Mijn prachtige, stoere, bruinsuède Ecco’s!
Voor de foto trek ik ze nog één keer aan, maar daarna gaan ze echt weg, want het wordt levensgevaarlijk om er nog op rond te lopen, zo spekglad zijn de zolen er van geworden.
Vorige week gleed ik bijna onderuit. Mijn vorig jaar geopereerde knie sloeg dubbel en ik verging van de pijn. Van alles schiet er dan door je heen, maar mijn eerste gedachte gold stom genoeg vooral mijn laarzen en daarbij het besef, dat dit het einde van een warme liefdevolle relatie betekende……Al eerder had mijn heus vakkundige schoenenreperateur de diagnose gesteld: “hier valt niets meer aan te doen!” Terwijl hij toch echt van goede huize komt, zag hij er geen heil meer in om dit paar laarzen nog een keer te verzolen.
Toen had ik het al kunnen weten, maar eigenwijs als ik ben besloot ik om ze dan alleen nog maar te zullen dragen als het niet zou regenen of ijzelen. Met bovenstaande scène als gevolg, want dat heb je niet altijd zelf in de hand.

Ik heb dus eigenlijk nog mazzel gehad en er geen nare gevolgen van overgehouden, maar tegelijkertijd ben ik me van iets anders bewust geworden. Ik heb ook een tic.
Een laarzen-tic!
Zoveel paren, die ik me nog moeiteloos nog voor de geest kan halen, maar waarvan ik met net zoveel moeite afstand van heb moeten doen. Zoveel die er nog in de kast staan, maar die hèt net niet helemaal hebben.

Gelukkig staan de opvolgers allang klaar en draag ik die ook al vaak. Mooie halfhoge van Tamaris en super, zwarte suède van Gabor.

Wat wil een meisje nog meer!

Groet SH