Tag: SH

About books and reading: Duma

mefrouwEen reactie plaatsen

  
Door Stephen King

“Weet wanneer je klaar bent, en als je klaar bent, leg dan je potlood of penseel neer. De rest is alleen maar leven”. De laatste woorden van het boek blijven in het geheugen hangen, als ik me uitrek, het boek dichtklap en enigzins verdwaasd weer tot leven kom; er is een hele zondag voorbij.

Het is weer gebeurd. “The master of suspense”, “the king of horror”, heeft me wederom meegezogen in een fascinerend verhaal, waarin het onwaarschijnlijke werkelijkheid wordt, het ongelooflijke gewoon en waardoor je de greep op het begrip tijd verliest.

In sommige boekrecensies wordt deze thriller weinig origineel of langdradig genoemd. Maar dat is vooral een kwestie van smaak. Als je van het genre en van King houdt, vergeef je hem de bekende uitwijdingen of plotwendingen, herken je de verwijzingen naar zijn eigen leven en kan het nooit lang genoeg duren. Voor je het weet geloof je echt, dat de eenarmige Edgar Freemantle iemand door middel van zijn schilderijen kan genezen of doden. En dat is niet zo gek, als je (gezien King’s oeuvre) al eerder in bezeten steden en honden, dromenvangers en tijdreizen geloofde.

Dat Stephen King een begenadigd verteller is staat buiten kijf. Dat hij zijn eigen woorden weleens logenstraft ook. Het in juli 2006 gepubliceerde korte verhaal “Geheugen” bewijst dat. Daarin maakte hij ook al een uitstapje naar wat hij later omschrijft als ” het eerste hoofdstuk van”, Duma Key.

Het is niet altijd klaar, nadat de pen is neergelegd!

Groet SH.

Vertaling: Hugo Kuipers

Uitgeverij: Luitingh~Sijthoff B.V. Amsterdam
Oorspronkelijke uitgave: Duma Key, -New York: Scribner,2008
ISBN 978-90-245-2808-0
NB.
>The Seattle Times: “absorberende nieuwe thriller “(Rahner Mark 22-01-08)
>The Boston Globe: “King vindt horror op de kust van Florida” (Erica Noonan, 19-01-08)

Guest blog raising mefrouw: Wens

mefrouwEen reactie plaatsen

  

“Geeft niet wat het wordt, als het maar gezond is!”

Roepen alle blijde ouders in spe altijd uit, zodra ze een kind verwachten en bij mij was dat niet anders.

Wat was ik gelukkkig met mijn drie wolken van dochters.

Hollands welvaren, zes tot zeven pond schoon aan de haak en afgezien van een klapvoetje bij de een, bij de ander wat geelzucht en hier en daar wat darm- en slaapprobleempjes was er geen vuiltje aan de lucht.

Denk je dan in al je onschuld.

Tot de eerste donkere wolken zich aftekenden.

Waren die darmproblemen toch wat hardnekkiger dan verwacht.

Was die verkoudheid, dat snotteren, die benauwdheid, die longontsteking toch onder te brengen onder een grotere algemene deler.

Bleken die onbekende bultjes, blaasjes en vlekjes toch geen uitingen van de vijfde, zesde of zevende kinderziekte, maar ordinaire uitbarstingen van evenzovele allergieen.

Voordat je er uiteindelijk achter bent wat het allemaal precies is en hoe het behandelt dient te worden, blijkt er nog veel mis te kunnen gaan.

Een eindeloze stroom van bezoeken aan huisarts en specialist diende zich aan in de jacht op de juiste medicijnen, behandelingen en di eten.

Thuis vergde het de nodige aanpassingen.

Het werd een sport om zoveel mogelijk gevarieerde suikervrije producten te ontdekken, het meest allergievrije beddengoed werd uitgezocht en de katten gingen de deur uit. 

Gezondheid is een groot goed.

Niets wens je je kinderen meer toe dan dat. Dat begint al voor de geboorte. En als je een hele nacht hebt opgezeten met een ziek kind realiseer je je heus wel dat het altijd erger kan of anders. Maar op dat moment, onder die omstandigheden, voor dat kind, is het het ergste wat er is.

Daarom als ik drie wensen voor mijn dochters zou mogen doen? Dan zou ik ze willen kunnen behoeden voor alle pijn, ziekte en verdriet.

Dan zou ik willen dat ze over hun “kinder”-ziektes heen gegroeid waren en dat ze nooit, nooit van hun leven een hernia of iets dergelijks zouden krijgen.

En als het maar een wens mag zijn? Dan is het de wens van iedere ouder: 

“Als ze maar gezond zijn!”

