Tag: SH

Guestblog raising mefrouw: Bevallen

mefrouw3 reacties

  

Als moeder van vier kinderen ontkom je er niet aan, om niet ook een blog aan dit onderwerp te wijden. De bevalling, maar ja, waar begin je. Naar aanleiding van het succes van mijn drieluik over de namen van mefrouw, was de verleiding groot om er nog een te maken; Bevalling 1,2 en 3. Maar dan zou ik andere situaties geen recht doen. Over de laatste keer kan ik overgins kort zijn: daar weet ik zelf weinig van, omdat het een keizersnede werd en ik bijna alles van horen en zeggen heb.
Echter de eerste keer was het na een zwangerschap uit het boekje (zonder trouwens alle pijntjes, misselijkheid en andere kwalen, die daarin beschreven werden) , geen makje. Na aankomst in het ziekenhuis duurde het nog 24 uur voordat mijn oudste dochter ter wereld kwam. Vierentwintig uur waarin ik mezelf op een heel andere manier leerde kennen. Dat ik zo kon schreeuwen, mensen kon afsnauwen of pijn kon overstijgen en doorstaan, vanwege wat tegenwoordig een weeën storm wordt genoemd, had ik nooit verwacht. Dat er een keizersnee en een bloedtransfusie werd overwogen, heb ik op die momenten niet meegekregen. Dat de meeste in het ziekenhuis aanwezige studenten of co assistenten op een bepaald moment ongevraagd kwamen meekijken, omdat het midden in de nacht was en ze verder niks te doen hadden, kon me eigenlijk niets meer schelen, ik was de schaamte wel voorbij en stond “open” voor publiek. Zij kregen er punten voor hun opleiding voor; en ik kreeg mijn kind; pijnmedicatie was in die tijd nog niet gebruikelijk. 
Daarna was ik vastbesloten om zoiets nooit meer te hoeven doorstaan. Totdat zich zes jaar later de tweede dochter onverwacht aankondigde. Zeven maanden zat ik in de rats, maar het ging van een leien dakje. Na het breken van de vliezen was ze er binnen 3 uurtjes. Thuis! Drie uur waarin ik nauwelijks de tijd had, om er over na te denken en met maar drie persweeën. Toen was ze er al. Daarmee heeft ze letterlijk en figuurlijk de weg gebaand voor haar zusje; voor mijn derde en naar ik dacht laatste kind.
Weloverwogen en helemaal zen ging ik er die keer voor en achteraf is dat ook de keer geweest, waarbij ik zelf de meeste zeggenschap en controle over de bevalling heb gehad. De dochter die toen geboren werd, heeft eigenlijk de beste start op aarde gehad.
Als in een Rollercoaster leert men al doende, maar de mooiste bevalling, was natuurlijk die van mijn vriendin. 

Daar mocht ik bij zijn en als eerste kreeg ik haar dochter in mijn armen gedrukt.
Een wereld aan ervaringen, maar hoe het bevallen is? Een drieluik zit er niet in.
Groet SH

Guestblog raising mefrouw: Beestenboel

mefrouw4 reacties

Mijn dochter, de oudste, heeft een tic. En niet zo’n kleine ook.

Zij wil alle dieren die ziek, zwak ,misselijk of gewond zijn redden; dat heeft ze al van jongs af aan en ik denk niet dat het nog over gaat.
In haar jeugd had ze dan ook een club. Dierenclub de dierenvrienden en bijna al haar vriendinnen waren lid en net zo enthousiast of misschien selecteerde ze ze wel om die reden. Ze gaven ook een blad uit: “Beestenboel”, waarin ze hun diensten aan boden als hondenuitlater en als oppasser of verzorger, wanneer een baasje tijdelijk niet beschikbaar zou zijn, om welke reden dan ook, voor welk dier dan ook.
In dat blad stonden ook de mooiste verhalen over het lief en leed dat ze meemaakten met hun eigen dieren, want Mirelle had haar eigen clubhuis, naast ons huis. Mijn man had een bouwkeet beschikbaar gesteld toen het serieus werd en haar liefde voor dieren ons over het hoofd dreigde te groeien. En later op de Middenweg confisqueerde ze het achterste schuurtje voor het hele gebeuren.
Toen we voor de gein een keer eens gingen tellen tussendoor stond de teller op 73 verschillende dier (soort). En ze hadden ook allemaal een naam. Waarvan je de een wat beter kunt onthouden dan de andere. “Maar van wie heeft ze die genen? Van wie heeft ze dat talent?”

