Categorie: diary in my head

On Fire

mefrouw1 reactie

“Deze juf heeft ijsvrij!”, ik stap als een ware earlybird de sportschool binnen. “Wat te doen met deze dag”, is wat ik denk zodra ik het nieuws binnenkrijg dat mijn school de volgende dag gesloten is. Van de nood een deugd maken dat is mijn doel. Ik besluit om de ochtend door te brengen in de sportschool. Met gevaar voor eigen leven glij, wandel, schaats ik naar de sportschool. Mijn workout voor mijn core begint al wanneer ik een voet buiten de deur zet; ik snap wel dat de school dicht is. Het is echt glad! Door de gladheid, moet mijn core steeds opnieuw de balans zoeken. Dit noemen we ook wel functioneel trainen. Ik houd ervan. “Elk nadeel heb z’n voordeel”, Johan. Cruijf bewijst maar weer de wijsheid die hij in pacht heeft, zelfs tijdens deze dagen waar #ijzel trending is. 

Ik stap de sportschool in. Het blijkt rustig te zijn, maar ik heb ijsvrij en wil alles uit deze dag halen. “Live life to the fullest. Don’t count the days, make the count” en meer van deze cheesy oneliners die eigenlijk niet kunnen, maar waar ik toch wel gevoelig voor ben. Ik tref het. “We kunnen wel samen trainen”, aldus mijn trainer. Ik slik, “pluk de dag”, maar hier had ik me toch niet op ingesteld. Hij laat me altijd zwaar trainen, hij weet waar m’n grenzen liggen, waar ik krachtig ben, maar kent ook mijn zwakke plekken. Deze kans laat ik uiteraard niet aan me voorbij gaan. “Ja, dat kan”, is mijn antwoord volmondig! Ik wil naar het krachthonk lopen, maar m’n trainer heeft andere plannen. 

“Ga maar in de squathouding staan”, is het eerste wat hij zegt. Aan zijn stem hoor ik al dat dit een pittige wordt en dat hij heel wat in petto heeft. De training vordert, hij drijft me tot het uiterste, maar het geeft niet. Dit geeft energie, ik kom mijn grenzen tegen, maar door het spel heb ik zoveel plezier. Ik mag de bal niet vaker laten stuiteren dan een keer. Ik begin lekker. “Makkie”, denk ik. En dat had ik nu net niet moeten denken,. Ik raak overmoedig en laat de bal vaker stuiteren. Deze ‘fout’ wordt beloond met jumping jacks. Ik krijg geen tijd om uit te rusten, we gaan gelijk door en ik moet ervoor zorgen dat ik de bal op tijd vang. Het lukt. M’n ademhaling zit hoog. Ik moet echt even op adem komen, maar ik krijg geen rust. “Dan neem ik toch rust”, denk ik. Ik houd de bal even vast, alvorens ik hem weer terug gooi. “Kom op Eveline”. Hij heeft gelijk. Ik kan het opbrengen om te lachen, denk ik. Of lach ik niet? Ik weet het niet. We gaan door. Hij laat me alle hoeken van de zaal zien. Het zweet vormt zich op m’n voorhoofd. “I don’t sweat, I sparkle”. Een oneliner waar ik me graag achter verschuil, gezien mijn talent in transpireren tijdens het sporten. Tijd voor de buikspieren: de bal wordt aangegooid en ik moet hem vangen terwijl ik op de grond lig. “Leuk!”, ik vind dit leuk! Ik voel me krachtig en sterk. “I am on fire”, denk ik! Ik voel dat ik sterker ben geworden in de afgelopen weken. Dit geeft energie! Na deze workout stoom ik door naar CX. Een van mijn favoriete groepslessen. De les wordt gegeven door een van mijn favoriete instructeurs. Waarom favoriet? Hij verwacht net iets meer en zijn lessen zijn op de een of andere manier altijd net iets zwaarder. En laat dat nu net hetgeen zijn waar ik van houd. Ik heb al lang geen les meer gehad van hem, dus ik tref het! Na de CX door naar de bodybalance. OMG!!! Wat een hark ben ik!! Daar ter plekke besluit ik om hier iets aan te gaan doen. Ik moet vaker balancen. De instructrice van deze les, geeft me niet helemaal het gevoel alsof ik een houten plank ben en ze geeft me zelfs een compliment. Ik glim van trots, of is het zweet? Na de trainingen nog even onder de zonnebank en dan sluit ik af met een kopje thee. Met mijn collega’s van de sportschool grap en grol ik nog even wat. 

