De middag nadat mijn zoon veilig teruggekeerd is van zijn vakantie in Spanje; van de vakantie, waarvan ikzelf gezegd heb dat je die een keer in je leven moet beleven; belandt hij per ongeluk met mij en een vriendin van mij in een gesprek.

Hij komt er zelfs gezellig bij zitten.

Op dat moment zie ik hem met andere ogen; de ogen van iemand die ook van hem houdt, maar die dezelfde bange vragen stelt, die ik vooraf aan zijn vakantie ook had. Omdat haar dochter op het punt stond, om de zelfde weg te gaan. Naar Portugal en met een vriendinnengroep;  net zoals hij in Blanes was, met zijn vriendengroep.

En opeens is hij de ervaringsdeskundige, als de stoere jongen, die het allemaal al had meegemaakt.

Ik geef aan dat het nog maar zo kort geleden lijkt, dat wij;

zij om haar dochter en ik om hem, ons zorgen zaten te maken, omdat we ze zelfstandig naar school moesten laten fietsen en dat soort dingen.

Volgens hem was dat niet aan de orde, want iedereen zou zogenaamd voor wel elkaar zorgen. En vervolgens hoor ik, dat zijn vrienden hem ook weleeens in de steek hebben gelaten en dat hij toen ook maar moest zien, om dronken en wel, weer in het appartement te komen. In Blanes dus.

Ik moest aan Koen denken, die, de afgelopen zomer,  zeventien jaar oud, bij het Gardameer, is verongelukt door stomme fouten. Zijn ouders waren weliswaar in de buurt, maar konden hem toch ook niet beschermen, want je moet ze nou eenmaal loslaten. Koen werd op een gegeven moment wel vermist door zijn broer en zijn vrienden; maar iedereen dacht op dat moment misschien wel dat het niet zo’n vaart zou lopen.

Ik hou mijn hart vast voor alle kinderen; vooral voor die van mij en ik hoop van harte, dat de dochter van mijn vriendin de raad van haar moeder heeft opgevolgd:

Hoe ernstig de situatie ook is: altijd bij elkaar blijven!

En dan wil ik er nog iets aan toevoegen: ga gelijk op zoek als er eentje mist.

En sla alarm!

Groet SH