Yummy sunday: De dunne vegan

Dat het deze week, “de week zonder vlees” was zal niemand zijn ontgaan!

Zelf heb ik niet meegedaan omdat ik, deels gedwongen door allergieën en intoleranties voor mijzelf, een mooie balans heb gevonden in groente met een stukje vlees (uiteraard zoveel mogelijk biologisch!) of vegan eten.

Maar wat ik absoluut toejuich is de bewustwording. Finn heeft het zelfs op school behandeld en wist er best veel over te vertellen, zo leuk om er samen over te praten!

Maar vandaag is het Yummy Sunday en natuurlijk mag een lekker receptje zonder vlees niet ontbreken. Van de goede Sint had ik, de dunne vegan gekregen en uit dat boek komt dit super lekkere receptje. Fish flavoured aubergine.

Trouwens de aubergine wordt vaak gebruikt als “vleesvervanger”, en de textuur leent zich hier prima voor maar niet qua voedingswaarde. Deze groente bevat namelijk amper dezelfde vitamines en mineralen als vlees. Good to know!

Ingrediënten:

⁃ 2 aubergines

⁃ half rood pepertje

⁃ olie om in te frituren

⁃ 2 eetlepel fair trade sweet sour woksaus

⁃ 2 teentjes knoflook

⁃ 1 theelepel verse gember

⁃ 4 lente-uitjes

⁃ sap van 1 citroen

⁃ 1 eetlepel sojasaus

⁃ 2 eetlepel rijstwijn

⁃ 1 theelepel sesamolie

Werkwijze:

⁃ verwarm voldoende olie in een (gril) pan tot hij rookt

⁃ was de aubergines en snijd ze in de lengte in plakken van ongeveer 1 centimeter

⁃ frituur de aubergines in ongeveer 3-4 minuten in porties en laat de plakken dan uitlekken op keukenpapier

⁃ snijd ondertussen de peper in dunne ringen

⁃ schil de gember en knoflook en snijd deze fijn

⁃ snijd ook de lente-ui en houd het witte en het groene gedeelte gescheiden

⁃ als je klaar bent met de aubergines bak je de woksaus, knoflook, gember, witte lente-ui en peper aan

⁃ voeg dan de sojasaus, rijstwijn, citroensap en aubergines toe en bak het geheel op laag vuur nog even voor 1 á 2 minuutjes

⁃ voeg tot slot de groene lente-ui toe

Yummy!

MR

 — Deze blogpost bevat een affiliatie link. Dat betekent dat wanneer jij via deze link een aankoop doet, wij een klein percentage van het aankoopbedrag krijgen. Dit kost je niks extra’s maar je steunt mefrouw hier wel mee. Bij voorbaat heel veel dank hiervoor! —

Advertenties

About books and reading: Onuitputtelijk

Op Schiphol moest ik in verband met het gewicht van de koffers een paar boeken achter laten en heb daar nog even gauw een boodschap in geschreven: dat het boeken waren die ik met liefde achterliet voor de eerlijke vinder. Zo werden het zwerfboeken dus en dat voelde best goed, maar het bracht wel problemen met zich mee.

Zou ik zelf bijvoorbeeld nog wel voldoende leesvoer overhouden voor drie weken vakantie? Want ik ben geen E-reader type.

Het laatste heeft zich als vanzelf opgelost.

Gisteravond  op een bank in de lobby, vond ik zomaar een ander boek, wat ook aan het zwerven was.

Stiekem denk ik aan de mini bieb die mijn oudste dochter in Goutum heeft staan, voor kinderboeken weliswaar, maar ik zoek hier tevergeefs naar het volwassen equivalent daarvan.

In Turkije zie je ze wel in dit soort resorts, boekenkasten waarin je de door jouw uitgelezen boeken kwijt kunt en van waaruit jij nieuwe kunt oppikken; maar hier leg ik stilletjes mijn meegevoerde boeken op banken en tafels weg, zodat ook anderen gratis iets mee terug kunnen nemen; waardoor ik een ander blij kan maken: een onuitputtelijke bron van vreugde.

En onlangs ontdekt, dat er bij het handdoeken uitgiftenpunt, hier toch ook zo’n plek is.

Zonnig leesplezier

Groet SH

About books and reading: Maeve Binchy

“De verhalen van deze schrijfster geven je het gevoel, alsof je een vriendin op visite hebt” 

Zo las ik laatst en dat is precies de spijker op zijn kop.

