Snurken

Terwijl ik op het trappetje zit; voor het chalet in Drenthe waar ik, samen met mijn twee zussen, een lang weekend logeer ; klinkt er opeens een bekend geluid door de vroege ochtend: er ligt iemand te snurken! En dan niet heel licht; niet met zo’n onschuldig, oppervlakkig en lief knorretje; maar het is een diep, hartgrondig zagen. Ik kijk om mij heen. Het zal toch niet een van mijn zussen zijn, die zoveel lawaai produceert? Maar, nee; een halfuurtje geleden heeft een van onze buren in het huisje tegenover ons, haar raam open gezet en waarschijnlijk is zij de veroorzaker van al die herrie. Wel een vrouw dus.

Dat zet mij aan het denken. In twee huwelijken met twee gerenommeerde snurkers ben ik wel wat gewend op dit gebied. Bij mijn eerste man was het soms een paar keer per nacht raak en ik werd er altijd wakker van. Als ik hem dan een por gaf en hem toefluisterde, dat hij zich om moest draaien, gaf hij meestal wel schoorvoetend gehoor aan deze opdracht, maar bij mijn tweede man scoort zo’n actie meestal niet veel effect. 

Bij hem moet ik tijden wachten tot hij in een minder diepe slaapfase belandt en dan is dat het moment om toe te slaan. Het heeft vaak ook wel iets gezelligs dat zo vertrouwde ronken, dat je na zoveel jaren zo eigen is geworden. Behalve als je de volgende ochtend vroeg op moet natuurlijk, dan heb ik nog weleens de neiging om op een andere kamer te gaan liggen.

Hoe dan ook, het laatste jaar is mij een paar keer iets merkwaardigs overkomen. Werd mijn nachtrust wreed verstoord, met de boodschap dat ikzelf lag te snurken!

Diep verontwaardigd, omdat ik aan de ene kant niet kan geloven dat het zo is en aan de andere kant vind, dat je het in elk geval wel wat vriendelijker mag verpakken, lag ik daar dan weer wakker van. 

Dus zijn we nu tot een compromis gekomen en wijzen elkaar zachtmoedig op de feiten, mocht het weer een keer voorkomen, al wil het me nog steeds niet aan.

Zoveel nachten heb ik zonder een enkele wanklank doorgebracht naast zoveel verschillende mensen ( familie, vriendinnen enz. ) en dan zou ik nu ineens tot het snurkersgilde behoren? 

Zouden de verschuivingen in de hormoonhuishouding na de overgang daarmee te maken kunnen hebben? Toch maar eens gaan google’ en, of ik kan het aan mijn zusters vragen als ze wakker zijn.

Tevens of het waar is, tenslotte zijn de wanden hier maar flinterdun en wat blijkt? Zij hebben er tot nu toe geen last van gehad cq. niets gehoord. Een hele geruststelling.

Wel ontstaan er van lieverlee weer heel andere gesprekken, onze gedachten vliegen alle kanten uit. De onderwerpen zijn natuurlijk ook onuitputtelijk tijdens zo’n zussenuitstapje en dan zitten we nog maar aan het ontbijt……

Een tip tegen snurkersoverlast wil ik echter niemand onthouden. Bij mijn zwager heeft het nooit goed gewerkt, maar het was toch het eerste wat mijn oudste zus riep: “Dan moet je gaan fluiten”!

Dus wie weet? Misschien horen we nu binnenkort gefluit, ipv gesnurk ’s nachts, via de open ramen van alle buren in het land.

Groet SH

Guestblog: Ruimte voor vrouwen

“Sommige vriendinnen heb je gewoon voor het leven, die horen erbij, die raak je nooit meer kwijt. Sommige kom je een keer in je leven tegen en zijn er daarna altijd voor je. Sommige zijn er in je hart, sommige horen bij je jeugd, sommige bij een bepaalde periode in je leven, maar de beste is een vriendin, die tevens een nichtje en een zusje is…..”

Dit schreef ik in november 2015, nog niet wetend dat Fia , die dit allemaal was, me zo vroeg zou ontvallen.
Ze had nog zoveel op plannen.  
We zouden, nog naar haar idee, met onze jongste kinderen, onze toetjes zoals zij ze noemde nog naar Disneyland Parijs.

