Moe, maar blij als een kind sta ik naast mijn vriendinnetje in haar appartement in Barcelona m’n tanden te poetsen. Ik ben nog maar net aangekomen en nu al heb ik de eerste avonturen beleefd. Ik overdenk mijn reis: de mensen die ik nu al heb ontmoet, mijn busreis die wordt betaald door mijn Spaanse, galante, mannelijke reisgenoot, mijn ontvangst op het vliegveld in Barcelona, mijn eerste aanblik op de Sagrada Familla. Ik beleef nu al mij droom! Ondertussen druipt de tandpasta over m’n kin, losgescheurd uit mijn droom, besluit ik de tandpasta uit te spugen in de wastafel. Ik buig voorover en spuug. Naast me hoor ik gegrinnik. Volverbazing kijk ik naar m’n vriendinnetje: “Wat lach je?”, vraag ik haar. “Jij doet ook altijd alles vol overgave”, zegt ze lachend. 

Ik denk de dagen daarna nog vaak aan haar woorden. Ik denk dat ze gelijk heeft. Alles wat ik doe, doe ik vol overgave. Soms siert dit me, maar soms ook niet. Ik stort me volledig in m’n werk, ook als ik ergens maar tijdelijk ben. Als ik de kraan openzet, zodat ik kan gaan afwassen, dan gaat dit niet met beleid, maar die gaat in een keer keihard aan. Als ik sport, dan ga ik er volledig voor. Het zweet gutst van m’n lijf, m’n make-up is volledig uitgelopen. Dit siert me totaal niet. Als ik flirt, dan doe ik dit vol overgave. Wanneer, ik huil, dan huil ik enorm. Wanneer ik lief heb, dan heb ik lief met heel mijn hart. Wanneer ik een fout maak, dan ga ik vol overgave op m’n plaat. Wanneer ik dans, dan dans ik alsof er niemand kijkt. Wanneer ik een spel speel, dan ga ik voor de winst. Wanneer ik chocolade pepernoten eet, dan eet ik ze vol overgave. 

Ik kan niet anders. Ik word gelukkig van vol overgave leven. Lieve Sjaakie, bedankt voor dit inzicht! 

ER