Happy saturday!
ER
Powernap?
“Als ik voor morgen een tweepersoonskamer boek, kunnen we dan ook eerder inchecken?” Vraagt een mevrouw aan de telefoon. Ik kijk bij de reserveringen en vertel haar dat er nog wel kamers vrij zijn, dus dit is geen enkel probleem. Vervolgens geeft zij aan dat ze ’s middags maar een aantal uur van de kamer gebruik zullen maken, waardoor ik al een beetje in mezelf zit te gniffelen. “Jullie hebben toch een terras en ook wat te snacken?” We hebben een prachtig terras aan t water en hebben een kleine kaart, dus u kunt lekker in het zonnetje een hapje en drankje doen, antwoord ik. “Uitstekend, dan zullen we morgen tussen één en twee uur arriveren.” Ik noteer de gegevens en maak de reservering en wens haar verder een fijne dag toe.
Nog geen tien minuten later, belt ze weer met de vraag of het wel een tweepersoonsbed is? Anders gaat het feest niet door. Ik antwoord dat het me dan geen probleem lijkt, dat het maar een twijfelaar is. Haha, zeker niet en of het een probleem is dat ze niet met een credit card betaalt? Ik kan haar gerust stellen, ze kan gewoon contant betalen…
Normaal gesproken maken de gasten zelf hun bed op, maar in dit geval, doe ik het stelletje een plezier en maak de volgende ochtend hun bed alvast op en leg twee handdoeken neer. Ze hadden niet veel tijd zei ze, dus dit zullen ze vast op prijs stellen had ik bedacht.
Het zonnetje schijnt, er klinkt een goede beat uit de boxen en het is een drukke boel aan de steiger, in het water en op het terras. Een Duitse schoolgroep is in drieën verdeeld, een deel van de groep zitten net in hun kano’s om een tocht te maken, een deel is bezig met het bouwen van een vlot en een deel zoekt verkoeling in het water.
Ik ben rond half twee de ramen aan het wassen, heb ook voor een buitenactiviteit gekozen, om wel twee redenen. Één: het is heerlijk weer en daarom kun je beter buiten aan t werk zijn. En twee: ik ben stiekum toch wel een beetje benieuwd met wie ik nou gesproken had…
Al de hele ochtend zitten mijn collega’s en ik toch wat te ginnegappen over het hele gebeuren. De stagiaire werd er een beetje zenuwachtig van, want zij moest het stel inchecken. Nou daar kwamen ze het terras op… Een keurige dame, tot in de puntjes verzorgd en de man? Die had een hongerige blik in z’n ogen, maar van eten kwam er niets van….
Kwart over vier zaten ze alweer voldaan op het terras. De honger was gestild. Een powernap doet echt wonderen…
FR
De perfecte eerste date
Ik zit te wachten, totdat je me ophaalt. Ondertussen denk ik aan hoe de avond zal verlopen. Waar zal je me mee naar toe nemen. Zullen we binnen eten of buiten? Hebben we genoeg gespreksstof of zal het ongemakkelijk zijn? Zullen we zoeken naar onderwerpen om over te praten? Zullen we een klik hebben? Kunnen we samen lachen? Allemaal vraagtekens….
Daar ben je dan. Je glimlacht naar me. Ik haal opgelucht adem. De eerste indruk is goed. Je geeft me een helm. Kluns als ik ben klungel ik er op los. Je bent galant. Je helpt me. Ik stap bij je achterop je scooter. Samen rijden we de drukte tegemoet. Ik geniet van de drukte van de stad, van de perfecte zomeravond, en van alles wat je me te zeggen hebt. Je kent de stad beter dan ik. Je hebt van alles te vertellen. Je vertelt over de geschiedenis van de stad en je laat me de leukste plekjes van de stad zien. Je laat me kennismaken met nieuwe gerechten en we komen er achter dat we allebei Foodies zijn en kunnen genieten van goed eten.
We praten over het leven; onze overeenkomsten en onze verschillen. Je laat me jouw lievelingsijs proeven. We maken grapjes en lachen samen. We hebben het samen over films en series. We bespreken onze dromen en ambities.
De avond loopt ten einde. Ik vind het jammer. Je zet me weer af. Ik kijk naar je: “je bent een knappe jongeman. Je bent intelligent, zorgzaam en hebt ambitie”, schiet het door m’n hoofd. Ik bedank je voor de heerlijke avond. Ik vind het zo leuk dat je me de stad hebt laten zien, zoals deze is. Dat ik Saigon heb kunnen proeven, letterlijk en figuurlijk, al was het maar voor een avond.
