Wanneer je als schrijfster, al in de eerste zin van je boek de clou en de afloop van het verhaal durft weg te geven, moet je wel tot de absolute top behoren, om daarna je lezerspubliek tot op de laatste bladzijde geboeid weten te houden. Ruth Rendell (1930-2015) was zo iemand en staat daarmee op bijna eenzame hoogte.

Na een carrière als journalist, begon ze in 1965 met het schrijven van een serie politieromans, waarin Inspector Wexford centraal staat, maar ze genoot ook bekendheid door het publiceren van psychologische thrillers. O.a onder het pseudoniem Barbara Vine.

Voor haar werk werd ze meerdere malen onderscheiden met diverse prijzen en werd ze in de adelstand verheven. 

Ze bleef tot op hoge leeftijd schrijven, terwijl ze en passant sociale misstanden aan de orde stelde en daarbij ook de maatschappelijke positie van vrouwen. Het was dan ook niet verwonderlijk dat ze politiek betrokken was.
Zij was altijd al een van mijn favoriete schrijfsters van psychologische misdaadromans, maar “Het stenen oordeel” uit 1977, was mij nog niet bekend. 

Dit ( volgens Vrij Nederlands’ Detective &Thriller gids) kleine meesterwerk, werd in 1997 als pocket uitgegeven in de Rainbow Crime serie van uitgeverij Maarten Muntinga bv en juist daarvan, kreeg ik er onlangs eentje in handen.  

Samen met nog drie andere verhalen uit dezelfde serie, van haar hand, die ook allemaal aan te raden zijn:

> Terugzien in duisternis; voert je mee naar lang vervlogen tijden rond WO 2. 

>Praten met vreemde mannen; begint bijna als een wat knullige spionageroman, maar behelst heel wat meer. 

>De valstrik; is wat de titel al aangeeft, ook als lezer moet je nergens in trappen.

Maar het deel wat ik hier bespreek, heeft als centraal thema “analfabetisme” in een tijd waarin Prinses Laurentien nog op de lagere school zat.

De kunst van het lezen en schrijven is een van de hoekstenen van onze beschaving, zo stelt de auteur al op de eerste bladzijde, dus zal het een uitdaging voor haar, als schrijver zijn geweest om uit te diepen, wat er gebeurt, als je die kunst juist niet beheerst.

Na het lezen van het eerste hoofdstuk weten we al wie er in welk tijdsbestek, op welke dag en op welk tijdstip, allemaal vermoord zullen worden. 

En waarom en door wie natuurlijk. En toch leg je het boek niet weg, dat kan ik je garanderen.
En dat allemaal door een zin; die onsterfelijk intrigerende beginzin:

“Eunice Parchman doodde de familie Coverdale omdat ze niet kon lezen of schrijven. ”

Groet SH

Ps. Dit boek past niet echt in de Challenge, die ik mezelf gesteld heb, maar met een beetje Verbeelding, valt het onder punt 3 en punt 4: een detective en een klassieker! 

;-))
Oorspronkelijke titel: A Judgement in Stone

Copyright: Kingsmarkham Enterprises Ltd. 

Copyright Nederlandse vertaling: 1978 Het Spectrum bv, Utrecht

Omslag ontwerp: Mariska Cock
ISBN 90 417 7040 2 NUGI 331