Categorie: diary in my head

Het zijn de kleine dingen die het doen

mefrouwEen reactie plaatsen

Ik ben er weer. Ik ben in mijn luchtkasteel en ik sta in de traanzaal het potje van Papa bij te vullen.

Gisteren een whatsapje van Eef:

Zussen hoe gaan jullie het vrijdag vieren? Ik met roze koeken en een biertje. Niet per se tegelijk.

Vanmorgen weer een apje:

Zullen we anders voor morgen een lied plaatsen wat papa heel mooi vond? Weinig woorden, maar een lied om zijn leven te vieren? Of willen jullie graag een blog plaatsen?

Goed idee zegt ook Fook dus ik duik YouTube en spotify op. Dan gebeurd het want met de klanken van de muziek stromen de herinneringen binnen en de tranen vloeien.

Begin jaren negentig,

Lieve Pap,

Je springt al zingend over de tafel en gaat zitten op de bank en aan het einde van het liedje druipt er een kwakje spuug over je kin, doekje….

Door alles wat we met elkaar beleefd hebben weten we zeker dat het humor en het de kleine dingen zijn die het doen! Daarom op je geboortedag zestig jaar geleden dit lied vanuit de muziekkamer om je geleefde leven te vieren ❤️

MR, FR en ER 

mefrouw 

Gevaar voor eigen leven

mefrouwEen reactie plaatsen

  
We zijn één keer op ski-vakantie geweest in Tsjechië. Fantastisch uiteraard. Mijn zusje en lief gingen snowboarden, broertje kreeg kinder ski-les. En mijn toenmalige vriendje en ik kozen voor skiën en moesten dus ook op les. Wat een hel…

Moeilijk dat ik het vond. Na een paar dagen kreeg ik het een beetje onder de knie. Een beetje dan, blauwe piste en de langlauf-route lukte me prima. Mijn oom en tante waren er ook met kinderen en hun aanhang, super gezellig allemaal.
Tot de dag aanbrak dat ik doodsangsten heb moeten doorstaan. Mijn nicht had t goede idee om met z’n allen van de rode piste af te gaan. Zij zijn ervaren skiërs. Ik zeg tegen mijn vriendje dat ik dat niet durf en kan. Jawel, dat kun jij. Mijn nicht zegt dat ik een mietje ben, (deed ze vroeger ook altijd, om mij de vreemdste dingen te laten doen, wat ze zelf eigenlijk niet durft.)
Dus daar ga ik, so far so good, maar toch doe ik iets verkeerd en krijg mijn benen niet meer in de juiste positie. Ik sjees iedereen voorbij. Gejoel en gelach van iedereen, maar mijn zusje ziet aan mijn kop dat t niet goed is. “Help, ik kan niet meer stoppen!!!!”

Ik zie van alles voorbij flitsen, tot dat ik me in één keer herinner, dat ik een afslag moet nemen, anders gaat de rode piste over in zwart. Wat moet ik doen? Wat kan ik doen? O jee, dit komt niet goed zo, dit kan niet t einde zijn….. Dus ik laat me net op tijd vallen.
Oh oh oh wat ben ik uitgelachen en nog steeds, maar wat was ik bang.

De vakantie zat er nog niet op, dus dan maar twee perzikensnaps achterover slaan voor de resterende ski-lessen en daarna alleen nog maar vanaf de langlauf-route.
Was een harde les, dat ik toch beter naar mijn eigen gevoel moet luisteren.
FR

Mijn trouwe rakker

mefrouwEen reactie plaatsen

  

Met Olivia op mijn arm en mijn fietssleutel in mijn hand stap ik de deur uit om boodschappen te doen. Ik kijk naar de lege plek waar mijn fiets hoort te staan. Mijn fiets staat er niet. Tegen beter weten in denk ik: ” Waar heb ik mijn fiets dan neer gezet?” Ik kijk om me heen, maar diep van binnen weet ik het eigenlijk al…. Ik moet het hardop zeggen, voordat ik het pas echt geloof: “Olivia, we gaan geen boodschappen doen, onze fiets is gestolen”. Mijn fiets is niet langer meer mijn fiets. Mijn fiets is nu van een ander.

Fiets

Trouwe rakker

Wielen draaien rond

Weer of geen weer

Fiets

Mijn fiets heeft een trouwe staat van dienst. Dik tien jaar zijn we samen geweest. In weer en wind. Tijdens regen en zonneschijn. Meestal nuchter, en heel soms dronken. In den beginne mijn fiets en ik, later mijn fiets, Olivia en ik. Niets was te gek: ’s ochtends in alle vroegte, wanneer alle vogels nog sliepen. Zo vroeg dat zelfs de zon zich nog niet liet zien. ’s Avonds heel laat, wanneer het donker was, het moment dat het stil was op straat, omdat iedereen al heerlijk lag te slapen. Mijn fiets, mijn fiets stond altijd voor mij klaar. Mijn fiets niet langer meer mijn fiets. Mijn fiets is nu van een ander. 
ER 

Strike a pole

mefrouw1 reactie

  

Heb vroeger samen met een vriendin op een cursus paaldansen gezeten. We wilden weer op een sport, maar dat t ook leuk zou zijn. Dus het werd paaldansen. Echt een top sport, elke week blauwe plekken, maar we werden aardig gespierd.

