En toen was het alweer vrijdag en tijd voor de quote. Eerder vandaag poste ik voor mefrouw’s eco-shop deze duurzame gieter van Greentoys.
Nu ik zo door mijn favoriete citaten heen scroll kom ik deze schitterend uitspraak van Audrey Hepburn tegen die eigenlijk alles samen brengt!
“To plant a garden is to believe in tomorrow”
Dus vooruit, nog maar een kleine promotie voor deze vrolijke tuinset.
Fijn weekend allemaal,
MR
Wat is het vuur in jou dat wil vlammen als nooit te voren? Wat is nu een waakvlam, maar wil branden als een prachtig open vuur op strand! Wat is hetgeen dat je lange tijd hebt onderdrukt, maar wat je niet meer kunt en wilt ontkennen? Op welke manier ga jij vlammen?
ER
We zitten vlak naast elkaar, met de smalle rugleuning van de bank tussen ons in. Het meisje en ik op ‘die ouwe ballenbakboot’, de Midsland. De boot die bij vertrek en bij het aanmeren met zoveel tumult rammelt, dat je even in niemandsland belandt. Ik ben expres voorin gaat zitten, om deze ervaring niet te missen en meer besef te hebben van de verwende luxe, wanneer ‘onze eigen boot’ weer in de vaart is.
Een bediende van de catering komt in de wandelgang van zijn werk recht op ons aflopen. Ik probeer zijn blik te vangen om hem te kunnen groeten. Hij ziet mij niet. Zijn ogen zijn gericht op het meisje naast mij, totdat hij de bocht neemt naar het buffet en het uiterlijk moet loslaten. Mijn groet blijft hangen in niemandsland.
Ik kijk opzij. Ze is prachtig. Het meisje. Een volle bos mooi gemodelleerd lang haar, haar lichaam slank in vorm. Een knap gezicht met een gave huid. Mogelijkerwijs perfect. Kortom jong.
Ik kan mij vinden in die natuurlijke prioriteit van de man. Ook in de door mij gekleurde invulling van deze gebeurtenis. Melancholisch glimlachend denk ik aan lang geleden. Bovendien ben ik dankbaar voor mijn verdieping in Wabi Sabi, een Japanse levensfilosofie. Een strohalm voor de gevorderde vrouw?
‘Hetgeen dat is veranderd door de invloed van tijd, maar juist dat maakt het mooier. Schoonheid schuilt in imperfectie.’
De boot en ik, wat een feest der herkenning.
GH, Vlieland
PS: MW-G te Vlieland bedankt voor het bedenken van de bijnaam voor de Midsland van Terschelling.
Niet onaardig als je je middenin de 83ste boekenweek (10 t/m 18 maart) realiseert, dat je nog ergens een vette boekenbon hebt liggen. Voor mijn verjaardag kreeg ik die namelijk van alle kinderen, kleinkinderen en aanhang cadeau.
De wervende tekst erop, kan ik van harte onderschrijven:
” Een boekenbon opent de deur naar compleet nieuwe werelden. Met eindeloos veel boeken die echt iets met je doen. Die je leren koken, die je ontroeren, die je laten lachen of uren in spanning houden. Met een boekenbon krijg je een wereld aan boeken cadeau. “
Dus je hoeft je niet af te vragen wat ik deze week ga doen. Lekker urenlang sneupen, folders en recensies doorpluizen en uiteindelijk het ultieme boek uitzoeken bij de leukste boekenwinkel van de stad.
En passant scoor ik daarbij dan ook nog het boekenweekgeschenk, dat deze keer geschreven is door Griet Op de Beeck, de best verkopende Nederlandstalige schrijfster van dit moment en waarnaar ik al nieuwsgierig ben vanaf de aankondiging dat zij dit ging doen.
In het kader van Leeuwarden Culturele Hoofdstad krijgt het zelfs een Friese vertaling: “Sa’t lân derhinne leit”. Dit mag een unicum heten en is voor de auteur volgens eigen zeggen een hele eer.
Hoe mooi kan het leven zijn. De Nederlandse boekenbon.
Precies ’t goede cadeau.
Groet SH
De meneer met wie ik in de lift mee naar beneden ga is het er niet mee eens, als ik wat sta te mopperen. Zo langzaam vindt hij deze lift niet.
“De ene keer wel, de andere keer niet” stelt hij gedecideerd.
Dat vind ik dan weer een beetje twijfelachtig.
“Nou, ja, het is ook gevoelsmatig” , bindt hij onmiddellijk in.
Samen komen we overeen, dat het er aan ligt hoeveel haast je hebt en vervolgens spoeden we ons naar onze respectievelijke werkplek.
De dag is weer goed begonnen.
Groet SH
mefrouw 