About books and reading: Het stenen oordeel

Wanneer je als schrijfster, al in de eerste zin van je boek de clou en de afloop van het verhaal durft weg te geven, moet je wel tot de absolute top behoren, om daarna je lezerspubliek tot op de laatste bladzijde geboeid weten te houden. Ruth Rendell (1930-2015) was zo iemand en staat daarmee op bijna eenzame hoogte.

Na een carrière als journalist, begon ze in 1965 met het schrijven van een serie politieromans, waarin Inspector Wexford centraal staat, maar ze genoot ook bekendheid door het publiceren van psychologische thrillers. O.a onder het pseudoniem Barbara Vine.

Voor haar werk werd ze meerdere malen onderscheiden met diverse prijzen en werd ze in de adelstand verheven. 

Ze bleef tot op hoge leeftijd schrijven, terwijl ze en passant sociale misstanden aan de orde stelde en daarbij ook de maatschappelijke positie van vrouwen. Het was dan ook niet verwonderlijk dat ze politiek betrokken was.
Zij was altijd al een van mijn favoriete schrijfsters van psychologische misdaadromans, maar “Het stenen oordeel” uit 1977, was mij nog niet bekend. 

Dit ( volgens Vrij Nederlands’ Detective &Thriller gids) kleine meesterwerk, werd in 1997 als pocket uitgegeven in de Rainbow Crime serie van uitgeverij Maarten Muntinga bv en juist daarvan, kreeg ik er onlangs eentje in handen.  

Samen met nog drie andere verhalen uit dezelfde serie, van haar hand, die ook allemaal aan te raden zijn:

> Terugzien in duisternis; voert je mee naar lang vervlogen tijden rond WO 2. 

>Praten met vreemde mannen; begint bijna als een wat knullige spionageroman, maar behelst heel wat meer. 

>De valstrik; is wat de titel al aangeeft, ook als lezer moet je nergens in trappen.

Maar het deel wat ik hier bespreek, heeft als centraal thema “analfabetisme” in een tijd waarin Prinses Laurentien nog op de lagere school zat.

De kunst van het lezen en schrijven is een van de hoekstenen van onze beschaving, zo stelt de auteur al op de eerste bladzijde, dus zal het een uitdaging voor haar, als schrijver zijn geweest om uit te diepen, wat er gebeurt, als je die kunst juist niet beheerst.

Na het lezen van het eerste hoofdstuk weten we al wie er in welk tijdsbestek, op welke dag en op welk tijdstip, allemaal vermoord zullen worden. 

En waarom en door wie natuurlijk. En toch leg je het boek niet weg, dat kan ik je garanderen.
En dat allemaal door een zin; die onsterfelijk intrigerende beginzin:

“Eunice Parchman doodde de familie Coverdale omdat ze niet kon lezen of schrijven. ”

Groet SH

Ps. Dit boek past niet echt in de Challenge, die ik mezelf gesteld heb, maar met een beetje Verbeelding, valt het onder punt 3 en punt 4: een detective en een klassieker! 

;-))
Oorspronkelijke titel: A Judgement in Stone

Copyright: Kingsmarkham Enterprises Ltd. 

Copyright Nederlandse vertaling: 1978 Het Spectrum bv, Utrecht

Omslag ontwerp: Mariska Cock
ISBN 90 417 7040 2 NUGI 331

About books and reading

  

Mijn oudste zus ontpopte zich al heel jong tot de onderwijzeres die ze eigenlijk is. De liefde voor lezen is me door haar bijgebracht. We speelden heel vaak” schooltje” en dankzij haar kon ik al lezen voordat ik naar de lagere school ging. En dankzij de welwillende medewerksters van de Vlielandse bibliotheek mocht ik al ver voordat ik twaalf werd, boeken lenen die eigenlijk voor volwassenen waren bestemd, omdat ik alles van de jeugdafdeling al uit had.

Ik heb altijd getracht om die liefde op mijn kinderen over te brengen, en al beschik ik helaas niet over het didactisch vermogen van mijn zus, bij drie van de vier is het redelijk gelukt.

Zodra ze konden lopen en praten sleepte ik ze mee naar de bieb. Elke avond, tot ver na de leeftijd waarop dat nog eigenlijk gewenst was, tot ver na bedtijd zelfs, als we weer eens werden gegrepen door het verhaal, heb ik ze voorgelezen en op veel verjaardagen en met Sinterklaas kregen ze een boek cadeau.

Bij alle drie mijn dochters staat dan ook een goed gevulde boekenkast in de kamer en omdat ik een alleslezer ben en ook omdat onze smaak aardig overeen komt, mag ik weleens wat lenen om te lezen.

Tot mijn grote genoegen hebben ze me laatst zelfs gevraagd om af en toe een recensie te schrijven over de boeken die ik lees en hoe leuk is dat! Ik ben nergens aan gebonden, kan nog steeds alles lezen wat ik wil en mag daar nu ook mijn mening over geven.

De grote uitdaging is natuurlijk om ook eens buiten de gebaande paden te treden, anders wordt het te eentonig.

Dus de volgende keer bespreek ik het vervolg op “Angela’s Ashes” van Frank McCourt. Wie het eerste deel nog niet gelezen heeft, moet dat maar snel gaan doen, want dit is een aangrijpend waargebeurd verhaal wat je absoluut niet wil missen.

Daarnaast schrik ik nog altijd van het nog steeds wijdverbreide analfabetisme in de wereld en juich ik de initiatieven van Laurentien Brinkhorst toe om dit verschijnsel tegen te gaan.

Omdat iedereen voor zijn eigen vakgebied altijd roept, dat de missie al geslaagd is, als je maar 1 iemand hebt gered, kan ik maar een ding zeggen:

Alie bedankt!

Groet SH