Guestblog raising mefrouw: Peen-Poesje

  

Vorige week hield de NS een landelijke actie om alle, (in de trein) gevonden knuffelbeesten weer bij hun rechtmatige eigenaar/-esse terug te brengen en er blijkt zelfs een heuse website te bestaan die hetzelfde doel nastreeft. Ik snap het belang hiervan wel, omdat mijn middelste dochter bijvoorbeeld, vroeger ook niet zonder de hare kon.

Je zou het nu niet meer zeggen, maar wat was ze verlegen, dat meisje van mij. Alleen naar opa en oma, die op de andere hoek van de straat woonden, durfde ze eigenlijk niet. Maar opa had verordonneerd dat alle kleinkinderen het zakgeld dat ze wekelijks zouden krijgen, persoonlijk op moesten komen halen, anders zou het aan hun neus voorbij gaan. Dus in gezelschap van haar kleine zusje en gewapend met peen-poesje ging ze er dan wel op af, alhoewel ze ook nog bang was, dat alle volwassenen maskers zouden dragen, die ze zodra zij weer weg was af zouden zetten, waardoor ze in monsters zouden veranderen.

Peen-poesje (haar speen in combinatie met haar lievelingsknuffel) was letterlijk en figuurlijk in vele situaties haar steun en toeverlaat en ging overal mee naar toe. Toen ze nog klein was kon dat bij logeerpartijtjes en naar de peuterspeelzaal heel openlijk, maar later naar school ging poesje, toen al zonder speen vanzelfsprekend, in de tas. 

Drama’s hebben we beleefd, als peen-poesje weer eens kwijt was. Hele zoektochten, met wie er op dat moment ook maar aanwezig was, werden er op touw gezet, want zonder het vertrouwde houvast werd er niet gegeten of gelachen. Een keer vond iemand hem, na bijna drie uur lang het hele huis afgezocht te hebben, waardoor de hele familie op onstuur raakte, buiten op een paaltje. Tot mijn grote opluchting, want anders kon ze natuurlijk niet slapen.

Een ander probleem was de slijtvastheid van het geheel. Een speen was wel vervangbaar, maar poesje was uniek. Oma en ik vonden er een oplossing voor. Door op gezette tijden nieuwe lijfjes voor hem te haken, breien of naaien, zag hij er dan wel wat anders uit, maar werd algauw, door het opnemen van de vertrouwde geur, weer in genade aangenomen.

Verlegen is ze allang niet meer mijn kleine meisje en haar angsten heeft ze overwonnen, maar peen-poesje heeft ze nog steeds. Hij is stiekem meegeweest op schoolreisjes en zelfs op vakantie naar Frankrijk. Hij heeft vele verhuizingen overleefd, is gehavend en versleten tot op de draad, maar ligt nu trouw te wachten in de opslag, tot ze hem weer op komt halen.

Oude liefde roest niet.

Groet SH

NB. Komt het door de herinneringen aan bovenstaande of zijn mijn oudste en jongste dochter gewoon slimmer dan dat ik was? Van de favoriete knuffel van hun kinderen bezitten zij meerdere exemplaren! Zo kun je er nog eens een wassen of verliezen……
》www.knuffelkwijtsijt. nl

》www.knuffelhotel/lost-and-found/knuffel-kwijt

》www.waarismijnknuffel. nl

Advertentie

Guestblog raising mefrouw: De E van mefrouw

 

 Met de derde op komst waren mijn man en ik er gelukkig heel snel uit wat de namen betrof. Opa zou vernoemd worden als het een jongen was; Beppe en Oma in geval van een meisje. Heerlijk geen gedoe, lekker rustig.

Tot de oudste langs haar neus weg vroeg, wie er deze keer mocht kiezen. Eigenlijk was zij nu aan de beurt, vond ze, en ze wist een hele mooie naam voor haar kleine zusje!

Zusje? Keuzes? Weg was de rust. De twijfel sloeg weer toe, zeker toen ik in mijn onschuld vroeg welke naam ze in gedachten had. Ik had het kunnen weten, het was de mooiste die ze kon bedenken, nl. die van haar pop.
Tot in het kraambed bleef het wikken en wegen en toen onze prachtige nieuwe aanwinst er eindelijk was, kwam onvermijdelijk de grote vraag: “Hoe gaat ze heten? ”

Even keken Johnny en ik elkaar aan, hij knikte me toe en aarzelend zei ik: Eveline?
Dat dit moment niet onopgemerkt was gebleven, bleek de volgende ochtend, toen de huisarts, nog maar nauwelijks binnen informeerde of onze dochter nog steeds Eveline heette. Verontwaardiging alom. Wat dacht die man wel. Natuurlijk heet ze Eveline!

Geen twijfel mogelijk!
Groet SH
NB.

De vervangende naam voor de pop is in vergetelheid geraakt, maar dit verhaal is onsterfelijk.

Ik heb vaak moeten aanhoren hoe de jongste met een licht verwijtende ondertoon wist te vertellen: “Ja, ik ben naar een pop vernoemd! ”

Daarom wil ik nog 1 keer benadrukken dat dit het grootste cadeau is wat je van iemand kunt krijgen.

De mooiste naam van de wereld!

Een geschenk voor het leven.

Guestblog raising mefrouw: Virus

Hevig verontwaardigd stormde ik van de kleuterschool naar huis. Mijn vriendinnetje had verteld dat Sinterklaas niet echt was. Het was een verklede pop!

