Dromen zijn een raar iets

  

Vanochtend werd ik badend in het zweet wakker. Ik droomde dat ik in een brandend gebouw zat en dat de uitgang geblokkeerd was. Verschrikkelijk! Wat was ik blij dat ik wakker werd. Pfff gelukkig, het was maar een droom…

Het rare is dat ik dit precies nu droomde, of toch niet?

Vandaag is het 11 september oftewel 9/11. Alweer 14 jaar geleden zaten we aan de buis gekluisterd die vreselijke beelden te bekijken. Ik denk dat iedereen nog weet waar hij of zij precies op dat moment was. Mijn zusje was op dat moment in Amerika, gelukkig helemaal in Montana, een paar weken daarvoor nog in New York. Heel bizar en ook paniek bij ons thuis.

Voor mij was het maar een droom, voor 2977 mensen niet. Zoveel mensen die ’s ochtends gewoon opstonden, ontbeten, hun kinderen een kus hebben gegeven, hun hond hebben geaaid, misschien zelfs ruzie met hun partner hebben gemaakt. Sommige van hun hebben op die bewuste dag nog kunnen bellen naar hun geliefde. Maar al deze mensen zijn nooit meer thuis gekomen.

Zij kunnen nooit meer dromen.

Op een dag als vandaag, stralend mooi weer zit ik op een terras en tel ik mijn zegeningen. Laat mijn familie weten dat ik van ze hou. Vanavond zal ik een kaarsje branden voor de slachtoffers van 9/11. Zij die nooit meer kunnen dromen.

FR

The things we do for love

 

“Lief! We eten vanavond spruitjes”


Laat ik voorop stellen dat ik echt niet dol ben op spruitjes. Vroeger moesten we van m’n moeder alles proeven, maar op een gegeven moment hoefde ik geen spruitjes meer te ‘proeven’, omdat toen toch echt wel duidelijk was dat ik geen spruitjes lust. En dan tref je een man die dol is op spruitjes. Tsja….. Wat doe je dan…. Ik houd van hem en hij kookt altijd alles wat ik wil eten, dus dan moet ik maar een keer spruitjes eten, voor hem. 

Een vriendinnetje van mij is geëmigreerd naar Amerika voor de liefde van haar leven. Echt super gaaf natuurlijk. Ze gaat veel nieuwe dingen doen en ontdekken. Ze leert een andere cultuur kennen, ze leert nieuwe mensen kennen, ze gaat op avontuur, ze ziet weer iets nieuws van de wereld en als kers op de taart: ze beleeft dit alles met haar grootste liefde. Maar soms bedenk ik me dat ze ook alles achter laat: haar familie, haar vrienden, haar leven in Nederland. Bijzonder dat zeker; a true lovestory.

Het zet me aan het denken: welke dingen laat je voor de liefde en welke dingen doe je juist voor de liefde. Ik eet spruitjes. Mijn lief gaat naar het strand. Ik laat hem autorijden. Hij bakt pannenkoeken. Ik heb sushi leren eten (en ben er nu dol op). Hij laat mijn hondje uit. Kleine dingen, maar je doet het uit liefde. 
Ik denk nog eens aan mijn vriendinnetje die is geëmigreerd, of een ander vriendinnetje die met haar liefde op vakantie gaat met een boot. Weer een ander laat hem juist los en wenst hem alle geluk toe van de wereld, al is dit niet samen. Mijn lief, rijdt naar Noorwegen voor mij. Ik kom tot de conclusie dat de liefde grensverleggend is, letterlijk en figuurlijk! 

“Zullen we volgende week maar weer eens spruitjes eten Mel?”

ER