About books and reading: Geheime levens

In de meeste verhalen is een geheim verweven, maar sommige boeken bevatten daarnaast nog hun eigen verborgen dingen….
De Bruggen van Madison County, van Robert James Walter is zo’n verhaal dat niet geschreven had kunnen worden zonder de uiteindelijke bekendmaking ervan door een van de hoofdpersonen.
Francesca Johnson en Robert Kincaid beleven in de zomer van 1965 een kortstondige romance, die bepalend zal blijken te zijn voor de rest van hun leven, maar waar verder niemand weet van heeft. Pas na het verstrooien van de as van Francesca bij de Rosemanbrug vinden haar kinderen een brief, waardoor de reden voor haar vreemde verzoek over het cremeren en uitstrooien van haar as, ipv. een fatsoenlijke begrafenis naast hun vader in het familiegraf, voor hen duidelijk wordt.
Het is een verhaal over een onsterfelijke, onvervulde en onverwachte liefde die, laten we wel wezen, in deze tijd waarschijnlijk heel anders was verlopen en misschien zelfs wel een andere wending had gekregen. Onsterfelijk mooi ook verfilmd is het boek, door en met Clint Eastwood, die ook, om met Robert Kincaid te spreken: “een van de laatste echte cowboys” is; misschien sprak het verhaal hem daarom wel aan, en heeft hij het daarom ook willen verfilmen. Met de prachtige Meryl Streep als tegenspeelster. Sommige verhalen zijn tijdloos.

ISBN nummer:90-229-8662-4

Tot zover de roman en nu het eigenlijke verhaal.
In dit boek, vond ik namelijk een brief van ene Jan aan zijn Baby.
Het handschrift is onduidelijk en zeer moeilijk te lezen. Het zijn twee vodjes papier, die ik nu mijn bezit heb .De stijl waarin het geschreven werd, is ouderwets en het is een brief over ook alweer een grote liefde, maar deze is misschien onbeantwoord? Of toch wel, omdat Baby hem bewaard heeft, maar heeft Jan dat nooit geweten?
Hij spreekt van de grote fouten die hij richting haar gemaakt heeft en dat hij vanwege die fouten dienst zal nemen in het leger. Misschien zullen zij elkaar daarna nooit meer zien, maar zij moet weten dat zijn hart bij haar ligt en dat hij haar nooit vergeten zal. Hoe oud waren zij toen?
Aangezien zij de brief jaren later in juist dit boek gelegd heeft en dus aan haar hart gekoesterd, is het misschien tussen hen (n)ooit weer goed gekomen.

Mijn romantische ziel en mijn fantasie slaan op hol. Misschien zijn ze wel zestig jaar getrouwd geweest, maar misschien ook trouwde zij met een ander…..
In ieder geval zullen wij het nooit weten, want dit ene boek met deze brief erin, werd door de familie na haar dood anoniem geschonken aan een goed doel, waar het mijn lot werd om het te vinden.

De grootste schok kwam echter achteraf, toen ik ontdekte dat Baby dit boek misschien nog wel gestolen heeft ook; want de beveiligings-chip zat er nog in! Ik was stomverbaasd. Zou zij een kleptomane geworden zijn? Of had ze maar zo weinig geld, zodat ze omdat ze dit specifieke boek, met een vergelijkbare liefdesgeschiedenis als die van haar pertinent wilde hebben, het vanuit die motivatie per ongeluk met zin heeft meegenomen…?

Ik kan in alle bescheidenheid maar een ding concluderen: Het is misschien maar beter ter bescherming van de privacy van je dierbaren, dat je als nabestaanden zorgvuldig met de erfenis omgaat.
Al is het alleen maar om iets meer over ze te weten te willen komen, net als in een boek.

Uiteindelijk blijft niets geheim.

Groet SH

De stem van mijn grootmoeder


Mijn ouders vonden laatst een brief terug van mijn grootmoeder, mijn moeders moeder in dit geval, gedateerd te Stavoren op 4 april 1955; vijf dagen na hun eigen bruiloft dus. Zij waren toen net verhuisd naar het verre Vlieland en de enige vorm van communicatie verliep per post.

Een aantal dingen aan die brief vallen me onmiddellijk op: het keurig nette, maar priegelige handschrift van mijn grootmoeder, in een toch heel andere stijl dan dat van de generatie na haar en dat hij in het Nederlands is geschreven, terwijl ze onderling altijd (stads-) Fries spraken.

Het zijn drie blaadjes vol, zes genummerde kantjes dichtbeschreven papier waarop ze verhaalt over de drukte en de aanloop in de dagen na de trouwerij, hoe geweldig iedereen die dag gevonden had en dat ze haar best heeft gedaan om het huis zo snel mogelijk weer aan kant te krijgen nadat alle logees, waaronder mijn moeders zuster en de kleine Sietske, nu allebei reeds lang gestorven, weer vertrokken waren….

Ze spreekt haar waardering uit voor mijn vader en zijn ouders en hoe blij ze is dat hij er bij is gekomen in de familie, maar ook hoezeer ze nu mijn moeder mist, haar lieveling, het samen spelletjes doen, de gesprekken en de gezelligheid. En hoe fijn ze het vond dat mijn moeder hulp had gekregen bij het schoonmaken van het nieuwe huis.

Bij mijn ouders roept deze brief weemoed en herkenning op, bij alle namen, die genoemd worden en de sfeerbeelden bij de tijd die geschetst wordt, maar mij zegt het ook nog wat anders. Hier spreekt een warme liefdevolle vrouw, die met al die vrolijke verhalen iets probeert te verhullen: want; toen mijn grootvader weer naar zijn werk was, de visite de deur uit en de rust was weergekeerd, op het moment dat zij die brief schreef, had ze last van maar een ding: het legenestsyndroom, al werd dat in die tijd nog niet zo genoemd.
Na een leven lang van hard werken, zwoegen, armoede, sappelen en de zorg voor vijf kinderen was ze haar jongste kind voor haar gevoel nu ook kwijt en was ze voor het eerst alleen.

Haar woorden raken me. Voor het eerst zie ik haar niet als een oma voor me, maar als de relatief jonge vrouw die ze toen nog was. Ze praat tegen me.
Net als vroeger, als ik bij haar logeerde en ze zich ook altijd wist te omringen met veelal jonge mensen, vertelt ze me allerlei anekdotes en nieuwtjes.
Als ik mijn ogen sluit is ze daar weer, zich naar mij toe buigend en hoor ik in mijn hoofd de stem van mijn grootmoeder “Oh, en Sietske. …”
en dan kwam er weer een herinnering, want die waren er in overvloed.

Zelfs na zoveel jaar, kun je iemand nog missen.

Groet SH