vrij van gebleven. 

Gelukkig zijn er geen onherstelbare dingen gebeurd, maar in veel gevallen zijn de littekens nog zichtbaar.
Met vuurwerkongevallen heb ik geen ervaring, wat op zich al een wonder is, maar met Oud en Nieuw

in het vooruitzicht wil ik er op deze plaats toch wel even voor waarschuwen: Je kunt niet voorzichtig genoeg zijn! 

Aan een veiligheidsbril zijn ze zo gewend en iets aansteken met een lont ook.
Voor de rest roep ik mijn nog schoolgaande kind elke ochtend na: “Ik hou van je en wees voorzichtig! ”
Want in dat hoekje zat, ik kan er nu niet meer om lachen:

een kind met een aardappelschilmesje. 
Fijne jaarwisseling,

Groet SH

Guestblog raising mefrouw: Derde kerstdag

  

Kerstmis in de jaren 60 op Vlieland was voor ons als kinderen altijd heel bijzonder. 

Het begon al op kerstavond; als we na de kerst nachtdienst thuis kwamen stond er steevast wat lekkers klaar, waaronder de bekende kerststol. Helaas houd ik zelf niet zo van rozijnen, maar mijn moeder bewaarde dan haar stukje spijs speciaal voor mij. Genietend van de warme chocolademelk en nog rozig van de kou, bleven we op tot onze ogen bijna dichtvielen en het echt heel laat was.
Eerste Kerstdag stond traditioneel in het teken van het kerstdiner. Aan tafeldekken hadden mijn zusjes en ik normaal gesproken een grote hekel, maar op die dag was het een eer om daarbij of in de keuken te mogen helpen. Het menu is sinds jaar en dag hetzelfde gebleven: Vooraf kregen we overheerlijke groentesoep, naar grootmoeders recept, gevolgd door de veel geroemde rollade van slager Jorna uit Harlingen, met daarbij heerlijke stoofperen en spruitjes en als afsluiting kwam er Saroma pudding met KlopKlop of ijs met slagroom op tafel. Alle logé ’s en wij als gezin genoten met volle teugen.
Op Tweede Kerstdag was er dan het feest van de zondagsschool in de kerk. Daar keek je het hele jaar naar uit, omdat het altijd spannend was wie er uit gekozen zou worden om het eerste kaarsje in de enorme boom aan te mogen steken. Het was namelijk een spectaculair gezicht als er dan dmv een schietlont een voor een alle kaarsjes aanfloepten, tot in de top aan toe. Met het oog op de brandveiligheid gebeurt dat tegenwoordig niet meer op die manier.
Kadootjes werden er in die tijd gewoonlijk niet uitgewisseld, maar onder die boom stonden er altijd tasjes klaar, met allemaal traktaties en een boekje. 

Verschillende daarvan heb ik nog : “De kleine zwerver”, “Het klompje dat op het water dreef”, “Als een droom” en meer van die aansprekende titels. Voorin was dan een briefje geplakt met je naam. Ter herinnering aan het kerstfeest van de zondagsschool.
Derde kerstdag bestaat officieel niet, maar wel bij ons thuis, want mijn vader is jarig op 27 december. Voor mijn moeder betekende het vaak dat ze, als het even tegenzat, voor vier of vijf dagen boodschappen in huis moest halen, wat de nodige planning vergde. Petje af voor haar organisatie talent!

De hele dag door was er dan visite, want behalve opa en oma, woonde er nog al wat familie op het eiland. Het was een komen en gaan van ooms en tantes, neven en nichten, buren en kennissen en ook de halve bemanning van de boot voelde een beetje als familie.
Dat die familie in de loop der jaren behoorlijk is uitgedund mag geen wonder heten, dat het kerstmaal minder uitgebreid is ook niet, gezien de wat kleinere behuizing van mijn ouders, maar logeren kan nog steeds en dit jaar is het wel voor de 85ste keer Derde Kerstdag!
En ik hoop dat mijn vader’s taartschep nog steeds z’n melodietje speelt: LANG ZAL HIJ LEVEN!

Groet SH 

NB. 
Vanaf 1 januari zal hij dan weer kunnen vertellen dat hij het jaar daarop 87 wordt. Ja, pap!