Gelukkig kon mijn vader me geruststellen: poppen konden toch helemaal niet praten en bewegen? Laat staan kadootjes kopen! Nou dan. Nog na snikkend liet ik me overtuigen. Des te groter was de ontgoocheling een paar jaar later, toen de waarheid alsnog werd op gebiecht; “Dan heb ik er dus al die tijd voor niks in geloofd! ”

Dit weerhield me er echter niet van, toen ik eenmaal zelf kinderen had, om ze net zo vrolijk te bedotten en daardoor zijn ook zij besmet met het Sinterklaas virus.
De middelste wist bv. al heel vroeg dat de goede man niet bestond. Als er niemand thuis was ging ze samen met haar nichtje, overal op zoek naar verstopte cadeaus. Daarmee was de bedrieger bedrogen!

Elk jaar leefden we ons uit op de mooiste gedichten en surprises , behalve die ene keer dat ik had bedacht om niks aan Sinterklaas te doen. De Kerst raakte toen in zwang om elkaar te verrassen met een geschenk, maar wat voelde dat kaal!

Na de komst van hun broertje zongen mijn pubers keihard met hem mee in de hoop zo ook hun schoen gevuld te krijgen.
Maar ook kleine jongens worden groot en op zijn 16e zouden we alleen maar gaan gourmetten, verder niks, nou ja, op een paar dingetjes na, maar dat wist hij niet.

Groot was echter mijn verrassing toen er aangebeld werd en er twee Pietjes voor de deur stonden. Compleet met een grote zak vol kadootjes en extra eten. Of ze welkom waren!?! Het werd een heerlijk avondje.

Later stuurde de Hoofdpiet nog een sms- je:

“Jij hebt je Sinterklaas hart doorgegeven dus ik hoop dat jullie een geslaagde avond hebben gehad.”

Vandaag is het weer zover. We gaan het groots vieren met de hele familie. Want kleinzoon gelooft voor het laatst en jongste kleindochter voor het eerst.
Vol verwachting klopt mijn hart.
Groet SH

Guestblog raising mefrouw: Shoppen

  
Hardop peinzend over ideeën voor een uitje met mijn dochters, raadt een vriendin mij aan om met ze te gaan shoppen. Hoe komt ze er op? 

Ik huiver bij de gedachte aan alle drama’s die we vroeger beleefd hebben. Alhoewel was het echt zo erg?
De oudste was eigenlijk overal vrij gemakkelijk in, dus ook wat kleding betrof. Zij trok het meeste wel aan wat tante Jo van haar sorteersessies bij het Leger des Heils meebracht en wat tante Hannie overhad nadat haar (pleeg-) kinderen eruit gegroeid waren. Daar liep ze net zo lief in rond als in alles wat we samen in leuke boetiekjes vonden.

De middelste leek meer een probleemgeval. Van kleins af aan volgde zij haar eigen smaak en als ze het op haar heupen had, kon ik haar beslist niet overhalen, ook niet na lang soebatten, om toch maar die ene jas of dat leuke jurkje te nemen. Geen wonder dat ze later de opleiding Mode-Techniek ging volgen!

De jongste had hele andere issues. Zij vond van alles leuk en kon vaak moeilijk kiezen. Het kwam op een gegeven moment zelfs zover dat ze verzuchtte: “Mama, ik ga niet meer met jou mee naar de winkel, want dan wil ik toch alleen maar alles kopen!”

Misschien heb ik het zelf ook wel een beetje verbruid. Als pubers wilden de laatste twee nog niet dood gevonden worden in zaken als de Wibra of de Zeeman. Maar onderbroeken moesten er toch ook komen en die moest ik dan maar gaan halen. Dus toen ze weer een keer verveeld op me stonden te wachten aan de overkant van de straat, zwaaide ik met mijn tassen en riep: “Ik heb ze, hoor!”

 Sindsdien zijn ze niet meer met me de stad in geweest. Ik blijf erover piekeren.

Groet SH

Guestblog raising mefrouw: De F van mefrouw

Onverwacht zwanger van de tweede, was ik er eigenlijk van overtuigd, dat er deze keer een jongen zou komen, of anders een hele stoere meid, gezien de ongeduldige harde trappen die ik af en toe kreeg. Daarom was het wat de naamgeving betrof duidelijk: of opa van vaderskant zou vernoemd worden, of het moest een korte sterke meisjesnaam zijn.

Alleen hadden mijn man en ik afgesproken, dat hij nu aan de beurt was om te kiezen, dus heel veel zeggenschap had ik er niet over. Wat me overigens niet belette om er over te piekeren en te proberen er toch enigszins mijn invloed op uit te oefenen, want ja, we moesten het er natuurlijk wel samen over eens zijn.
Vanuit de familie kwam het voorstel om beide grootmoeders te vernoemen en daar viel best wat voor te zeggen. Van Hinke Christina kon je heel mooi Krista maken. Maar er waren zoveel meer namen, die ik leuk vond en de eerste was ook niet vernoemd, dus moest je er dan nu wel aan beginnen? Al twijfelend werden mijn lijstjes steeds langer. Gek werd mijn man ervan, toen ik hem ermee bestookte, vooral nadat ik ook nog een namenboekje in de bieb had gevonden.
Wat me zorgen baarde was het feit, dat hij dacht alle tijd van de wereld te hebben, terwijl voor mijn gevoel de bevalling al voor de deur stond. Zelf wist hij niets te bedenken, dat ook nog. Uiteindelijk hadden we de potentiële kanshebbers teruggebracht tot een lijstje van vier namen:
Berber

Zelma

Krista

Foka

Krista bleef heel lang favoriet. Maar Foka was haar vaders keus. Toen ze er eenmaal was, wist ook ik, dat ze de juiste naam had gekregen. En al wist oma dan niet hoe ze het uit moest spreken, ze was er zielsgelukkig mee.

Groet SH

NB
Een Selma kregen we later, als kadootje, nog in de familie; sommige dingen moeten gewoon zo zijn.