Tag: SH

De Verbeelding Bookchallenge 2016

mefrouw1 reactie

Overal in stad en land duiken ze op: de minibiebs, de zwerfboeken en de gratis boeken van o.a. Bookcrossing .

Dankzij dit geweldige fenomeen, en dankzij de afdankertjes, die ik her en der verzamel of krijg, vult mijn huis zich weer met boeken. Overal vind je ze op stapeltjes; verborgen in een hoekje of gewoon naast het bed en dat past bij me. Het vult de leegte nadat, vanwege de verhuizing, de boekenkast de deur uit moest en de boeken, na schifting, in de opslag gingen.

Ook dankzij deze manier van boeken “delen” lees je soms boeken, die je bij de bibliotheek niet zo snel zelf uit zou kiezen en dat pakt voor de challenge, die ik mezelf gesteld heb, soms verrassend goed uit.

Zo dook onverwacht “Verleiding in Rome” van Marie Louise Fischer op.

Anders dan de titel doet vermoeden, wordt er eigenlijk niemand verleid, want daarvoor zijn de hoofdpersonen allemaal veel te keurig en te Roomskatholiek. Behalve dan de booswicht in deze liefdesgeschiedenis; die wil nog weleens een scheve schaats rijden en daar draait het allemaal om. Zijn vrouw Claudia wil bij hem weg, om met haar grote liefde Konrad te kunnen trouwen, maar dan moet haar huwelijk officieel door de kerk geannuleerd worden. Dus en passant krijgen we ook nog een lesje Kerkelijk Recht. 

De Sacra Romana Rota, komt er zelfs aan te pas, voordat de geliefden elkaar, twee jaar na hun eerste ontmoeting, in de armen mogen sluiten en dat is tevens einde verhaal.

Geen boek eigenlijk om aan iemand aan te raden, maar misschien boeit het anderen wel. ……

Door het te lezen heb ik er in ieder geval twee punten mee verdient:

punt nummer11: een boek waarin geloof centraal staat

punt nummer13: een -stiekem -wil -ik -niet- dat -iemand- weet -dat -ik -dit -boek -heb -gelezen -boek (van zelfhulp boeken tot stationsromannetjes)

Vandaag ga ik het weer ergens vrij laten: Wie weet vind jij het ooit !

Groet SH

ISBN 90 -10-04877-2

Zuid Hollandse Uitgeversmaatschappij Amsterdam

Penny for your thoughts: Reizen

mefrouw5 reacties

Vijf jongens in de leeftijd tussen de 15 en 18 jaar stonden voor me, in de rij bij de kaartjesautomaat. We stonden op het perron van station Harlinger -Haven en de enige trein , die over een paar minuten zou vertrekken, was die naar Leeuwarden.
Ik stond me een beetje te ergeren, want het schoot maar niet op, met deze opgeschoten jeugd, uit Baarn, zoals ik later zou vernemen. 

Ze verdeden een hoop tijd, met het uitvinden hoe zo’n automaat nu eigenlijk werkte en daarna lieten ze het sulletje van de groep, Pim, aan zijn lot over, om het zelf maar uit te vissen. 

“Je hebt toch twee handen gekregen? ” riep degene nog, die ik later, als lolbroek Wout zou leren herkennen.

Pim kon proberen wat hij wilde en in de digitale wereld, kan hij misschien ook echt wel van alles bereiken, maar in real life, kwam er geen kaartje uit de automaat. 

Hij keek vertwijfeld om zich heen en zag toen misschien mij, (en de rest van de rij) in zijn nek staan hijgen. 

Dus beleefd, zoals hij waarschijnlijk in Baarn is opgevoed, deed hij een stap opzij en liet mij voorgaan.

Die goede opvoeding kostte hem de kop; want, toen ik eenmaal achter zijn vrienden in de trein gesetteld was, kwam hij nog even vertwijfeld binnen vliegen: wat moest hij doen? Zonder kaartje kon hij toch zeker niet mee reizen? Hij vroeg het zelfs nog aan mij; wat IK er van vond. En daarna: aan alle mensen in de trein. De onschuldige lieverd.

Ja, nee, ja. Nee. Zeiden alle nette jongens uit Baarn. Dat kon hij echt niet maken. 

Dus stapte hun kaartloze vriend weer uit de trein, na aarzelend tussen de deuren te hebben gestaan. Ze namen wel zijn bagage mee; maar terwijl hij vertwijfeld toekeek, gleed de trein weg van het perron.

Onderweg, met een stoptrein, bleek wel de grote bereisdheid van deze jongeren: 

Eentje vroeg:”Waarom stoppen we hier?” ” Omdat het een station is”, antwoordde Wout.

