Tag: Vlieland

Food is memories: Wat de pot schaft

mefrouw1 reactie


Wij zijn door onze moeder min of meer verwend. Vroeger zorgde ze altijd voor dat er een soort groente op tafel stond dat we in elk geval lekker vonden en de andere groente moesten we altijd proberen. Met als goed resultaat tot gevolg; allemaal lusten we bijna alles. Witlof is alleen een groente wat ik gewoon, nog steeds niet lust. Dankbaar was ik mijn moeder dat ik die groente op een gegeven moment niet meer hoefde te proberen. Wanneer ik te eten was bij anderen en ik kreeg witlof voorgeschoteld dan at ik het. Ik repte er geen woord over dat ik er niet van hield, ik slikte het zo snel mogelijk door weg is weg. 

’s Zomers sliep ik altijd bij mijn oom en tante op Vlieland. Ik was hun zomerdochter en van mijn neven was ik een zomerzusje. Daar was het wat eten betreft heel duidelijk. Mijn oom hanteerde het credo: “Bekken dicht vreten wat de pot schaft”. Duidelijk. Niet mekkeren, wees blij met wat er op tafel staat en eten. Alle kinderen in de familie kende deze gevleugde uitspraak. Stiekem genoot ik volop van deze woorden van mijn oom; “bekken, hij zegt gewoon bekken!”, dacht ik dan. Het werd alleen een beetje spannend op het moment dat ik bruine bonen kreeg voorgeschoteld. Dit kreeg ik van mijn moeder nooit. Ik wilde natuurlijk niets zeggen: ik kende de regel maar al te goed. Ik zat naast mijn grote oom, met snor en zware stem: hij pakte m’n bord en keek me aan. Hij schepte m’n eten op. Ik keek ‘m aan en keek recht in z’n ogen en deze stonden zacht. Vervolgens keek ik naar m’n bord, mijn grote oom met zware stem; ruwe bolster met blanke pit. Op mijn bord lag maar een klein beetje van de bruine bonen. Hij hield rekening met z’n kleine nichtje. 

Die dag hield ik m’n bek en at ik wat de pot schafte en wat bleek? Ik vond het lekker.
ER

Mooie woorden: Heliophilia

mefrouw8 reacties

Mijn tante maakte als een echte “early bird” deze fantastische foto op zaterdagmorgen 25 juni 2016 tussen 5 en 6 uur bij zonsopkomst aan de Noordzee kant van Vlieland.

MR: Jammer dat die mensen die daar zeilen deze foto waarschijnlijk nooit zien. Wat mooi!

GH: Zo denk ik ook altijd😀 Had ik maar een email-adres..

Afgelopen maandag kreeg ik een app-je met deze link.

MR: Hij gaat bijna viral die foto ik hoop dat die kapitein gevonden wordt!!

GH: Ja onwijs😮😃

Wat een opmerking van jou en een foto van mij te weeg kunnen brengen😃👍

De schipper is trouwens nog steeds niet gevonden maar ik vond wel een mooi woord voor bij deze foto! 

Heliophilia 
-love of sunlight-

MR

Spelen op t strand

mefrouw2 reacties

 

 

image

Vorige week heerlijk een paar daagjes met mijn beste vriendje naar Vlieland geweest. We sliepen bij zijn moeder en die woont in ons oude huis, dus ik sliep op ons oude kamertje, waar Eveline en ik vroeger een stapelbed deelden. We hadden fantastisch mooi weer, echt een geluk.

Verjaardag van Beppe, terrasje hier, terrasje daar, elke avond gezellig bij Pake en Beppe eten, heerlijk uitwaaien, familie bezoeken, een avond op stap, fietsen door de duinen, een avond met Beppe scrabbelen, wandelen in het bos, dennenappels zoeken, een avond bankhangen met bier en toastjes, oesters zoeken op het wad en….. Een dagje naar het strand.

Nou daar gingen we, schepnet en emmer mee op de fiets naar het Fordstrand, daar is het altijd lekker rustig. Handdoek uit, insmeren met factor 30 en meteen naar de zee. Brrr, het water was helaas te koud, had graag een duikje gemaakt. Maar we waren helemaal in ons element: hij garnalen vangen en ik schelpen zoeken.

Op een gegeven moment kijk ik op, jeetje toch best ver verwijderd van onze handdoeken, maar ik had de mooiste schelpen gevonden, behalve die kleine roze en maar zoeken en zoeken. Ik had van mijn hempje een buidel gemaakt, dus dat was super handig. Na een uurtje ofzo tuur ik naar de zee en ja hoor, hij is als een gek aan het rennen met zijn schepnet. Allebei voldaan laten we ons op onze handdoeken neerploffen en laten elkaar trots de vangst van de dag zien.

Wat een fantastische middag: genieten als een kind en de rest om je heen helemaal vergeten! Het ultieme vakantiegevoel!!

FR

O ja, ik had ook nog een helder moment, een afsluitbaar zakje om je telefoon doen: zand-proof en je kan hem ook nog gebruiken;)

Guestblog raising mefrouw: Prinses

mefrouw5 reacties

  

 

Nog even en het carnavalsseizoen zou weer losbarsten op Vlieland. Stond er ineens een delegatie van de Geitenbreiers op de stoep, met de vraag of mijn oudste dochter het niet leuk zou vinden om jeugdprinses te worden. Nu wilde echter het geval dat mijn zussen en ik al heel andere plannen hadden.

In de optocht zou er een praalwagen meerijden met al onze kinderen als de zeven dwergen erop en mijn oudste zou Sneeuwwitje zijn. Dat idee kon ze eerst maar moeilijk loslaten, maar binnen de familie, was er algauw een andere sprookjesprinses gevonden en zij werd Prinses Carnaval. Toen moest er nog een outfit bij elkaar gescharreld worden. Gelukkig konden we een (nep!) bontcape en tiara lenen van de vorige prinses en was oma, als coupeuse zijnde, nogal handig met naald en draad. Met een prachtige jurk als resultaat. 

Stralend en wel mocht Mirelle die vervolgens, aan de zijde van haar prins, bij verschillende gelegenheden showen. Uiteindelijk heeft ze er nog een droombarbie en een leuk vriendje aan overgehouden. Maar wat zei mijn onvoorspelbare kind, toen ze ’s avonds na alle festiviteiten uitgeput in haar bedje lag? 

Ik was toch liever Sneeuwwitje geweest. 

Je doet het ook nooit goed!

Groet SH

NB. Sneeuwwitje en de zeven dwergen waren dan ook fantastisch! Karina was een waardig plaatsvervangster en als moeders hebben we vertederd staan glimlachen om Grumpy, Dopey en de rest.