Allemans end

Mijn Pake is een verhalen-verteller. Ik ken niemand die zo’n goed geheugen heeft als mijn Pake. Hij weet alles super gedetailleerd te vertellen en ongeveer vanaf zijn derde levensjaar. 

Ik luister altijd graag naar de verhalen van Pake, ook verhalen uit de oorlog. Evenals zijn avonturen die hij beleefde samen met zijn neef als schipperskinderen. Meestal beginnen de verhalen als volgt: Het was een regenachtige donderdagmorgen in januari 19..
Zo vertelde hij mij eens een verhaal, maar daar zat een geurtje aan. Weet jij wat een allemans end is? Vroeg Pake mij onder het middageten. “Nee Pake, het zal wel iets met een schip te maken hebben, maar wat? Geen idee.”
“Nou…” Begint hij met een grijns op z’n kop… “Vroeger als je op het schip moest poepen, dan ging je op een emmer zitten op t dek en als je dan moest afvegen, dan haalde je het desbetreffende touw over de reling… dat is aardig rafelig aan de onderkant, hangt steeds in het water en iedereen veegt zijn poeperd er mee af! Allemans end!!” Prachtig, alleen Beppe vind dit niet echt een verhaal voor onder het eten, waardoor Pake en ik nog harder moeten lachen.
FR

Quote of the Friday: Seniorenmoment

image“Één haar op het hoofd is beter dan twee op de borstel.”
– onbekend –

Met het opruimen van het magazijn vond ik een leuk boekje. Oeps, een seniorenmoment. Toen ik bij deze quote kwam, moest ik meteen aan mijn Pake denken, want deze geldt totaal niet voor hem. Zolang ik leef heeft hij al een kale kop, met een paar haren erop, maar met een mooie krans.

Als klein meisje wilde ik al kapstertje spelen. Dan zat ik op de eettafel, met mijn korte pootjes bungelend over de rand en hij op de stoel, dan moest hij een theedoek om als kapkleed en dan had ik alle borstels en kammen die er waren en een soort aftershave netjes uitgestald naast mij op de tafel. En dan speelde ik kapstertje, altijd bleef Pake rustig zitten, totdat ik er weer genoeg van had. Voor mijn gevoel kon ik uren borstelen en net alsof knippen, die paar haren meer of minder, het maakte hem niets uit. De finishing touch was altijd met de aftershave-roller, dat vond ik altijd mooi werk, met dat ding over die hele kale kop heen rollen, hartstikke veel natuurlijk en stinken! Maar ach zolang Pake z’n grapjes maar kon maken en dat we met z’n tweetjes gewoon plezier hadden, daar ging het om. Good memories…

En het mooie is, dat ik nu al 15 jaar Pake’s haar in het echt mag knippen.

Waarschijnlijk ben hij de grondlegger geweest, dat ik de kappersopleiding heb gedaan.
Dus Pake: bedankt!

FR