Infinity

  

Gisteravond met het werken in de bediening zat er een gast te tekenen op een servetje. Deze meneer was nu niet bepaald een natuurtalent. Hij had dan ook al meerdere verfrommelde servetjes liggen. Maar hij deed een poging om mijn tattoo na te tekenen.

Op een gegeven moment sprak hij mij aan, “mevrouw, misschien een beetje een rare vraag, maar wij hebben het zelfde soort teken in glas en lood in het raam thuis. Maar wat betekent het ook al weer?” Het is een Keltisch teken voor kracht, een triquatra, maar het betekent ook infinity.
Maar voor mij heeft t nog een extra betekenis en dat is de drie-eenheid voor mij en mijn twee zussen. De liefde, de kracht en de humor die ons bindt. Samen kunnen wij alles aan.
Het blijft leuk om deze vraag te mogen beantwoorden.
FR

Is er ook een dokter in de zaal?

  

Kluns eerste klas, that’s my middle naam!

Au! Is een woord wat ik wel een paar keer per dag behoorlijk hard roep.

Nou praat ik van mezelf al aardig luid, met een borrel op nog harder. Mijn zusje zegt wel eens gebruik je fluisterstem. Maar ik heb maar een stand:en dat is luid. Maar dit ter zijde.

Ik loop tegen deurposten, één keer in de week wel een papercut, stoot mijn hoofd, schaaf weer ergens langs. Trek ’s avonds mijn kleren uit en ja hoor, weer een aantal onbeduidende blauwe plekken, dat ik denk, hoe kom ik daar nu weer aan? Schrammen, blauwe plekken en dus ook littekens behoren allemaal tot mijn dagelijkse leven.

Zo ook jaren geleden op de Vlieland boot, toen onze Pake nog de kapitein was.
Als kinderen was t een groot avontuur om op de boot met z’n allen te ravotten.

In de hal beneden had je van die grote harmonica schuifdeuren, nu speelden wij met een groepje kinderen tikkertje en Eveline was de tikker. ” Tikkie jij bent hem”, en terwijl ze me tikt, klap ik met mijn kop tegen de dagschoot (het driehoekig uitsteeksel van de deur). HUILEN!!! Al bloedend ren ik naar mijn moeder, zij loopt zo rustig als ze kan met mij naar de stuurhut. Pake roept om “Is er ook een dokter in de zaal?”

Nou dat heb ik geweten… Een huisarts in opleiding. Gat in mijn kop, geplakt en daarna heeft die flapdrol het verbonden. Ik leek wel een paasei met strik!

Ik zie allemaal lachende gezichten terwijl wij weer naar onze plek toe lopen. Maar in de verte zie ik één klein beteuterd koppie’ “sorry Foka, ik deed het niet expres, ik heb wel een mooi potlood voor je gevonden”

Volgens mij was mijn zusje harder geschrokken dan ik…

FR

Een goed idee!


Ideeën altijd maar ideeën. Nieuwe plannen, altijd maar nieuwe plannen. Het lijkt wel alsof wij als zussen, niet anders kunnen. In onze wildste fantasieën zijn we al meerdere bedrijven begonnen. Het zijn overigens altijd familiebedrijven. Een kinderdagverblijf, een (web)winkel, een klusbedrijf, en misschien wel het aller mooiste idee: een onderneming voor begrafenissen en crematies. ROUW En Dochters; van kist tot afscheid. In mijn gedachte zie ik ons bedrijfslogo al op de gevel van het pand staan. Eerlijk is eerlijk het ene idee is misschien sterker, en creatiever dan het andere idee. Iedereen vervult overigens een rol waarbij een ieder werkt vanuit zijn of haar eigen kracht. Foka neemt veelal het creatieve gedeelte voor haar rekening. Mirelle verzorgt de catering en is organisatorisch heel sterk. ” En ik dan? Wat doe ik?” Ik hoor het mezelf elke keer weer zeggen. ” Ehm, tja, jij kan wel….. Ja, ehm….” Hmmmm wat doe ik? Ach, ook ik vind wel een plekje in ons familiebedrijf. Toch stranden al onze ondernemingen, voordat ze überhaupt het levenslicht hebben gezien. Waar ligt het aan? Geld, tijd, lef? Wie zal het zeggen.

Een whatsapp bericht van Mirelle: Lieve zussen. “Lieve zussen, ik heb het er met Foka al even over gehad. “O crap, wat is er aan de hand” Mijn hart zit in mijn keel: wat heb ik gemist, is er iemand jarig geweest, had ik moeten oppassen, wie ligt er in het ziekenhuis, is het een voorstel voor het pannenkoekenfeestje, WAT IS ER TOCH AAN DE HAND? Rustig blijven, kalm aan. Mirelle typt….. Staat er boven in mijn scherm. Adem in adem uit. “Laten we een Blog beginnen over alles wat een vrouw bezig houdt. Onze naam hebben we al mee! Mirelle, Foka en Eveline Rouw. Als je dit husselt krijg je MefRouw!” Mijn hart gaat sneller kloppen. Ik spring op de bank uit enthousiasme! Dit is vet! Dit gaan we doen! Alles klopt! Ik zie het al voor me! Foka typt…… “Coole naam, we gaan het doen!” Yes Foka is enthousiast! “Ja, leuk!” zeg ik, “Zondagavond?”

Zo gemakkelijk is het dus! Drie zussen, een goed idee, een coole naam, en veel enthousiasme. Die zondag leggen we onze domeinnaam vast, onze blog, ons familiebedrijf ziet het levenslicht!

ER