En verderop zei iemand: “Dronrijp” ; net alsof we in Italië zijn, of zoiets zijn. ”

Waarop de wel zeer bereisde Stijn, wat van zijn kennis ventileerde. Nl: dat: Station Utrecht het grootste is; Amsterdam het mooiste , maar Delft ook nice.  

En onsterfelijk was zijn opmerking; dat hij een naam op deze route nog niet kende; alsof hij er dagelijks voorbij kwam: Deinum. 

Waardoor ik me echt begon af te vragen, hoe ze dan ooit op Terschelling terecht gekomen waren. Gebracht door pappie en mamma?

Gelukkig , voor mijn gevoel, waren deze zelfde onnozele jongens ook de hele tijd aan het communiceren met hun verloren vriend, en zouden ze , op station Leeuwarden op hem wachten. Door te googlen, te appen en te bellen , was het verdere verloop van hun reis en de aankomst bij hun ouders ook veilig gesteld en de onenigheid besproken. Met Pim! 

Ik kon met een gerust hart naar huis.

Natuurlijk dacht ik, bij dit alles, aan mijn eigen zoon en aan de onvoorwaardelijke vriendschap, die er altijd geweest is, tussen hem en zijn vriend. Door dik en dun, bij alle voorspoed en tegenslagen; blijven ze elkaar trouw.

Zij laten elkaar nooit in de steek.

Op al hun reizen.
Groet SH

Unanimiteit 

mefrouw1 reactie

Met vier mensen is het vaak moeilijk om een consensus te bereiken, over echt wezenlijke onderwerpen.  Met vier mensen kun je er tegen aan lopen, dat de stemmen staken. 

Met vier mensen moet je een beginsel principe afspreken:

“Is iedereen het er mee eens? ” Want anders doen we iets niet, of juist wel.

Bij mefrouw spelen dat soort dingen soms ook, want ik ben onlangs tot de redactie toegetreden en daardoor raakt het evenwicht voor mij en mijn dochters wel eens wat uit onbalans.

Democratie is voor mij nog steeds het oergevoel: dat ieder mens in vrijheid, zijn of haar stem kan laten horen.

Van dat gevoel uit heeft de algemene ledenvergadering van de .VN ,denk ik ook, 15 september uitgeroepen tot de dag van de Democratie. En daarom vieren meer dan 20 gemeenten in Nederland dit feit dan ook op 10 september .

Om maar zo dicht mogelijk in de buurt te blijven en ook omdat het samenvalt met de Open Monumenten dagen.

In Leeuwarden bijvoorbeeld is dan het oude Stadhuis op zaterdag as. vrij te bezichtigen en zijn er daarbij diverse activiteiten.

Dat de burgemeester, de wethouders en de raadsleden op deze dag aanwezig zijn, om het hele gebeuren uit te laten groeien tot een traditie, doet er eigenlijk niet zo veel toe.

Dat ze daarmee de democratie willen promoten? Ja, dat wel ja.

Zo heeft mefrouw ondertussen democratisch besloten om bij echt wezenlijke zaken te kiezen voor unanimiteit. 

En daar staan we allemaal achter.

Groet SH

Yummy Sunday: Proefeet

mefrouw3 reacties

In 2015 kon Lions Club Ljouwert ’80 , 25.000 euro overmaken naar de Voedselbank, allemaal dankzij het evenement, wat hier jaarlijks door hen georganiseerd wordt; nl. : “Leeuwarden Culinair “.

Het idee is simpel: de deelnemende restaurants serveren, in ruil voor hun naamsbekendheid, tegen een bepaalde prijs, wat lekkers op een soort van markt aan het publiek en de opbrengst hiervan, gaat naar een goed doel.

De Lions Club staat er tussen als aanjager en organisator. 

Het idee voor deze fundraising actie, (zoals ik het heb begrepen), kwam aan het begin van dit millennium, van een van de nieuwe leden van deze vereniging, vanuit zijn vorige woonplaats, ergens in het zuiden van Nederland, want daar had hij zoiets gezien.

Ondertussen is het concept in Leeuwarden in de loop der jaren op diverse locaties beproefd: o.a. in de Prinsentuin, op het Gouverneursplein en uiteindelijk dan op het Oldehoofsterkerkhof.

Er werden dit weekend tussen de 5000 tot 10.000 bezoekers verwacht; het succes, van in het begin vijf deelnemende restaurants, is uitgegroeid tot de nu meer dan twintig en daarmee een traditie geworden. Voor mij was er echter op Internet geen duidelijkheid te vinden, over welk goed doel er dit jaar aan verbonden is.

