De dag van de leraar is vandaag, maar is het niet eigenlijk elke dag dag van de leraar?

“Do what you love and love what you do”.

-Unknown

Syenna wil graag iets doen, maar ze weet niet wat. Ik vraag haar of ze iets van rekenen of taal wilt doen. Ze kijkt me aan en ik zie haar nadenken: “rekenen”, is haar antwoord.
Samen verzamelen we alle materialen. Een rekenboekje, potlood, vier dobbelstenen, een matje en een gum. Ik doe het eerst voor. Ik rol met de dobbelstenen op de mat en de dobbelstenen vormen mijn som. Ik schrijf mijn som op en reken mijn som uit. Uiteraard maak ik gebruik van de ogen op de dobbelstenen om mijn som uit te rekenen. Samen maken we een tweede som. Ik schrijf en Syenna rekent de som uit. De derde som maakt ze alleen. Ze stuit op het probleem dat ze niet alle cijfers kan schrijven. We komen tot de conclusie dat we op papier ook de het aantal stippen van de dobbelsteen kunnen schrijven in plaats van het cijfer. 

We krijgen gezelschap van Stijn. Stijn rekent met Syenna mee. Bij de vierde som komen ze beide op een andere uitkomst. Ze schakelen een hulplijn in; juf. Ik reken met ze mee en ik heb kom weer op een ander antwoord dan hen….. We nemen de som nog eens onder de loep. Syenna rekent haar som nog eens uit: ze telt de stippen. Stijn kijkt met haar mee: “Je vergeet een stip”. Syenna kijkt naar haar vakje met getekende stippen. Ze komt met een oplossing, maar daar wordt het niet duidelijker van. Het vakje is te klein voor zes stippen. We concluderen dat het handig zou zijn als we toch de cijfers kunnen schrijven als we willen rekenen. Want het zetten van stippen in een klein hokje is gewoon niet ideaal.  
We pakken nieuw materiaal en gaan oefenen met het schrijven van cijfers. De een is makkelijk dat lukt in een keer op papier. De twee is wat moeilijker. We oefenen eerst in het zand. Syenna snapt de vorm maar de uitvoer is nog niet helemaal zoals ze hoopt. Ik zie het aan haar koppie. Ik pak haar hand en ik laat het haar voelen hoe we een twee maken. Ik ondersteun de beweging met woorden. Met haar hand in de mijne schrijven we de twee ik het zand: “Eerst z’n koppie, dan zijn lijf, en als laatst z’n pootje”. Als we het samen een aantal keer geprobeerd hebben, schrijft ze zelf in het zand. Ze glundert: daar staat een prachtige twee! Ze pakt haar potlood en er verschijnen nu ook geweldige tweeën op papier. Ze wist wel hoe het moest, ze moest de juiste beweging alleen even voelen. 
Ik vraag haar waarom het best handig is om die cijfers te leren schrijven. Syenna kijkt me aan: “Als Sinterklaas wilt weten hoe oud je bent, dan kun je hem dit schrijven”. Ik kijk in haar bloedserieuze gezicht; en ik maar denken dat we aan het rekenen zijn…..
Fanatiek als Syenna is begint ze naar haar overwinning op de twee aan de volgende uitdaging: de drie. Samen ervaren en voelen we hoe je de drie schrijft in het zand. Na een paar keer ervaren pakt ze haar potlood erbij en schrijft. Ze begint te lachen. “Juf! Die is niet goed”. Ze probeert het nog eens en daar is haar drie. Ze kijkt tevreden naar haar werk en glimlacht. Op mijn beurt glimlach ik naar haar, maar ze ziet het niet, omdat ze alweer een nieuwe drie aan het schrijven is.
ER