Woord voor woord, stap voor stap wordt je betrokken in de levens van de hoofdpersonen, maar daarnaast hoor je ook nog eens alle dorpsroddels, ken je hun familieleden en de hele familiegeschiedenis, weet je wat ieders ambities en tegenslagen zijn en weet je welke geheimen ze met zich meedragen.
En niet alleen die van hen, maar ook van vrienden, vriendinnen, buren, collega’s, vage kennissen, oud klasgenoten en zo voort. Je leeft mee met hun vreugde en verdriet, omdat het je verteld wordt.

Het knappe van deze manier van schrijven is dat het schijnbaar achteloos gaat. Alle personages worden op een dusdanige manier in het verhaal geïntroduceerd, dat het de lezer geen enkele moeite kost om de diverse verhaallijnen uit elkaar te houden en op geen enkel moment krijg je het gevoel dat iets bedacht of overbodig is. Ook niet aan het slot van het verhaal, het enige dat je zou willen is dat het eindeloos door zou gaan, omdat je er zelf inmiddels mee verweven bent.

Voor een auteur is het een razend knap staaltje werk om het op die manier over te laten komen. Alles moet kloppen en er mag geen jaartal, geen locatie, geen komma verkeerd staan. Dan is het fijn om over een verdomd goede redacteur te beschikken en een gedisciplineerde werkwijze. Maeve Binchy lijkt gezegend met beide.
Het maakt niet uit welk boek je van haar openslaat, elk ervan voldoet aan dezelfde kwaliteit, wat natuurlijk ook een compliment is voor de vertaling.

Wellicht wordt niet iedereen hierdoor gegrepen, maar ik ben al jaren fan.
‘Het leven is te mooi voor tranen‘, is volgens de SUNDAY TELEGRAPH ‘De meest betoverende roman sinds Gejaagd door de wind’.
Om heerlijk bij weg te dromen.

Groet SH

ISBN 90 6790 194 6

Uitgeverij Kadmos, Utrecht.

 — Deze blogpost bevat een affiliatie link. Dat betekent dat wanneer jij via deze link een aankoop doet, wij een klein percentage van het aankoopbedrag krijgen. Dit kost je niks extra’s maar je steunt mefrouw hier wel mee. Bij voorbaat heel veel dank hiervoor! —

Griezelen

Laten we vooral niet bang zijn om tere kinderzieltjes te beschadigen, door ze een keer een gruwelijk eng verhaal voor te lezen, want griezelen is van alle tijden.
Je hoeft maar aan de aloude sprookjes van Andersen of de gebroeders Grimm terug te denken en dan herinner je je het weer. Sprookjes waren, lang voordat er een Disney- sausje overheen gegoten werd, ondraaglijk spannend en soms ook bovenmatig wreed; fantasierijk en liepen lang niet voor iedereen goed af.

De wolf bij zowel Roodkapje als bij de zeven Geitjes bijvoorbeeld wordt met een buik vol stenen verdronken. De reus bij Klein Duimpje doodt per vergissing zijn eigen kinderen en eet ze op en de heks bij Hans en Grietje wordt levend in het vuur van de oven geduwd. Bij Sneeuwwitje wordt haar boze stiefmoeder ernstig gestraft voor haar gemene streken. Ze moet op gloeiend hete muilen dansen, tot ze er dood bij neer valt. De oorspronkelijke illustraties liegen er dan ook niet om.
Dolfje Weerwolfje* is er niets bij!

Bij sommige van die verhalen gaf ik er tijdens het voorlezen wel eens een mildere draai aan voor mijn kinderen, al naar gelang hun leeftijd, maar ik heb ze er niet, net als Phoebe ooit bij de comedyserie “Friends”, tot op volwassen leeftijd over in het ongewisse gelaten.

Zelf was ik als kind helemaal verslingerd aan boeken over monsters, spoken, draken en de duistere kant van het bestaan, al kan ik me geen zombies herinneren. Ook was ik gek op Blauwbaard.

Daarom sta ik helemaal achter het thema van de Kinderboekenweek 2017. Onder het motto: Gruwelijk Eng, gaan we dit jaar lekker griezelen.
Van 4 tot en met 15 oktober, worden er door het hele land weer allerlei activiteiten georganiseerd op scholen, in bibliotheken en buurthuizen. Met als bonus natuurlijk het kinderboekenweekgeschenk: “Kattensoep ” geschreven door Janneke Schotveld. Dat krijg je cadeau als je voor een tientje een kinderboek koopt bij de boekhandel.