Ik ben er verschillende keren bij aanwezig geweest en het aanbod was altijd divers en gevarieerd. 

Alleen met deze editie kon ik er niet bij zijn. Jammer. 

Mijn medeproevers hadden allemaal andere dingen te doen. En om er nu in je eentje heen te gaan? 

Op de speciale middag voor kinderen, kan ik ook wel thuis pannenkoeken bakken.

Ik vermoed daarentegen zeker, dat de menukaart weer om van te smullen en overweldigend is geweest; gezien de lijst van alle restaurants, die mee hebben gedaan. Ze zijn te vinden op de webpagina van Ljouwert Culinair.

Maar ik zal nooit mijn vuurdoop vergeten. Dat was in het oosten des lands. In Enschede.

Daar werd voor mijn gevoel echt groots uitgepakt. Daar kreeg je dingen voorgeschoteld, die je nog niet kende, tegen een echt kleine prijs. Dus was het voor iedereen betaalbaar en had het echt een groot bereik. Dat was de “Proefeet.”  

Mijn man en ik, noemen het daarom onderling nog steeds zo; als we naar Leeuwarder Culinair gaan; het klinkt zo veel gemoedelijker.

En wat heb jij dit weekend gegeten? 

Ik een lasagne schotel van mijn supermarkt nextdoor.

Ook yummy!

Groet SH

About books and reading: Het stenen oordeel

mefrouwEen reactie plaatsen

Wanneer je als schrijfster, al in de eerste zin van je boek de clou en de afloop van het verhaal durft weg te geven, moet je wel tot de absolute top behoren, om daarna je lezerspubliek tot op de laatste bladzijde geboeid weten te houden. Ruth Rendell (1930-2015) was zo iemand en staat daarmee op bijna eenzame hoogte.

Na een carrière als journalist, begon ze in 1965 met het schrijven van een serie politieromans, waarin Inspector Wexford centraal staat, maar ze genoot ook bekendheid door het publiceren van psychologische thrillers. O.a onder het pseudoniem Barbara Vine.

Voor haar werk werd ze meerdere malen onderscheiden met diverse prijzen en werd ze in de adelstand verheven. 

Ze bleef tot op hoge leeftijd schrijven, terwijl ze en passant sociale misstanden aan de orde stelde en daarbij ook de maatschappelijke positie van vrouwen. Het was dan ook niet verwonderlijk dat ze politiek betrokken was.
Zij was altijd al een van mijn favoriete schrijfsters van psychologische misdaadromans, maar “Het stenen oordeel” uit 1977, was mij nog niet bekend. 

Dit ( volgens Vrij Nederlands’ Detective &Thriller gids) kleine meesterwerk, werd in 1997 als pocket uitgegeven in de Rainbow Crime serie van uitgeverij Maarten Muntinga bv en juist daarvan, kreeg ik er onlangs eentje in handen.  

Samen met nog drie andere verhalen uit dezelfde serie, van haar hand, die ook allemaal aan te raden zijn:

> Terugzien in duisternis; voert je mee naar lang vervlogen tijden rond WO 2. 

>Praten met vreemde mannen; begint bijna als een wat knullige spionageroman, maar behelst heel wat meer. 

>De valstrik; is wat de titel al aangeeft, ook als lezer moet je nergens in trappen.

Maar het deel wat ik hier bespreek, heeft als centraal thema “analfabetisme” in een tijd waarin Prinses Laurentien nog op de lagere school zat.

De kunst van het lezen en schrijven is een van de hoekstenen van onze beschaving, zo stelt de auteur al op de eerste bladzijde, dus zal het een uitdaging voor haar, als schrijver zijn geweest om uit te diepen, wat er gebeurt, als je die kunst juist niet beheerst.

Na het lezen van het eerste hoofdstuk weten we al wie er in welk tijdsbestek, op welke dag en op welk tijdstip, allemaal vermoord zullen worden. 

En waarom en door wie natuurlijk. En toch leg je het boek niet weg, dat kan ik je garanderen.
En dat allemaal door een zin; die onsterfelijk intrigerende beginzin:

“Eunice Parchman doodde de familie Coverdale omdat ze niet kon lezen of schrijven. ”

Groet SH

Ps. Dit boek past niet echt in de Challenge, die ik mezelf gesteld heb, maar met een beetje Verbeelding, valt het onder punt 3 en punt 4: een detective en een klassieker! 

;-))
Oorspronkelijke titel: A Judgement in Stone

Copyright: Kingsmarkham Enterprises Ltd. 

Copyright Nederlandse vertaling: 1978 Het Spectrum bv, Utrecht

Omslag ontwerp: Mariska Cock
ISBN 90 417 7040 2 NUGI 331