Behalve haar vader deed iedereen mee aan de hele gekte; “Oom” Ane nam overalls mee voor alle clubleden,( die ze gelijk opgepimpt heeft) , Beppe ontfermde zich over een verweesd muizennest en ik zei de gek ben geen haar beter. Op haar netvlies staat nog de keer gebrand dat ik een konijntje uit mijn jas toverde, dat ik gevonden had tijdens een wandeling met de honden.

Maar ik zal nooit vergeten dat zij de dieren ambulance liet uitrukken voor een jonge mus, die per ongeluk met haar was meegereisd van Franeker naar Leeuwarden.

Tegenwoordig moet ze zich vanwege de allergieën van haar zoon beperken tot alleen maar dieren buitenhuis. Dus heeft ze vissen, konijnen en kippen. En voor alle vrije vogels genoeg eten voor een jaar.

Maar wat schetste mijn verbazing toen ik vorige week onverhoeds haar bijkeuken binnenstapte ? Iek en Piep zaten veilig en wel binnen in een net verschoond hok. Vanwege de ziekte van de ene, mag de ander haar gezelschap houden.
Daarom heb ik nu het heerlijke vermoeden dat het ontelbare dieren zijn en dat dit blijvend is.

Groet SH

About books and reading: Onze vader

mefrouw3 reacties

  

Dit is een hartverscheurende roman over zusterschap. 

Over vier vrouwen, die elkaar nauwelijks of nagenoeg niet kennen, maar toch verbonden blijken te zijn, door onverwacht gedeelde ervaringen, herinneringen en door hun genen.

Als hun vader op sterven ligt moeten zij dit noodgedwongen onder ogen zien, terwijl ze niet geheel lijdzaam wachten op zijn dood. 

Ieder apart vindt op haar eigen manier nieuwe inzichten en kracht om de toekomst tegemoet te treden, los van het geld wat ze eventueel zou kunnen erven.

De feministische schrijfster Marilyn French (1929-2009), bekend van ” Ruimte voor vrouwen” en “Het bloedend hart”, boorde met dit boek een gevoelig onderwerp aan. 

Incest. Toch verbaast het mij , dat dit boek wereldwijd niet meer aandacht heeft gekregen. Misschien omdat haar stokpaardjes te manifest aanwezig zijn?

Man /vrouw tegenstelling, macht, kapitalisme, seksisme, godsdienst, racisme, politiek enz. Alles komt gewoontegetrouw voorbij, maar als je dat allemaal door de vingers ziet, houd je over wat het is: 

Een ontroerend verhaal over een ontluikende liefde; zusterliefde.

Zeker de moeite waard om te lezen: als je jezelf de tijd gunt om je in de verschillende karakters te verdiepen, dan hou je, net als ik aan het einde van alle vier de zussen. 

Elizabeth, Mary en Alexandra, zijn volgens hun vader door hun verschillende moeders vernoemd naar koninginnen, maar Ronalda’s moeder, Noradia, heeft haar aan haar lot proberen te onttrekken, wat overigens niet gelukt is, door haar naar een arts te vernoemen.

De auteur heeft Noradia, misschien juist omdat ze al overleden was aan het begin van het verhaal, het thema voor het boek mee gegeven, de rode draad:” Je moet liefhebben om te leven”.

Marilyn French lezen en herlezen! Ook voor nieuwe generaties nog steeds actueel. 

Groet SH

NB.

1994

Copyright Nederlandse vertaling

Jeanette Bos en J.M. Meulenhoff bv, Amsterdam
ISBN: 90 290 7729 8 / NUR 3

Guestblog raising mefrouw: Brand

mefrouw3 reacties

  

Vaak vroeg ik me , net als zoveel mensen, vroeger af, wat ik mee zou nemen als er ooit brand zou ontstaan in eigen huis. Je gaat natuurlijk speculeren en als vanzelf stel je denkbeeldige lijstjes van belangrijke dingen samen in je hoofd. Maar in de praktijk blijkt geen van alle te kloppen. In de praktijk stel je je prioriteiten bij.

Toen er op de Bremweg een schoorsteenbrand uitbrak, dacht ik maar aan een ding: Kinderen en beesten het huis uit! 

