Oopsie


Het is zondagochtend. Tussen alle stress en hectiek door heb ik een momentje voor mezelf. Een momentje waarin ik even niet hoef na te denken en waarin ik even tot rust kan komen. Op het programma staat pump en balance.

Vol enthousiasme pak ik m’n gewichten en knal ik ze op m’n bar. M’n vriendinnetje staat op het podium en geeft de les. Dit wordt gegarandeerd een goede les, dat voel ik. “Oké, pak je stang, vier tellen naar beneden”. Vol goede moed ga ik naar beneden. Naar mate het nummer vordert voelt er toch iets niet helemaal lekker. Ik vraag me af wat het is. Mijn rechterkant heeft het wat zwaar tijdens deze warming-up. Ik besluit dat het na de warming-up vast beter zal gaan. Hmmm ik voel het toch duidelijk dat mijn rechterarm/schouder niet helemaal functioneert zoals zou moeten. “Gelukkig ik ga morgen naar de fysio, dan moet Simon er maar even naar kijken”, bedenk ik me. “Ehm Eveline”, schalt het door de microfoon, ik kijk vol vragen naar mijn vriendinnetje die de les geeft, “Je hebt niet hetzelfde gewicht aan weerskanten van je bar”. Ik krijg er een kleur van, alle puzzelstukjes vallen op hun plaats. Misschien de volgende keer toch maar een klein beetje nadenken. 
ER

On Fire

“Deze juf heeft ijsvrij!”, ik stap als een ware earlybird de sportschool binnen. “Wat te doen met deze dag”, is wat ik denk zodra ik het nieuws binnenkrijg dat mijn school de volgende dag gesloten is. Van de nood een deugd maken dat is mijn doel. Ik besluit om de ochtend door te brengen in de sportschool. Met gevaar voor eigen leven glij, wandel, schaats ik naar de sportschool. Mijn workout voor mijn core begint al wanneer ik een voet buiten de deur zet; ik snap wel dat de school dicht is. Het is echt glad! Door de gladheid, moet mijn core steeds opnieuw de balans zoeken. Dit noemen we ook wel functioneel trainen. Ik houd ervan. “Elk nadeel heb z’n voordeel”, Johan. Cruijf bewijst maar weer de wijsheid die hij in pacht heeft, zelfs tijdens deze dagen waar #ijzel trending is. 

Ik stap de sportschool in. Het blijkt rustig te zijn, maar ik heb ijsvrij en wil alles uit deze dag halen. “Live life to the fullest. Don’t count the days, make the count” en meer van deze cheesy oneliners die eigenlijk niet kunnen, maar waar ik toch wel gevoelig voor ben. Ik tref het. “We kunnen wel samen trainen”, aldus mijn trainer. Ik slik, “pluk de dag”, maar hier had ik me toch niet op ingesteld. Hij laat me altijd zwaar trainen, hij weet waar m’n grenzen liggen, waar ik krachtig ben, maar kent ook mijn zwakke plekken. Deze kans laat ik uiteraard niet aan me voorbij gaan. “Ja, dat kan”, is mijn antwoord volmondig! Ik wil naar het krachthonk lopen, maar m’n trainer heeft andere plannen. 

“Ga maar in de squathouding staan”, is het eerste wat hij zegt. Aan zijn stem hoor ik al dat dit een pittige wordt en dat hij heel wat in petto heeft. De training vordert, hij drijft me tot het uiterste, maar het geeft niet. Dit geeft energie, ik kom mijn grenzen tegen, maar door het spel heb ik zoveel plezier. Ik mag de bal niet vaker laten stuiteren dan een keer. Ik begin lekker. “Makkie”, denk ik. En dat had ik nu net niet moeten denken,. Ik raak overmoedig en laat de bal vaker stuiteren. Deze ‘fout’ wordt beloond met jumping jacks. Ik krijg geen tijd om uit te rusten, we gaan gelijk door en ik moet ervoor zorgen dat ik de bal op tijd vang. Het lukt. M’n ademhaling zit hoog. Ik moet echt even op adem komen, maar ik krijg geen rust. “Dan neem ik toch rust”, denk ik. Ik houd de bal even vast, alvorens ik hem weer terug gooi. “Kom op Eveline”. Hij heeft gelijk. Ik kan het opbrengen om te lachen, denk ik. Of lach ik niet? Ik weet het niet. We gaan door. Hij laat me alle hoeken van de zaal zien. Het zweet vormt zich op m’n voorhoofd. “I don’t sweat, I sparkle”. Een oneliner waar ik me graag achter verschuil, gezien mijn talent in transpireren tijdens het sporten. Tijd voor de buikspieren: de bal wordt aangegooid en ik moet hem vangen terwijl ik op de grond lig. “Leuk!”, ik vind dit leuk! Ik voel me krachtig en sterk. “I am on fire”, denk ik! Ik voel dat ik sterker ben geworden in de afgelopen weken. Dit geeft energie! Na deze workout stoom ik door naar CX. Een van mijn favoriete groepslessen. De les wordt gegeven door een van mijn favoriete instructeurs. Waarom favoriet? Hij verwacht net iets meer en zijn lessen zijn op de een of andere manier altijd net iets zwaarder. En laat dat nu net hetgeen zijn waar ik van houd. Ik heb al lang geen les meer gehad van hem, dus ik tref het! Na de CX door naar de bodybalance. OMG!!! Wat een hark ben ik!! Daar ter plekke besluit ik om hier iets aan te gaan doen. Ik moet vaker balancen. De instructrice van deze les, geeft me niet helemaal het gevoel alsof ik een houten plank ben en ze geeft me zelfs een compliment. Ik glim van trots, of is het zweet? Na de trainingen nog even onder de zonnebank en dan sluit ik af met een kopje thee. Met mijn collega’s van de sportschool grap en grol ik nog even wat. 