Want de rest was er al geweest maar op de een of andere manier was het met de jongens nooit gelukt, dus hoe leuk zou dat niet zijn! 

We zouden onze verjaardagen nog een keer samen vieren, omdat we precies tien jaar in leeftijd verschilden. 

En de volgende neven en nichten reünie wilde ze graag in Alkmaar houden, met als afsluiting een barbecue bij haar in de tuin.

We zouden nog een keer samen op vakantie en ze kwam , zeker weten, nog een keer bij mij logeren. 

We zouden nog zoveel, maar het mocht allemaal niet meer zo zijn.
Als je zussen en dochters hebt, heb je eigenlijk geen vriendinnen meer nodig, was altijd mijn motto. Daar kun je de wereld mee uit. En het is nog altijd waar. En de cadeautjes in de vorm van je nichtjes en kleindochters komen er vanzelf bij, die blijven ook. De ruimte in mijn hart en mijn hoofd is goed gevuld. Ook met iedereeen die ik in de loop der jaren ben kwijt geraakt.
Dus koester ik de vrouwen in mijn leven: ze zijn de hartslag van mijn leven: mijn zussen, mijn nichtjes, mijn dochters en kleindochters. En mijn ex schoonzus.

En die vervelende vriendin van mijn zusje. En het meisje wat ik bijna veertig jaar geleden in een ziekenhuisbed ontmoette. En het meisje, dat eens mijn schoolvriendin was. En degenen waar ik nooit meer meer iets van hoor. En mijn moeder. 
Vooral de laatste. Omdat ik bij haar zie, dat alhoewel je wereld kleiner kan worden, naarmate je ouder wordt, dat je desondanks toch ook weer nieuwe impulsen kunt krijgen.

Daarom heb ik heel voorzichtig een goed gevoel bij twee menschen ,die ik nog maar relatief kort ken. Nieuwe vrouwen in mijn leven? Is daar nog ruimte voor? Zij willen het graag.
Ik hoor Fia al zeggen, dat het antwoord ja is. Tenslotte heeft zij mij en haar vriendin ook samen gebracht.
Ik mail nog steeds met haar buurvrouw , die tevens voor haar een extra dochter en een vriendin was; 
die ruimte blijkt er wel te zijn.
 Groet SH

Go team!


Daar waar men samen werkt, is flexibelheid een vereiste. Dat is bij de redactie van mefrouw niet anders. Als je een blog runt met drie zussen vraagt dat om een flexibele instelling, vertrouwen en een goede samenwerking. Soms dan wil er een zus een blog plaatsen, maar wordt deze geplaagd door een ernstige vorm van stressfratsen op het werk, of de man met de hamer komt langs en dan ben je daarna heus niet in staat om en blog te posten; hoe graag je ook wilt. Gelukkig is de redding altijd nabij. Soms in de vorm van een zus, of in de vorm van onze moeder. Gelukkig staan we ook in de wereld van bloggers sterk! 

“A team is not a group of people who work together. A team is a group of people who trust each other”.

– Simon Sinek

Als ik vanavond van mijn werk naar huis wandel, vraagt m’n zus of ik de blog van vandaag kan oppakken. “No worries, komt goed!

ER

Infinity

  

Gisteravond met het werken in de bediening zat er een gast te tekenen op een servetje. Deze meneer was nu niet bepaald een natuurtalent. Hij had dan ook al meerdere verfrommelde servetjes liggen. Maar hij deed een poging om mijn tattoo na te tekenen.

Op een gegeven moment sprak hij mij aan, “mevrouw, misschien een beetje een rare vraag, maar wij hebben het zelfde soort teken in glas en lood in het raam thuis. Maar wat betekent het ook al weer?” Het is een Keltisch teken voor kracht, een triquatra, maar het betekent ook infinity.
Maar voor mij heeft t nog een extra betekenis en dat is de drie-eenheid voor mij en mijn twee zussen. De liefde, de kracht en de humor die ons bindt. Samen kunnen wij alles aan.
Het blijft leuk om deze vraag te mogen beantwoorden.
FR