Tegenwoordig kun je vanuit je luie stoel lekker online shoppen, maar die luxe hadden wij vroeger niet.

Ja, er bestonden wel postorderbedrijven, zoals Wehkamp, Neckerman en Ter Meulen, maar daar wat bestellen was nogal omslachtig, want de handgeschreven (!) bestelbon moest je eerst naar de brievenbus brengen en aldoende duurde het soms twee weken of langer voordat je de spullen in huis had.

Betalen deed je achteraf: met een nu niet meer bestaande (?)  acceptgirokaart of gespreid: met een veel te duur krediet in termijnen.

In de jaren dat ik nog op Vlieland woonde was dat voor kleding, meubels, huishoudelijke apparatuur en dergelijke nog weleens een optie, maar voor de Sinterklaasinkopen moesten we toch echt naar de wal en daar was je dan een hele dag zoet mee.

Dat soort exercities konden ook alleen maar op een dinsdag of een vrijdag plaatsvinden, want in de wintermaanden waren dat de enige dagen dat de boot drie keer voer en van een verbinding met de snelboot was in die tijd nog lang geen sprake.

Een strakke planning was dus, zeker als ik met mijn zus(s)en ging, een eerste vereiste. Met het regelen van de oppas, dat wil zeggen: met het stallen van een stuk of wat kinderen bij Pake en Beppe en de afspraken met de respectievelijke opa’s, oma’s en echtgenoten over school ( twee keer halen en brengen, want van tussenschoolse opvang had niemand ooit gehoord), eten en slapen (want we zouden pas lang na bedtijd terug zijn) kreeg het algauw de omvang van een bijna militaire operatie.

Gewapend met grote tassen, voldoende proviand en de diverse verlanglijstjes togen wij op pad en stapten dan ’s ochtends vroeg aan boord van de Oost-Vlieland. En met een volle portemonnee, want pinautomaten bestonden nog niet eens.

Meestal ging het daarna met de bus richting Leeuwarden en daar kon de pret dan echt beginnen, want de afwegingen die je nu maakt waren vroeger niet veel anders: voor elk kind moesten er ongeveer evenveel kadootjes tegen ėėn en hetzelfde bedrag naar ieders wens gevonden worden. Binnen het tijdsbestek van de paar uurtjes die we hadden voordat de laatste boot terug ging was dat soms nog een hele opgaaf.

Aldus begaven wij ons hollend van winkel naar winkel om prijzen te vergelijken en belandden dan uiteindelijk met een kopje thee bij de nu niet meer bestaande V&D. Want daar kon je alles krijgen wat je hebben wilde.

Het meeste werd dan ook aldaar aangekocht, tenzij je nog  ergens anders iets had gezien. Dan ging je op een draf terug om te kijken, waar dat eigenlijk ook weer was.

Kortom heel veel stress, lol en nu nostalgie, maar niet bepaald iets om naar terug te verlangen.

Daarom hoop ik dat de Sinterklazen van tegenwoordig hun weg zullen weten te vinden naar mefrouw’s eco-shop, om daar op hun gemak iets leuks uit te kiezen wat in het straatje van hun dierbaren past, want dat past dan weer bij deze tijd.

Veel plezier alvast

Groet SH

P.s. De clipit (clipjes gemaakt van gerecyclede doppen die in combinatie met doppen goed zijn voor uren speelplezier (zie foto)) zijn net nieuw binnen en kan je alvast pre-orderen op contact@mefrouwsecoshop.nl