Morgen is het zover, op de kalender staat dan 1 juli en gaat de zevende editie van #plasticfreejuly van start.

Ongeveer een maand geleden kondigde ik aan op het #plasticdieet te gaan en ik hoopte dat net zoals bij de dieet poging van Linda de Mol iedereen met mij mee zou doen. Nu heb ik natuurlijk niet de illusie dat mijn bereik zo groot is als bij mevrouw de Mol maar toch zijn er een aantal mensen die met mij mee gaan doen.

Wat waren de spelregels ook alweer?

⁃ Doe een poging om alle single-use plastic te weigeren in Juli
⁃ Onthoud, dat het niet makkelijk gaat zijn! Het is een challenge, niet een competitie dus maak je geen zorgen als alles niet helemaal perfect verloopt
⁃ verzamel alle onvermijdelijke single-use plastic die je hebt gekocht. Bewaar dit in een “dilemma bag” en deel deze aan het einde van het dieet
⁃ het maakt niet uit hoe lang je meedoet, een dag, een week, maand of misschien wel langer. Alles draagt bij!

” Zero waste living is not just about trash,
it’s about living with intention and understanding how everything we do is connected.”

—Angela Sanders—

Vanaf deze plaats wil ik iedereen dan ook heel veel succes wensen!! Ook hoor ik graag iedereens bevindingen, valkuilen en goede tips.

MR

Een beetje beschroomd, met onder haar arm een stapeltje boeken geklemd, schuifelt de oude mevrouw de winkel binnen. Ze was er de vorige dag nog zo blij mee geweest, alle boeken van de Goud-Elsje serie, die ze vroeger stukgelezen had en die ze nu weer via een veiling in haar bezit had gekregen.
“Maar ze vallen heel erg tegen” zo maakt ze hardop kenbaar, terwijl ze de hele stapel op de toonbank deponeert. Ze heeft ze alleen wat doorgebladerd en nu brengt ze ze maar bij ons. Kunnen wij ze verkopen voor het goede doel? Want ja, ze weet ook niet wat ze er verder mee aan moet. In de kast is geen ruimte meer en de (klein)kinderen hebben er totaal geen belangstelling voor.

Duidelijk geen boekenverzamelaarster deze mevrouw. Als verzamelaar, gaat het je namelijk om de heb en niet om de inhoud. Als verzamelaar trek je je niets aan van het verouderde taalgebruik, de ouderwetse lay-out of de spelling uit het jaar nul. Dan ben je in de wolken, met dat ene gewenste exemplaar, dat er nog schitterend uitziet; of de serie die je voor een appel en een ei op de kop weet te tikken…..

Maar als liefhebber kun je de boeken uit je jeugd eigenlijk maar beter niet gaan herlezen, of er in ieder geval niet al te hoge verwachtingen over koesteren, dan kan het ook niet tegen vallen.

“Ze zijn toch ook wel heel erg vroom” zo vertrouwt ze me nog gauw even toe en pas als ze de deur uit is, durf ik hardop te lachen. Ook om mezelf.

Want hoe herkenbaar is dit?

Groet SH

“Het lijkt echt beter te gaan hoor, Mam!”

Roep ik van de week nog heel optimistisch en dat is ook zo maar beter is nog niet weg. 

Vandaag is het weer zover. 

Ik probeer het eerst nog keihard te ontkennen en als dat echt niet meer lukt probeer ik het heldhaftig te onderdrukken. Maar eigenlijk weet ik het dondersgoed, het heeft totaal geen zin en er is geen ontsnappen meer aan.

Het enige wat me nog rest is migrainepillen slikken, me afsluiten, koud washandje op mijn voorhoofd en slapen.

MR

Zondagavond op de terugweg naar huis zit ik samen met mijn twee oudste kleinkinderen bij hun ouders achterin de auto. Finn hangt ongemerkt een beetje moe tegen me aan, hij heeft zich dan ook heel erg druk gemaakt, met zijn neefje en nichtje uit Groningen, in het speeltuintje bij Cultuur Kwartier Sneek tijdens de pauze van Qyra’s dansvoorstelling.
Met zijn allen hebben we genoten van ‘Heartsongs’ van Dance Explosion; Qyra die weer de sterren van de hemel danste en wij, met ook nog een tante en andere oma in het publiek. Wat ben ik trots op haar! Ze schitterde in maar liefst zeventien van de gepresenteerde stukken en je kan merken dat de adrenaline nog een beetje door haar lijf giert. Natuurlijk wil ze weten wat wij er van vonden en wat ons favoriete gedeelte was.

Ik vond alles geweldig. Vooral alles waar zij aan meedeed, maar de Final Part sprong er wel uit. Zo knap! Het duizelt mij alleen als ik denk aan al die choreografieen die zij heeft moeten onthouden en niet alleen voor dit optreden, maar ook voor de eindvoorstelling voor school, voor haar eindexamenstuk, voor haar audities en alles voor de groepen aan wie ze zelf les geeft. Al die tijd en de energie voor oefeningen, trainingen, ontberingen en de studie die daaraan vooraf is gegaan, petje af! Hoe druk wil je het hebben?

Dat je daar niet per se twintig voor hoeft te zijn, bewees mijn jongste kleindochter laatst:

“Ik heb morgen zo hard gespeeld ,oma! Nu ben ik moe”.

Bij wat doorvragen bleek zij de dag ervoor op het kinderdagverblijf geweest te zijn, en dat termen zoals gisteren en de volgende dag, nog wat door elkaar heen lopen, maar de grammatica niet dus.

Ondertussen neemt dat de boodschap niet weg:
Drie jaar en nu al moe van alle dingen die je moet….

Gelukkig hoefden we ‘vandaag’ samen helemaal niets.

Groet SH

Afgelopen weekend is er weer eentje die de boeken in kan. Een stuk of twintig meiden die samenkomen door een bindende factor: the bride to be! 

Een weekend vol avontuur, nieuwe ontmoetingen met leuke mensen, een leuk spel op het strand, heerlijk eten (alles was allergieproof), veel lachen, een overdaad aan drankjes, en dansjes. 

The day after…. Moe en hees, maar vooral moe. Een dutje, veel water, knuffelen met Olivia, pannenkoeken, een warme douche en een lange wandeling met Rosie moet me klaarmaken voor nog een avond vol gezelligheid. Verstandig als ik ben, begint de avond met theetjes en weak als ik ben sluit ik de avond toch af met een wijntje of twee. 

En dan nu…. maandag. Moe, hees en een glimlach van oor tot oor. Nu terug naar het midden. De dag is goed begonnen, een warme douche,  een lekker kopje thee, yoga en water, veel water.

ER