Van de nood een deugd maken. Ik vind het leuk! En dankzij mijn leuke, lieve collega’s van de sportschool is dit meer dan gelukt. Als ik de sportschool uitloop voel ik me blij, krachtig en sterk! I AM ON FIRE!!

ER

Grit outdoor

 

“Crap, de sportschool zit maandag dicht”. De sportschool is niet vaak dicht, maar als het dan voorkomt dan krijg ik toch lichtelijk ontwenningsverschijnselen. Mijn hartslag schiet dan omhoog, ik begin te zweten, te trillen, droge mond, nerveus. Maar de redding is nabij! De redder in nood vind ik in Sven. Hij heeft bedacht om een Grit outdoor te doen. Hij gooit een bericht op Facebook. Hier hoef ik niet lang over na te denken en ik post dat ik mee doe!

Nu word ik al enige tijd getergd door een blessure en ik heb het een tijdje rustig aan gedaan. Dus grit is een hele tijd van de baan geweest. Nu de dag van Grit outdoor dichterbij komt, begin ik ‘m langzamerhand toch wel te knijpen. “Dit wordt wel heel zwaar, zal ik het wel doen, straks bak ik er niets van, kan het echt wel met m’n blessure”, zomaar wat gedachtes die door mijn hoofd schieten. De avond van te voren gieren de zenuwen door mijn lijf. Ik post op Facebook: “Ik ben gewoon zenuwachtig….”. Niet veel later een reactie van Stephanie: “Komt goed, je bent in goede handen”.  Komt goed, komt goed? Wat nou: je bent in goede handen. Dat is nou juist hetgeen waar ik zenuwachtig voor ben”.

Stilte voor de storm…. “Zijn jullie er klaar voor?”, klinkt het door het park. Stilte voor de storm….. Ik glimlach, ik houd van dit moment. De stilte vlak voordat de muziek start. Ik concentreer me, ik focus me. De muziek start. We zijn begonnen. Halverwege warming-up: ” Waar ben ik aan begonnen? Waarom, na zoveel weken ineens weer keihard knallen”. Ik ben me er volledig van bewust dat dit m’n eigen keuze is. “Houd vol! Dit is nog maar het begin”, Sven. “Je bent in goede handen”, Stephanie’s woorden schieten door m’n hoofd. Ik bedenk me dat ik maar een half uur heb om te knallen. Ik ga ervoor! Halverwege de les; mijn tong ligt op mijn knieën. Ik adem in. Heerlijk grit in de buitenlucht! Ik adem uit, nog eenmaal en dan weer knallen. Het gaat lekker. Ik doe mountain climbers: “Heel even een tandje lichter, dan kan ik het volhouden”. Ik vond dit wel een goed idee, maar Sven denkt hier blijkbaar anders over: “Jij kan sneller Eveline”. Hij heeft gelijk, dus toch maar een tandje sneller. “Je bent in goede handen….”. Ik sta in mijn plank, nu moet ik allerlei onmogelijke oefeningen doen. “F*ck”, schiet het door me heen. “Ja Eveline, dit komt aan op je core”, Sven’s woorden. Ik lach in mezelf. Stephanie heeft gelijk ik ben in goede handen.

Ik lig uit te hijgen op het gras. Naast me hoor ik gepuf en gesteun. Ik hoor de vogels. Ik adem in. Heerlijk die frisse lucht. Ik herstel snel. Ik kijk om me heen. Iedereen is bezweet, maar voldaan. “Goed gewerkt team”. High fives vliegen in het rond. Een grote glimlach op mijn gezicht; ” Ik houd van Grit outdoor!” 

ER