Een traanzaal voor verdriet 

mefrouw2 reacties

In de traanzaal van je eigen luchtkasteel mag je huilen zonder dat je getroost wordt of huilen omdat het soms gewoon heel lekker is om te huilen. 

In de traanzaal staan de meest prachtige potjes. Allemaal verschillende vormen, kleuren en maten gevuld met tranen. Op die potjes prijken zelfgemaakte etiketjes waarop geschreven staat waarvoor die tranen zijn. Deze week heb ik veel tijd doorgebracht in de traanzaal en sommige potjes bijgevuld;

✔️Het potje voor mijn rug, dat ook deze 1 na laatste behandeling niet genoeg aanslaat.

✔️Het potje voor mijn vijfde kindje, mijn derde kindje in het sterrenrijk. Vandaag vier jaar geleden.

✔️ Het potje voor Finn omdat zijn juffen hem niet zien en zijn veilige wereldje hierdoor zal veranderen.

✔️ Het potje voor Papa, het is bijna vaderdag en ook al was hij geen traditionele vader en vierden we dit nooit. Onbewust wordt je toch weer extra met het gemis geconfronteerd.

Het is zo fijn om een traanzaal te hebben en ik kan vanuit de traanzaal direct doorlopen naar de grote gelukskamer en de bloeiende wenstuin met een enorme dankbaarheidsboom! 

MR

(Handboek voor het bouwen van je eigen luchtkasteel is geschreven door Barbara Tammes  ISBN 9021549417)

Blond zeker? 

mefrouwEen reactie plaatsen


Van de week weer een echte Foka-actie….
Mijn iPad had een update nodig, niet zo moeilijk, zou je denken. Maar in mijn wereld wel.

Eerst moest een hoop onzin verwijderd worden, zo ook een heleboel nutteloze foto’s. Daarna de update, oké so far so good.
Toen ging mijn iPad herstarten, duurt even, daarna moest ik een toegangscode invoeren. Uhm, help?? (Dat ding is vier jaar niet uit geweest, klap hem gewoon dicht.)
Toegangscode, toegangscode?? Nee niet mijn geboortedatum, nee ook niet 0000, nee ook niet mijn normale wachtwoord, niet mijn Apple-id, uhm? O ja, iPad gekregen van een oud collegaatje, zij had hem ook geïnstalleerd. Misschien haar naam? Nee ook niet… Shit, moet nu een uur wachten. Grrrr…
Dan mijn broertje maar even vragen. Word ik keihard in mijn gezicht uitgelachen. “Heb jij al vier jaar je iPad niet uitgezet? Hahaha.” Anders moet ik maar naar Apple mailen.

Volgende dag leg ik mijn probleem aan Mirelle voor, er verschijnt een klein glimlachje op haar gezicht. “Ik kan onze oude collega wel appen?” Ja doe dat maar, ze had altijd een super goed geheugen!
En ja hoor, “Had Foka niet gewoon QWERTY als toegangscode?”

Ik voel mijn gezicht knalrood worden en nu is het mijn beurt om mezelf keihard uit te lachen. Dit is gewoon de code om mijn scherm te ontgrendelen….
Hoe dom kun je zijn? Ik was hier eerlijk gezegd zelf nooit opgekomen.

“Mirelle, dit komt in mijn domste actie- lijst top 10! Uh nee, top 5, uh nee misschien wel op nummer één!!”
Maar ik ben allang blij dat ie het weer doet…
FR