Van de nood een deugd maken. Ik vind het leuk! En dankzij mijn leuke, lieve collega’s van de sportschool is dit meer dan gelukt. Als ik de sportschool uitloop voel ik me blij, krachtig en sterk! I AM ON FIRE!!

ER

Golden Oldie: zweten in Noorwegen

mefrouw8 reacties

  

Half acht ’s ochtends. Ik ontwaak en ik pak m’n telefoon om te kijken hoe laat het is. Ik zie dat mijn telefoon is ontploft. “Code violet”, wordt geappt door mijn directeur. “Code violet? Maakt ze een grap? Ik heb nog nooit gehoord van code violet”‘ schiet het door m’n hoofd. Eerst maar eens kijken wat er in de wereld aan de hand is. Ik open het nieuws en daar wordt code violet bevestigd; levensgevaarlijk weer. Mijn vriendinnetje appt: ” Deze taferelen doen me aan Noorwegen denken”, dit tovert een glimlach op m’n gezicht. Een aantal jaar ben ik met mijn studiegenootje een aantal maanden naar Noorwegen geweest voor onze studie. Samen met twee andere studenten van de pabo hebben we daar een te gekke tijd gehad; en de meiden zijn echt vriendinnen voor het leven geworden! 

Vandaag een golden oldie: een blog die ik geschreven heb toen ik in Noorwegen was.

Zweten in Noorwegen

Zweten in Noorwegen. Kan dat? Ik kan met een gerust hart zeggen dat dit mij afgelopen zaterdag aardig is gelukt. Dit keer hadden we als dagactiviteit: langlaufen en elanden spotten ( het moosse spotten is mij helaas niet gelukt). Hierbij hadden we twee persoonlijke Noorse gidsen. Deze meiden zitten in mijn klas en vertellen ons graag hoe belangrijk wol is in Noorwegen. Wol houd je warm. Aangezien deze lieve meid geen wol meegenomen heeft, vond ik het verstandig mij goed aan te kleden. Om het plaatje compleet te maken zal ik even vertellen wat ik aan had: bh, onderbroek, gewone sokken, smartwool sokken, thermo ondergoed, een truitje met korte mouwen, een snowboardbroek, een vestje, een sjaal, een jas en een muts. In mijn rugtas zat nog een fleece vest en een trui. Ik was absoluut niet van plan om het koud te krijgen.

Ik had noog nooit op de lange latten gestaan, dus dit beloofde enorme lol voor de Noorse dames die al vanaf hun tweede op de latten staan. Naïef als ik ben vraag ik of er ook skiliften naar boven zijn. Na vriendelijk gelach van mijn Noorse gidsen was het antwoord nee. Na een kleine afdaling, wat goed ging zonder te vallen, begon de klim op de lange latten. Eindelijk boven, zonder te vallen, had ik het lekker warm. Optimistisch als ik ben, denk ik dan krijg ik het in elk geval niet koud. Na de klim volgde de eerste afdaling gepaard met een valpartij. Het moment dat je gaat vallen, dat besef, dat is onbeschrijfelijk: ” Daar ga ik. Ik hoop dat ik goed land, dat het geen pijn doet. Dat ik m’n been niet breek, dat ik geen sneeuw in m’n kleren krijg. BOEM!!! AU!!! PIJN, SNEEUW IN M’N KLEREN, AAAH!!” Maar vooral lachen, want het is toch geweldig. Ik sta op de lange latten in Noorwegen en natuurlijk ga ik op m’n plaat, maar dit is vet cool! Nadat ik mijzelf weer had herpakt vervolgenden we de rit met, jawel, een klim. Eindelijk  boven zweette ik als een otter. Ik zal je zeggen: een hittegolf in Turkije is er niets bij. 

Na vele afdalingen, klimmen en valpartijen met sneeuw in m’n broek waren we eindelijk helemaal boven. Natuurlijk helemaal bezweet, maar voldaan. Onze Noren hadden de sleutel van een heuse, Noorse blokhut. Hier hadden ze twee heuse verrassingen voor ons in petto: warme chocolade melk en grote rubberen banden waarmee we de heuvel af konden sleeën. Na elke kick van het sleeën volgde een klim om vervolgens weer naar beneden te sleeën. Dit zorgde ook voor de nodige zweetdruppels op m’n voorhoofd. 