Voor de rest mocht alles afbranden.
Mijn man was op dat moment niet bereikbaar, maar mijn buurman van een paar huizen verderop gelukkig wel. Als eerste van de vrijwillige brandweer banjerde hij het huis door, roepend dat het wel meeviel, maar dat ze toch alles even zouden natspuiten.
Mij kon het allemaal niks meer schelen, maar mijn jongste dochter wel, die had haar eigen rijtje in haar hoofd. Bovenaan stond de papieren giraffe, die ze op de peuterspeelzaal gemaakt had en die ik de avond daarvoor aan de muur, naast de schoorsteenmantel, had gehangen.
Met afraden van Opa die met mij in de menigte stond te kijken, hoe de vlammen het dak uit sloegen en met gevaar voor eigen leven, ben ik hem op gaan halen. Waarschijnlijk weet zij er nu niks meer van, maar op dat moment drukte ze hem overgelukkig in haar armen. Nog jaren daarna heeft hij op haar kamertje aan de muur geprijkt.
De kinderen sliepen die nacht bij Opa en Oma en een vriendin hielp mij de volgende dag met het opruimen en schoonmaken van de hele boel, om de stank en de rotzooi te verwijderen.
Bij terugkomst van mijn man was het besluit om een stalen binnenpijp in de schoorsteen te laten plaatsen snel genomen. Daarna kon de houtkachel veilig worden opgestookt en behoorden dat soort branden tot het verleden.

Nog in zalige onwetendheid verkerend over wat de toekomst in petto hield, was dat een hele geruststelling voor me.
Gelukkig hebben mijn dochters er geen trauma aan over gehouden en weerhoudt deze ervaring mijn oudste er niet van, om af en toe gezellig de open haard aan te steken. Eind goed, al goed.

Groet SH

About books and reading: Chicklit

mefrouw2 reacties

  

Dit is de oorspronkelijk licht neerbuigende benaming voor een vorm van eigentijdse romantische fictie lectuur, die in de eerste plaats bedoeld is voor vrouwen tussen de 20 en 30 jaar. Aldus Encyclo.nl.

Wikipedia weet hier aan toe te voegen dat Chicklit een afkorting is van het Engelse chick literature (chick=griet) en dat de vroegste gedrukte bron waarschijnlijk de in 1995 verschenen bloemlezing Chicklit: Postfeminist Fiction van Cris Maza is, waarin het werk van diverse niet traditionele schrijfsters wordt gepresenteerd als zijnde brutaal en inventief.

Het Algemeen Letterkundig Lexicon geeft aan dat de term ook zou kunnen verwijzen naar de clitoris (oftewel de clit). In deze postfemeministiche tijd komen de vrouwen in deze boeken nl. op voor hun recht op plezier, shoppen en seksuele onafhankelijkheid.

Als de moeder van alle chicklits wordt “Bridget Jones’ Diary” van Helen Fielding gezien (1996) , met als goede tweede “Sex and the City” van Candance Bushnell. Beide boeken begonnen als een serie columns, waarin de single hoofdpersonen allerlei seksuele avonturen beleven in een grootsteedse omgeving, die later gebundeld werden.

Deze staan dan ook bekend om hun humor, eigentijdsheid en zelfspot en dit zijn nog steeds de criteria waaraan een moderne Chicklit moet voldoen.

Als je er zelf een zou willen schrijven, kijk dan eens in de keuken van Anita Verkerk op de site van uitgeverij Cupido. Hierin geeft zij allerlei tips om de zoektocht van de hedendaagse carrière vrouw naar Mr. Right, waarin nog steeds miljoenen vrouwen zichzelf zouden herkennen, te verbeelden. 

Voorlopig moeten we het echter nog doen met de bekende schrijfsters zoals Lauren Weisberger, Cindy Hoetmer en natuurlijk Sophie Kinsella met haar Shopaholic serie. Wie ook niet in dit rijtje mag ontbreken is natuurlijk Jill Mansell, die volgens mij al chicklits schreef voordat het genre zo werd gedoopt. 

Alhoewel ik zelf niet direct tot de doelgroep behoor, als moeder, oma en getrouwd zijnde, vind ik het af en toe heerlijk om er eentje tussendoor te lezen. Het is voor mij een geslaagd uitstapje als een boek me hardop doet lachen en ik kan niet anders zeggen dan dat me dat bij “Scherven brengen geluk” meerdere malen overkwam.

Nu wordt er beweerd dat het vooral de glossy’s zoals Cosmopolitan en de Linda , of bladen als Viva en Flair zijn, die dit soort boeken een Chicklit noemt, maar in de Yes werd het in 2008 nog aangeprezen als een heerlijk leest-lekker-weg-verhaal.

Geniet ervan !

Groet SH

Vertaling: Maria Borg

Uitgeverij Luithing-Sijthoff BV, Amsterdam

ISBN 978 90 210 1494 4
NB. 
www.chicklit.nl