Guestblog raising mefrouw: Peen-Poesje

  

Vorige week hield de NS een landelijke actie om alle, (in de trein) gevonden knuffelbeesten weer bij hun rechtmatige eigenaar/-esse terug te brengen en er blijkt zelfs een heuse website te bestaan die hetzelfde doel nastreeft. Ik snap het belang hiervan wel, omdat mijn middelste dochter bijvoorbeeld, vroeger ook niet zonder de hare kon.

Je zou het nu niet meer zeggen, maar wat was ze verlegen, dat meisje van mij. Alleen naar opa en oma, die op de andere hoek van de straat woonden, durfde ze eigenlijk niet. Maar opa had verordonneerd dat alle kleinkinderen het zakgeld dat ze wekelijks zouden krijgen, persoonlijk op moesten komen halen, anders zou het aan hun neus voorbij gaan. Dus in gezelschap van haar kleine zusje en gewapend met peen-poesje ging ze er dan wel op af, alhoewel ze ook nog bang was, dat alle volwassenen maskers zouden dragen, die ze zodra zij weer weg was af zouden zetten, waardoor ze in monsters zouden veranderen.

Peen-poesje (haar speen in combinatie met haar lievelingsknuffel) was letterlijk en figuurlijk in vele situaties haar steun en toeverlaat en ging overal mee naar toe. Toen ze nog klein was kon dat bij logeerpartijtjes en naar de peuterspeelzaal heel openlijk, maar later naar school ging poesje, toen al zonder speen vanzelfsprekend, in de tas. 

Drama’s hebben we beleefd, als peen-poesje weer eens kwijt was. Hele zoektochten, met wie er op dat moment ook maar aanwezig was, werden er op touw gezet, want zonder het vertrouwde houvast werd er niet gegeten of gelachen. Een keer vond iemand hem, na bijna drie uur lang het hele huis afgezocht te hebben, waardoor de hele familie op onstuur raakte, buiten op een paaltje. Tot mijn grote opluchting, want anders kon ze natuurlijk niet slapen.

Een ander probleem was de slijtvastheid van het geheel. Een speen was wel vervangbaar, maar poesje was uniek. Oma en ik vonden er een oplossing voor. Door op gezette tijden nieuwe lijfjes voor hem te haken, breien of naaien, zag hij er dan wel wat anders uit, maar werd algauw, door het opnemen van de vertrouwde geur, weer in genade aangenomen.

Verlegen is ze allang niet meer mijn kleine meisje en haar angsten heeft ze overwonnen, maar peen-poesje heeft ze nog steeds. Hij is stiekem meegeweest op schoolreisjes en zelfs op vakantie naar Frankrijk. Hij heeft vele verhuizingen overleefd, is gehavend en versleten tot op de draad, maar ligt nu trouw te wachten in de opslag, tot ze hem weer op komt halen.

Oude liefde roest niet.

Groet SH

NB. Komt het door de herinneringen aan bovenstaande of zijn mijn oudste en jongste dochter gewoon slimmer dan dat ik was? Van de favoriete knuffel van hun kinderen bezitten zij meerdere exemplaren! Zo kun je er nog eens een wassen of verliezen……
》www.knuffelkwijtsijt. nl

》www.knuffelhotel/lost-and-found/knuffel-kwijt

》www.waarismijnknuffel. nl

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s