Tag: SH

Mijn laarzen!

mefrouw2 reacties

Mijn prachtige, stoere, bruinsuède Ecco’s!
Voor de foto trek ik ze nog één keer aan, maar daarna gaan ze echt weg, want het wordt levensgevaarlijk om er nog op rond te lopen, zo spekglad zijn de zolen er van geworden.
Vorige week gleed ik bijna onderuit. Mijn vorig jaar geopereerde knie sloeg dubbel en ik verging van de pijn. Van alles schiet er dan door je heen, maar mijn eerste gedachte gold stom genoeg vooral mijn laarzen en daarbij het besef, dat dit het einde van een warme liefdevolle relatie betekende……Al eerder had mijn heus vakkundige schoenenreperateur de diagnose gesteld: “hier valt niets meer aan te doen!” Terwijl hij toch echt van goede huize komt, zag hij er geen heil meer in om dit paar laarzen nog een keer te verzolen.
Toen had ik het al kunnen weten, maar eigenwijs als ik ben besloot ik om ze dan alleen nog maar te zullen dragen als het niet zou regenen of ijzelen. Met bovenstaande scène als gevolg, want dat heb je niet altijd zelf in de hand.

Ik heb dus eigenlijk nog mazzel gehad en er geen nare gevolgen van overgehouden, maar tegelijkertijd ben ik me van iets anders bewust geworden. Ik heb ook een tic.
Een laarzen-tic!
Zoveel paren, die ik me nog moeiteloos nog voor de geest kan halen, maar waarvan ik met net zoveel moeite afstand van heb moeten doen. Zoveel die er nog in de kast staan, maar die hèt net niet helemaal hebben.

Gelukkig staan de opvolgers allang klaar en draag ik die ook al vaak. Mooie halfhoge van Tamaris en super, zwarte suède van Gabor.

Wat wil een meisje nog meer!

Groet SH

Sinterklaasfeest 2003

mefrouw2 reacties

In het hart van mijn zoon schuilt een speurder. Wanneer hij een cadeautje in zijn schoen vindt, gaat hij op zoek naar aanwijzingen dat er een Piet is geweest. Het was namelijk eenzelfde kaartspel wat hij was kwijtgeraakt en wat nu weer op wonderbaarlijke wijze is opgedoken.

In de hal vindt hij gelukkig blaadjes en andere sporen die naar zijn mening niet van ons of de honden afkomstig kunnen zijn, dus trekt hij de juiste conclusie.

In mijn hart bestaat al jarenlang een kleine angst. Al is die niet geheel ongegrond, want mijn kleindochter heeft me verteld, dat ze soms bidt tot God en als die gebeden verhoord worden is ze heel blij zegt ze vol enthousiasme, maar God hoort haar niet altijd en dan in ze intens verdrietig….

En net daar ben ik nu zo bang voor in deze tijd van het jaar, want je kind zal maar stiekem zijn of haar schoen zetten en een Sinterklaasliedje zingen waar jij niet bij bent, dan heb je heel wat uit te leggen.

Voorlopig is dat in al die tijd nog nooit gebeurd en gaan we vrolijk naar de intocht. De raderboot die de Sint hier gebruikt, omdat de stoomboot te groot is voor de stadsgrachten, vaart voorbij en mijn zoon rent mee met de snelheid van het schip. Langs bermen, loop- en fietspaden en de modderige hellingen van de walkant volgen zijn vader en ik; hem angstvallig in de gaten houdend.

We lopen ook nog even mee met de optocht, maar als hij moe wordt en moet plassen keren we huiswaarts, waar ons pizza, ijs en een spelletje Uno wachten. Als hij dan ook nog mag opblijven,  voor de finale van het Junior Songfestival, kijkt mijn zoon me gelukzalig aan: “Het lijkt wel kinderdag!”

Alvorens de uitslag bekend is, slaapt hij.

Laat het heerlijk avondje maar komen!

Groet SH

About books and reading: Maeve Binchy

mefrouwEen reactie plaatsen

“De verhalen van deze schrijfster geven je het gevoel, alsof je een vriendin op visite hebt” 

Zo las ik laatst en dat is precies de spijker op zijn kop.

Woord voor woord, stap voor stap wordt je betrokken in de levens van de hoofdpersonen, maar daarnaast hoor je ook nog eens alle dorpsroddels, ken je hun familieleden en de hele familiegeschiedenis, weet je wat ieders ambities en tegenslagen zijn en weet je welke geheimen ze met zich meedragen.
En niet alleen die van hen, maar ook van vrienden, vriendinnen, buren, collega’s, vage kennissen, oud klasgenoten en zo voort. Je leeft mee met hun vreugde en verdriet, omdat het je verteld wordt.

Het knappe van deze manier van schrijven is dat het schijnbaar achteloos gaat. Alle personages worden op een dusdanige manier in het verhaal geïntroduceerd, dat het de lezer geen enkele moeite kost om de diverse verhaallijnen uit elkaar te houden en op geen enkel moment krijg je het gevoel dat iets bedacht of overbodig is. Ook niet aan het slot van het verhaal, het enige dat je zou willen is dat het eindeloos door zou gaan, omdat je er zelf inmiddels mee verweven bent.

Voor een auteur is het een razend knap staaltje werk om het op die manier over te laten komen. Alles moet kloppen en er mag geen jaartal, geen locatie, geen komma verkeerd staan. Dan is het fijn om over een verdomd goede redacteur te beschikken en een gedisciplineerde werkwijze. Maeve Binchy lijkt gezegend met beide.
Het maakt niet uit welk boek je van haar openslaat, elk ervan voldoet aan dezelfde kwaliteit, wat natuurlijk ook een compliment is voor de vertaling.

Wellicht wordt niet iedereen hierdoor gegrepen, maar ik ben al jaren fan.
‘Het leven is te mooi voor tranen‘, is volgens de SUNDAY TELEGRAPH ‘De meest betoverende roman sinds Gejaagd door de wind’.
Om heerlijk bij weg te dromen.

Groet SH

ISBN 90 6790 194 6

Uitgeverij Kadmos, Utrecht.

 — Deze blogpost bevat een affiliatie link. Dat betekent dat wanneer jij via deze link een aankoop doet, wij een klein percentage van het aankoopbedrag krijgen. Dit kost je niks extra’s maar je steunt mefrouw hier wel mee. Bij voorbaat heel veel dank hiervoor! —

Mooie woorden: Knikkebollen

mefrouw4 reacties

Ze schaterlacht, mijn kleindochter van drie als ze hoort dat er een woord voor bestaat wanneer mensen, zoals Pake en Beppe bijvoorbeeld weleens doen, op hun stoel in slaap vallend, met hun hoofd naar beneden hangend en dan opschrikkend met de woorden: “Nee, ik sliep niet, hoor!” weer tot leven komen.
Ze komt niet meer bij van het lachen, als ik vertel, dat het mezelf ook weleens overkomt en ze ligt helemaal dubbel als ik zeg, dat ik er haar in de auto ook weleens op heb betrapt.
Dat kan toch niet?

Het blijkt dus een van de tekenen van slaapgebrek* te zijn en misschien is dat iets om het er met zijn allen eens over te hebben. Ik vraag het me af.

De hele avond voordat ik haar naar bed breng zijn we samen luidruchtig aan het knikkebollen en roepen om het hardst dat we echt, maar dan ook echt nog niet sliepen. We hebben de grootste lol, totdat de slaap haar overmand en er van knikkebollen geen sprake meer is.

Ik glimlach, ze heeft gelijk; het is een prachtig woord.

Groet SH

* Bronnen: Wikipedia e.a