Groet, SH

About books and reading

mefrouwEen reactie plaatsen

Een keukenmeidenroman door Kathryn Stockett
  
De flaptekst is kort: ” In het Mississippi van de jaren 60 wordt aan zwarte vrouwen wel de opvoeding van blanke kinderen toevertrouwd, maar niet het poetsen van het tafelzilver. Drie vrouwen zijn het allesbepalende racisme meer dan zat en besluiten dat de verschillen tussen hen minder belangrijk zijn dan de overeenkomsten.”
De schrijfster vindt dit laatste in wezen de essentie van het boek: “Dat vrouwen zouden beseffen: We zijn gewoon mensen. Er is niet zoveeel, dat ons van elkaar scheidt. Lang niet zoveel als ik dacht”. Dit is ook de passage, waar ze het meest trots op is, zoals ze zelf zegt.
In haar verantwooring bedankt ze Susan Tucker. De auteur van ” Telling Memories Among Southren Women”, De vrouw die daadwerkelijk zo’n boek schreef.
Ondanks het feit dat Kathryn’s boek pas in 2009 gepubliceerd werd en geschreven is in een tijd van ver na de rassenscheiding, voelde het voor haar lastig om bepaalde grenzen te overschrijden.

Wat zouden haar ouders ervan vinden en kon ze wel met de stem van zwarte mensen schrijven?

Wat hielp was het artikel waarmee Howell Raines ooit een Pulitzer-prijs won : “Grady’s Gift”:
“…. de oneerlijkheid waarop een samenleving is gebaseerd, maakt elke emotie verdacht, maakt het onmogelijk om vast te stellen of het sentiment tussen twee mensen oprecht gevoel was dan wel medelijden of pragmatisme.”
Kathryn’s boek, haar droomdebuut, werd ” een kanjer van een bestseller” , met lovende recensies. Een kleine greep:
“Pageturner, overtuigend, absolute hit, puur genot, ontroerend, hartverwarmend, hilarisch, geloofwaardig.”
Monique Eskens van boekhandel De Drvkkery te Middelburg schrijft: ” Het is een aangrijpende, meeslepende en bij vlagen verbijsterende roman. Het zou me niet verbazen als dit boek opgepikt wordt door leesclubs ….Hulde voor de omslag en de omzetting van de oorspronkelijke titel The Help ”

Op boekverkoper.nl

En ik sluit me daar volledig bij aan.
Vertaald uit het Engels door Ineke van Bronswijk

Uitgeverij: Mistral/Amsterdam 2010 copyright

Oorsronkelijke uitgave: Amy Einhorn Books/Published

Copyright: 2009 Kathryn Stockett
ISBN 978 90 499 51222 1

NUR 302 

 
N.B. De flaptekst bevat een fout: het zilver mocht wel gepoetst, doch niet gestolen worden.
Groet , SH

Emptyness

mefrouwEen reactie plaatsen

  
Daar ging ze hoor, mijn meisje, mijn oudste, mijn baby.

Samen met de liefde van haar leven had ze geklust, geverfd en gezwoegd om hun eerste optrekje in gereedheid te brengen en nu werden ze tegelijk met alle spullen opgehaald door zijn ouders en vertrokken ze naar de andere kant van de stad. Eigenlijk gingen ze alletwee het huis uit, want hij had ook een tijdje bij ons gewoond.

In de weken erna dwaalde ik rusteloos door het huis. Het was zo leeg. De keuken zo opgeruimd. De badkamer netjes. Hier en daar vond ik nog een verdwaald boek, sokken, scheermesjes. (van haar of van hem?) De laatste geuren snoof ik op. Hun kamer moest gezogen, gepoetst, gelucht. Aan tafel; op de bank; voor de tv: haar plaats bleef leeg. In de supermarkt realiseerde ik me, dat ik teveel voedsel insloeg.

Opeens drong het tot me door. In verwarring vroeg ik me af: ” Het zal toch niet? Dat kan toch niet? Heb ik soms last van het lege nest syndroom? ” Maar? Maar dat overkwam je toch pas op latere leeftijd. Als alle kinderen het huis uit zouden zijn. Ik had er nog twee op het honk. Die gingen nog lang niet weg!

Toch viel het niet te ontkennen. Alle tekenen wezen erop. Ik miste alles. Ruzie, slaan met de deuren, discussies, warmte, gelach, spelletjes samen, de verhalen, gezelligheid. Ik wist niet meer van minuut tot minuut waar ze mee bezig was. Zonder haar dagelijkse aanwezigheid, was de stilte overweldigend, het gezin zo klein, de ruimte te groot. Zelfs haar vriendje miste ik.

Mijn nest was niet leeg, maar er was wel een jong uitgevlogen. Naar later zou blijken, herhaalt zich dat gevoel iedere keer als een kind je gaat verlaten om het eigen pad te volgen.

Gelukkig heb ik daarna nog een zoon gekregen en zoons blijven, als je de statistieken mag geloven, langer thuis. En ik heb nog een ” comeback-kid “. Ik was er zelf een en ook zij maakt af en toe weer deel uit van het gezin. Dan steek ik de sleutel in het slot van de voordeur en hoor ik haar schaterende lach of boze stem. Gein of ruzie met haar broertje. Heerlijk!
SH