Happy weekend!

Liefs,

mefrouw

“I’m fucked”…… wanneer vriendinnen dit naar elkaar sturen, dan betreft het altijd een man…. Misschien betreft het wel meerdere mannen; and then you’re totally fucked….Vandaag kreeg ik dit bericht van een vriendin. De enige logische reactie? Een telefoongesprek. 

Bijna alle vrouwen willen maar een en hetzelfde ding: een man die haar gelukkig maakt. “Het is tijd om eerst goed voor jezelf te zorgen. Zorg ervoor dat je gelukkig wordt”, zijn mijn woorden aan haar. 

ER

Wat verwacht je van het leven? Waar hoop je op in je leven?

Ik speel Het Levenskunstspel met dierbaren. Het concreet verwoorden van de antwoorden op die vragen lukt mij niet à la minuut. Ik wissel in het dagelijks leven de woorden hoop en verwachting lukraak uit, besef ik. De woorden worden dan ook als elkaars synoniemen gegeven. Hopen = verwachten en verwachten = hopen. Dat zal, maar er woedt inmiddels een interne worsteling tussen de vragen en vermeende antwoorden. Er blijkt voor mij een (dan nog ongrijpbaar) verschil in betekenis te zijn, maar hoe verwoord ik dat?!

De vraag ‘Wat verwacht je van het leven’, impliceert dat er iets van buitenaf naar me toe zou moeten komen? Synoniemen voor verwachting zijn namelijk vermoeden, voorspelling, vooruitzicht en ook raming, calculatie. Het leven heeft iets voor mij in petto, maar dat zou dan wel iets moeten zijn dat ik zelf heb bedacht? Maar het leven loopt vaak anders dan verwacht.

Hoop wordt wel eens verbonden aan het woord illusie. Maar juist mijn verwachtingen zijn toch een illusie? Een verwachting is een naar ratio gevormd beeld, dat tijdens de uiteindelijke ervaring een waanidee kan blijken te zijn.
Verwachtingen heb ik misschien meer van materialistische zaken, zoals producten, een uitje, een cursus? Of geeft mij dat juist een realistischer beeld van zaken, zonder valse hoop? Verwachten kan ook dwingend zijn, eisend.
Hoop is mijn emotionele houvast, mijn vertrouwen, mijn inzicht en mijn verlangen naar iets dat ongrijpbaar is. Liefde en gezondheid bijvoorbeeld. Hoop geeft mijn vreugde, mijn verdriet en mijn vrees de ruimte. Mijn verwachtingen zijn ingekaderd, mijn hoop is tijdloos, grenzeloos en heeft een open einde.
Dan zou verwachten een kwestie zijn van redeneren over dat wat buiten mijzelf is? En hoop een innerlijke vervulling?

En de mensen om mij heen? Verwacht ik iets van ze? Is dat een gebiedend appèl op gedrag en gevoel? Is verwachting een valse hoop? Verwachting graaft de valkuil van teleurstelling, boosheid en verwijdering wanneer het tegenovergestelde van mijn eis uitkomt. Hoop geeft mij meer kans op verzoening en contact. Heb ik in mijn relaties juist beiden nodig om in verbinding te blijven? Het samengaan van de tegenstellingen zou me wel eens in beweging kunnen houden. Dus, in plaats van een statische focus, dynamiek met een oneindige meerwaarde.

Kunnen hoop en verwachting zonder elkaar? Kan het een nog worden ervaren als het andere er niet is? De foto van de roze regenwolk is gemaakt tijdens zonsopkomst. Die werkelijkheid en de overdrachtelijke betekenissen geven mij veel antwoorden, maar gelukkig niet alle.
Daarom hoop ik dat ik kan blijven verwachten. Dus verwacht ik te kunnen blijven hopen.
Ik ga slapen morgen weer een dag. “Welterusten of, zoals we het wel een afkorten: ‘TRUST”.
Trust betekent vertrouwen in het Engels. Vertrouwen = hopen. Hoop doet leven.
GH 

PS Ach, zomaar wat gedachtenspinsels. Ik hoop dat je er iets aan hebt, maar dat verwacht ik niet hoor. 😉 Ik ben zo benieuwd naar jouw antwoorden op de twee vragen!