Terug in Nederland vertel ik mijn vriendinnen over deze avond. Ik ben vol enthousiasme en beleef de avond weer helemaal opnieuw. “De avond was geweldig. Ik heb oprecht zoveel plezier gehad en zo heerlijk gegeten. Eigenlijk was het een perfecte eerste date. Ware het niet dat mijn ‘date’, ook mijn tourguide was en dat ik hem moest betalen aan het einde van de avond”.
ER
Lifehack:fruitvliegjes
Ik wordt altijd erg gelukkig van een schaal vol vers fruit. Veel minder aantrekkelijk zijn de fruitvliegjes die er boven cirkelen. Ik heb er ooit een super makkelijke effectieve budget DIY voor gevonden.
Een appje van Eef:
ER: Is er ook een lifehack voor fruitvliegjes? 😋
MR: Ja azijn met een paar drupjes afwasmiddel in een schaaltje of een klein flesje/vaasje
MR: Staat nog niet op de site
ER: Nice! Wel een goede nog 😁
MR: Ja heb ik ook aan gedacht vorig jaar maar het werd een hele vieze foto
ER: Whahahah
Gelukkig heb ik nu wel een geschikte foto!
MR
Guestblog: Het leugenaarsbankje
Over mannen wordt over in het algemeen beweerd, dat ze niet praten, maar in de praktijk blijkt dat toch een ietsje pietsje anders te liggen.
In vergaderingen bijvoorbeeld, blijken de mannen het langste en het meest aan het woord te zijn; en over voetbal raken ze nooit uitgepraat. Kijk maar eens naar alle voor- en nabeschouwingen op tv, of al die programma’s over sport, die de klok slaan. De hoofdmoot is voetbal.
Ook in “praatprogramma’s” op tv, komen hoofdzakelijk mannen aan het woord.
Dus waar komt dan, dat wijdverbreide misverstand vandaan?
Nou, bij ons natuurlijk. Wij vrouwen vinden dat.
Ze praten dus wel, maar niet over de dingen, die wij belangrijk vinden. Die ons interesseren. We laten ze wel graag aan het woord, maar niet over auto’s of sport, want ze moeten van ons, over gevoelens en emoties praten.
Maar dat lukt ze vaak niet, dus dan zoeken ze elders hun heil.
Vooral oudere mannen hebben daar een bij uitstek geschikte plek voor gevonden.
De leugenaarsbank!
Dat is niet perse een bankje, maar wel een plaats waar ze kunnen samen komen, bij voorkeur ergens waar het lekker druk is, waar veel te zien is; zeg maar.
Zodat ze toch nog iets te zien hebben om over te praten, als het gesprek onverhoopt even stil valt.
Dat kan zomaar in het park zijn. Of bij de boot. Of op het station , of in het winkel centrum; als er maar wat te zien is. Een hangplek voor ouderen noemen ze dat tegenwoordig. Zelfs de bibliotheek schijnt er niet vrij van te zijn.
Regelmatig fiets ik er weleens langs. En dan vraag ik me steevast af, waar ze het over hebben, die kerels van stavast.. Die oerhollandse jongens, die geen koffiehuis hebben, om zich in te verschansen, maar wel elke dag op hun post staan. Hangend over hun scootmobiels.
Hebben ze het over het wereldleed? De vrouwen in hun leven? Of toch gewoon over alles wat voorbijgaat….
Of, al verder prakkiserend, terwijl ik ze gedag zwaai, komen er andere vragen naar boven: Over alle leugens, die ze in hun leven opgedist hebben.? Alle sterke verhalen, die nog een keer verteld moeten worden? Het heet toch niet, voor niets zo? Zo’n bankje?
En dan denk ik aan het eventuele lot van alle ( jonge) mannen die ik nu ken: straks, samen op zo’n bank.
Gelukkig is “praten ” onder de jongens vantegenwoordig, en dus ook bij de toekomstige generaties, meer wijd verbreid, want, ze worden over het algemeen meer opgevoed door vrouwen.
De meeste leerkrachten op de basisschool, op dit moment: zijn vrouwen.
Veel jongens groeien op in een eenoudergezin, waarbij de moeder aan het hoofd staat.
Pas op de middelbare school komen de afgezaagde, uitgebluste, blanke mannen van middelbare leeftijd in beeld, waar ze zich tegen af kunnen zetten.
Daarmee zullen ze zich, hoop ik, wel redden . De nieuwe mannen.
Om te leren praten.
Ik heb hoop voor de toekomst.
Groet, SH
Bronnen: Margriet, Libelle, Linda, HP/De tijd, Metro, Volkskrant,
de Huis aan Huis,LC , AD , mensen; live blogs. en de Telegraaf. Enzovoorts.
PS. Sorry Jan
mefrouw 