Op een gegeven moment ging ik met mijn toenmalige vriend op vakantie naar Kroatië.
Leuke camping, veel culturele uitstapjes, maar echt uitgaan zat er niet in, daarvoor zaten we te ver weg. We zagen wel steeds een busje voorbij rijden, met reclame voor een stripclub. Dus op een avond zaten we lekker bij de tent een drankje te nuttigen, zegt mijn vriend, “je wil zeker niet naar die stripclub?” Natuurlijk wel, je moet alles één keer gedaan hebben. Maar dan wil ik een lapdance. Zijn ogen beginnen te glunderen en er verschijnt een brede glimlach op zijn gezicht. Dus hup het busje in.
Aangekomen in de stripclub, verbaasde het mij dat het erg rustig was. Er waren meer strippers dan bezoekers. Ik was wel de enige vrouwelijke bezoeker, dat dan weer wel. We hebben een super leuke avond gehad en met twee strippers gezellig zitten kletsen. Ik heb mijn lapdance gehad, gratis nog wel, zij vond mij wel een heel leuke dame.
Op een gegeven moment zat ik naar het paaldansen te kijken, die vrouwen waren er echt slecht in. Ik met mijn grote mond en een beetje overmoedig dat ik dat veel beter kan. Ik vroeg aan de eigenaresse of ik ook even om de paal mocht slingeren. Uiteraard mocht dit.
Ik op mijn meest sexy manier paaldansen, alles wat ik geleerd had, deed ik en voor mijn gevoel ook super goed en sexy. Ik zag de kwade blikken van de andere paaldanseressen. Oké nog een move en dat is de helikopter. Hopla, benen in de lucht en op de kop. Ja, hoor, dit kan ook alleen mij weer overkomen, ik voel mijn broek scheuren. De hele naad op mijn kont uitgescheurd.
Zo charmant als ik kan, loop ik het podium af en geef mijn vriend een lapdance.
Achteraf vroeg de eigenaresse nog wel wat mijn plannen de rest van de zomer waren, anders had ze wel een baan voor me. Wat moesten wij lachen, totdat we de rekening kregen.
FR

Oops…

mefrouw1 reactie

  

Ik ben een keer naar een concert van KT Kunstall geweest in de Melkweg in Amsterdam. Samen met een kennis van Terschelling sliepen wij in een jeugdherberg.

Concert was leuk, daarna nog een paar drankjes gedaan op het Rembrandtplein. Toen hebben we nog een dansje gedaan in de disco van de jeugdherberg. Moe en voldaan naar bed.

Op een gegeven moment werd ik wakker omdat ik moest plassen.

Ik loop met mijn slaapdronken hoofd naar de badkamer, althans dat dacht ik, maar ik heb de verkeerde deur genomen en sta in mijn string en topje op de gang. Shit, ik klop op de deur, maar ze wordt uiteraard niet wakker. Harder kloppen en mijn harde stem gebruiken, maar ook weer niet al te hard, wil niet dat andere gasten wakker worden en mij zo zien staan.

Maar goed, ik moest dus nog steeds plassen en kreeg haar voor geen mogelijkheid wakker. Dan zit er maar één ding op… Ik verzamel al mijn moed bij elkaar en ga in mijn string en topje met de lift naar beneden. Eerst razendsnel de toiletten zoeken, gelukkig die zijn vlakbij, ik ben nog niet gespot. Daarna loop ik zo nonchalant mogelijk naar de nachtportier. Ik moet door een grote hal lopen, waar nog verschijnende gasten zitten te kletsen en te drinken. Poker-face op en doorlopen, Foka.

“Uhm, excuse me sir, I’ve locked myself out of my room, I took the wrong door to go to the bathroom.” Zeg ik in mijn beste Engels. De man kijkt mij een beetje vreemd aan, maar loopt toch met me mee. Hij mocht van mij wel voor mij lopen. In de kleine lift staart hij me aardig aan, ik sla mijn armen over elkaar heen, want ik had het behoorlijk koud gekregen. Hij opent de deur voor me en wenst me een goede nacht toe.

De volgende morgen vraag ik aan de schone slaapster of ze iets heeft gemerkt van mijn nachtelijke escapades. “Nee, is er iets gebeurd dan?”

FR