Naar ik gehoord heb is Kattensoep, niet echt griezelig, wel spannend, maar vooral ook grappig en dat is dan eigenlijk in dit kader een gemiste kans.

Veel leesplezier,
Groet SH

*ISBN nummer:90-258-4923-7

 — Deze blogpost bevat een affiliatie link. Dat betekent dat wanneer jij via deze link een aankoop doet, wij een klein percentage van het aankoopbedrag krijgen. Dit kost je niks extra’s maar je steunt mefrouw hier wel mee. Bij voorbaat heel veel dank hiervoor! —

About books and reading: Geheime levens

In de meeste verhalen is een geheim verweven, maar sommige boeken bevatten daarnaast nog hun eigen verborgen dingen….
De Bruggen van Madison County, van Robert James Walter is zo’n verhaal dat niet geschreven had kunnen worden zonder de uiteindelijke bekendmaking ervan door een van de hoofdpersonen.
Francesca Johnson en Robert Kincaid beleven in de zomer van 1965 een kortstondige romance, die bepalend zal blijken te zijn voor de rest van hun leven, maar waar verder niemand weet van heeft. Pas na het verstrooien van de as van Francesca bij de Rosemanbrug vinden haar kinderen een brief, waardoor de reden voor haar vreemde verzoek over het cremeren en uitstrooien van haar as, ipv. een fatsoenlijke begrafenis naast hun vader in het familiegraf, voor hen duidelijk wordt.
Het is een verhaal over een onsterfelijke, onvervulde en onverwachte liefde die, laten we wel wezen, in deze tijd waarschijnlijk heel anders was verlopen en misschien zelfs wel een andere wending had gekregen. Onsterfelijk mooi ook verfilmd is het boek, door en met Clint Eastwood, die ook, om met Robert Kincaid te spreken: “een van de laatste echte cowboys” is; misschien sprak het verhaal hem daarom wel aan, en heeft hij het daarom ook willen verfilmen. Met de prachtige Meryl Streep als tegenspeelster. Sommige verhalen zijn tijdloos.

ISBN nummer:90-229-8662-4

Tot zover de roman en nu het eigenlijke verhaal.
In dit boek, vond ik namelijk een brief van ene Jan aan zijn Baby.
Het handschrift is onduidelijk en zeer moeilijk te lezen. Het zijn twee vodjes papier, die ik nu mijn bezit heb .De stijl waarin het geschreven werd, is ouderwets en het is een brief over ook alweer een grote liefde, maar deze is misschien onbeantwoord? Of toch wel, omdat Baby hem bewaard heeft, maar heeft Jan dat nooit geweten?
Hij spreekt van de grote fouten die hij richting haar gemaakt heeft en dat hij vanwege die fouten dienst zal nemen in het leger. Misschien zullen zij elkaar daarna nooit meer zien, maar zij moet weten dat zijn hart bij haar ligt en dat hij haar nooit vergeten zal. Hoe oud waren zij toen?
Aangezien zij de brief jaren later in juist dit boek gelegd heeft en dus aan haar hart gekoesterd, is het misschien tussen hen (n)ooit weer goed gekomen.

Mijn romantische ziel en mijn fantasie slaan op hol. Misschien zijn ze wel zestig jaar getrouwd geweest, maar misschien ook trouwde zij met een ander…..
In ieder geval zullen wij het nooit weten, want dit ene boek met deze brief erin, werd door de familie na haar dood anoniem geschonken aan een goed doel, waar het mijn lot werd om het te vinden.

De grootste schok kwam echter achteraf, toen ik ontdekte dat Baby dit boek misschien nog wel gestolen heeft ook; want de beveiligings-chip zat er nog in! Ik was stomverbaasd. Zou zij een kleptomane geworden zijn? Of had ze maar zo weinig geld, zodat ze omdat ze dit specifieke boek, met een vergelijkbare liefdesgeschiedenis als die van haar pertinent wilde hebben, het vanuit die motivatie per ongeluk met zin heeft meegenomen…?

Ik kan in alle bescheidenheid maar een ding concluderen: Het is misschien maar beter ter bescherming van de privacy van je dierbaren, dat je als nabestaanden zorgvuldig met de erfenis omgaat.
Al is het alleen maar om iets meer over ze te weten te willen komen, net als in een boek.

Uiteindelijk blijft niets geheim.

Groet SH