Als ik de baas zou zijn van het journaal 

mefrouwEen reactie plaatsen

Voordat ik de tv aanzet om te kijken naar het journaal, heb ik al gekeken op nu.nl. Wat een positieve dag denk ik bij mijzelf! 
Er komt weer een vrouw sinds honderd jaar op het dollarbiljet, de traditionele veiling voor het eerste vaatje Hollandse nieuwe levert veel geld op voor ouderenfonds, een verandering van het belastingstelsel zorgt ervoor dat we er €800,- op vooruitgaan, het statiegeld op grote plasticflessen blijft (!) en topmodel Tyra Banks toont een foto op instagram van haar ware gezicht zonder filters. Ze wil de werkelijkheid laten zien maar tegelijkertijd omarmt ze de filters.
Natuurlijk is het onmogelijk de narigheid totaal te negeren, de verdrietige koppen over de grootste stroom vluchtelingen ooit, een aanpassingen van het btw tarief, verlenging van Nederlandse militaire missies (niks veranderd grote mensen spelen graag met bommen).
BAF, met het aanzetten van de tv stroomt de ellende van de wereld geheel naar binnen en natuurlijk, het meest heftigste nieuws van de dag met reporters te plaatste en met bijbehorende noodnummer en natuurlijk een liveblog. Want dat is wat wij, de consumenten vragen, elk moment van dag het laatste nieuws. 
Pffff niks geen filters maar RAW is het nieuws net zoals de foto van Tyra Banks vanmorgen.
Wat zou ik doen als ik de baas zou zijn van het journaal? Ik zou de filters op het nieuws juist aanzetten postitief, opbouwend en inspirerend zonder de werkelijkheid uit het oog te verliezen en dan werd de hele wereld vanzelf, meteen een stukje liever! 

MR

Guestblog raising mefrouw: Telemoeder

mefrouwEen reactie plaatsen

 

Geloof het of niet,maar in de tijd van ver voor social media, ver voor je kon sms-en of app-en, bestond er een begrip als “telemoederen”.Dit hield in,dat je, als je kinderen elders bivakeerden; of elke dag door hen zelf of door degene bij wie ze logeerden gebeld werd;  of zelf naar het logeeradres belde.

Zo bleef je prima op de hoogte van ieders reilen en zeilen.

Voor mij kwam het er op neer ,dat ik, in de tijd dat mijn dochters elke zomer op Vlieland doorbrachten in verband met vakantie of werk, bijna elke dag met mijn moeder of zussen aan de telefoon hing.

Eerst ging het meestal over gewone alledaagse dingen ( gevallen, achter de dijk gespeeld, hoe laat op bed?), maar met het groter groeien, kwamen er ook andere zaken ter sprake.
Zoals uitgaan ( waarheen en hoe laat thuis?), roken (pakje sigaretten in de jaszak gevonden), drinken ( de gang ondergekotst), vriendjes ( de hele nacht weggebleven) en hoe daar mee om te gaan.
Natuurlijk kon ik niet roepen : zoek het maar uit! Het waren tenslotte mijn kinderen, maar soms was ik wel blij met de tijd en de afstand, die er tussen zat, want dat gaf ruimte om er over na te denken en er later naar mijn dochters toe weloverwogen op terug te komen.

Toen er eentje in Amerika verbleef, konden we al msn-en en nog later, toen ze in Noorwegen zat, was er al skype.

Een ander hield tijdens haar stage in Engeland een online reisdagboek bij, hartstikke leuk, ook om nog eens terug te lezen!
Sinds de derde naar het verre Goutum is verhuisd bel, chat of mail ik met haar.
Toch vinden ze me nog hopeloos ouderwets, omdat ik nog steeds niet op Facebook zit en stiekum al hun oude sms-jes bewaar, net als de briefjes,die ze me vroeger schreven en voor me op de keukentafel legden.

Tegenwoordig bel ik niet meer zo vaak met mijn moeder en zussen ,maar als het gaat over de (achter) (klein) kinderen, verschillen de onderwerpen niet zoveel.

Misschien kun je dat “telegrootmoederen” noemen?

It takes a village to raise a child!

 

Groet, SH

 

N.B.

》online reisdagboek

(www.waarbenjij.nu)

》”Home sweet home! Helaas huis onder de vlooien”

(sms-geheugen)

》”haha, stelletje grapjassen zijn jum! Ben zo thus!”

(sms-geheugen)

》” mama, ik ben vlinners aan ut fangen”

(eigen archief)