
Het pitbulachtigehondje, dat door haar baasje in de hoek van de lift wordt geworpen en op de grond wordt gedrukt, heeft nou ook niet mijn liefde, zoals zij tegen me gromt, maar ik vind nu ook weer niet dat ze zo’n behandeling verdient. Daar leert ze niks van.
Als ik dat tegen haar baasje zeg, krabbelt hij terug. “Ze zoekt andere hondjes” is zijn verklaring. Eenmaal buiten zie ik hem het weer doen. Ik vind het zielig voor haar.
Had ik nou mijn eigen hond maar bij me gehad?
Stilletjes vervolg ik mijn weg.
Groet SH


