Ik word wakker en heb heerlijk geslapen. Wellicht iets korter dan dat ik de planning had, maar dat mag m’n goede humeur niet bederven. Snel spring ik onder de douche, want ik mag straks weer lekker even trainen op de sportschool! Kwarkje naar binnen als ontbijt. Even snel met de hond: “Crap, wat is het koud!” schiet het door mijn hoofd en tegelijkertijd: “kou is een emotie en die kun je uitschakelen”. Ik adem diep uit. Ik heb geen idee of het werkt, maar het lijkt al een stukje minder koud. Weer thuis gooi ik snel m’n winterjas in de wasmachine, zodat die morgen lekker fris is. De kou is voor mij dus geen probleem.

Snel loop ik naar de sportschool. “Jullie gaan vandaag even samen trainen”, zegt Loomeijer. “Oké, leuk! Ik ben benieuwd”, denk ik. We beginnen met bankdrukken…. “Hmmmm, dat is een uitdaging, maar ik kan dit”. Ik begin, de warming-up was goed te doen: ” Eef, gooi er maar wat gewicht op”. Dat doe ik. En ik mag weer. “Gelijk merk ik dat het een stuk zwaarder is. Grrr, wat is dit zwaar. Wie heeft dit bedacht”, denk ik. Ineens besef ik dat het klaagvrije maandag is. De man met wie ik train klaagt niet. Misschien, net als ik, alleen in z’n hoofd. Het siert hem. Hij traint zwaar het kost hem zichtbaar kracht, moeite en energie, maar geen onvertogen woord. Ik houd van die instelling! En het motiveert me! Ik besluit om vandaag ook niet meer in m’n hoofd te klagen. “Eef, je mag beginnen met de fly. Acht kilo”. Ik pak m’n acht kilo. Ik wil beginnen, maar besef dat dit wel heel zwaar is. Ik klaag niet. In plaats daarvan pak ik glimlachend een beetje minder gewicht. Nog steeds zwaar, maar het is wel mogelijk om de oefening überhaupt uit te voeren. De man met wie ik train, begint tevens aan z’n fly. Hij gaat steeds zwaarder: “Je motiveert me”, zegt hij, “als ik met een mooie vrouw train, dan doe ik wat beter m’n best!”. Een compliment, je hoort mij niet klagen, ik steek ‘m in m’n zak. Als dit een voorbode is voor klaagvrije maandag, dan mag het wat mij betreft altijd klaagvrij zijn! 

ER