Ik heb deze dag beleefd met bloed, zweet en tranen. Een dag om nooit meer te vergeten. Zweten in Noorwegen, dit zou ik elke dag wel willen!

  

Wauw, een herinnering om nooit te vergeten! 

ER

O&N

mefrouw1 reactie

  
Ik sta in de sportschool. Mijn spullen liggen klaar, en ik ben me aan het voorbereiden voor een lesje pump. Twee oudere dames in de zaal maken zich klaar voor het einde van 2015 en het begin van 2016. “Is het jaar alweer bijna om. Wat een jaar was het…..”. Zo begint de ene dame. “Ja, het klimaat is helemaal anders”‘ is het antwoord van de andere dame.  Samen gaan ze het jaar door, de ellende rondom de aanslagen in Parijs, de vluchtelingen. Alles passeert de revue. Het zijn voornamelijk nare dingen. Oudejaarsdag een dag van terugkijken, en dag van reflectie.

Persoonlijk houd ik niet van het feest oud en nieuw. Ik weet niet wat het is…. Maar toch, de sentimentele trut als ik ben, is oudejaarsdag voor mij een dag van reflectie en ben ik altijd lichtelijk emotioneel. 2015 het jaar waarin ik mijn vaste baan kreeg. 2015 het jaar waarin mijn dochter steeds beter leert praten. 2015 het jaar waarin mefrouw het levenslicht ziet. 2015 het jaar waarin ik me, opnieuw, bewust wordt van mijn eigen kracht. 2015 het jaar waarin geduld een nieuwe betekenis krijgt. 2015 het jaar waarin ik bewust geniet van de kleine dingen in het leven. 2015 het jaar waarin ik eindelijk naar Barcelona ga. 2015 het jaar waarin de liefde op de proef wordt gesteld. 2015 het jaar waarin de liefde ijzersterk blijkt te zijn. 2015 het jaar van hoop, angst, geluk en liefde. 2015 een veel bewogen jaar.

Oudejaarsdag een dag van kijken naar de toekomst. Wat zal er gebeuren aankomend jaar? Zal ik de 10 km binnen het uur lopen? Ga ik een nieuwe droom waarmaken? hoe zal het gaan met ieders gezondheid, zal iedereen sterker worden fysiek en mentaal? Hoe zal mijn dochter zich ontwikkelen, en hoe zullen mijn andere dierbaren zich ontwikkelen? 2016 het jaar van een vrij leven, waarin de kleine dingen het belangrijkste zullen zijn? Ik hoop het met heel mijn hart.

Tomorrow is the first blank page of a 365 page book.
Write a good one.

-Brad Paisley

mefrouw wenst iedereen een goede jaarwisseling. Ik hoop dat iedereen voorzichtig zal zijn.
ER

Pump & Wine

mefrouw3 reacties

  

Het is aan! Een date met één van mijn lieve vriendinnetjes. Met haar is het altijd leuk. We lachen met elkaar, gaan naar de sauna, dansen samen, zingen samen, drinken koffie, we huilen, eten, beleven avonturen en we praten. We praten over alles, maar dan ook alles. Niets blijft onbesproken. 

Het is vrijdagavond. Dit keer gaan we eerst sporten, voordat we een wijntje gaan drinken. De reden? Pure motivatie. Zij heeft het nodig, en ik houd van haar energie. Een ander vriendinnetje besluit last minute mee te doen. Zij zorgt met haar enthousiasme dat we helemaal niet meer te missen zijn. In de les staan we front row en onze squats zijn gorgeous. Het zweet druipt en de druppels op de grond zijn niet meer te tellen. Endorfine rush, I love it. Ik weet alleen niet of het nu van het sporten komt of van de lol die ik beleef met mijn vriendinnen. Na de les snel douchen en naar de stad.

De wijntjes vloeien rijkelijk. Nou ja, rijkelijk. Ik sta tegenwoordig na drie wijntjes echt volledig op m’n kop. Ik ben niet de enige. We lachen, we shinen. Soms lijkt het alsof we nog steeds 13 zijn en in de kantine zitten, op school, maar dat is niet zo. We zijn twee prachtige vrouwen van 30 en drinken rode wijn. 

Mijn leven is mooier met jou. 

ER