Tag: Vlieland

Guestblog raising mefrouw: Derde kerstdag

mefrouw2 reacties

  

Kerstmis in de jaren 60 op Vlieland was voor ons als kinderen altijd heel bijzonder. 

Het begon al op kerstavond; als we na de kerst nachtdienst thuis kwamen stond er steevast wat lekkers klaar, waaronder de bekende kerststol. Helaas houd ik zelf niet zo van rozijnen, maar mijn moeder bewaarde dan haar stukje spijs speciaal voor mij. Genietend van de warme chocolademelk en nog rozig van de kou, bleven we op tot onze ogen bijna dichtvielen en het echt heel laat was.
Eerste Kerstdag stond traditioneel in het teken van het kerstdiner. Aan tafeldekken hadden mijn zusjes en ik normaal gesproken een grote hekel, maar op die dag was het een eer om daarbij of in de keuken te mogen helpen. Het menu is sinds jaar en dag hetzelfde gebleven: Vooraf kregen we overheerlijke groentesoep, naar grootmoeders recept, gevolgd door de veel geroemde rollade van slager Jorna uit Harlingen, met daarbij heerlijke stoofperen en spruitjes en als afsluiting kwam er Saroma pudding met KlopKlop of ijs met slagroom op tafel. Alle logé ’s en wij als gezin genoten met volle teugen.
Op Tweede Kerstdag was er dan het feest van de zondagsschool in de kerk. Daar keek je het hele jaar naar uit, omdat het altijd spannend was wie er uit gekozen zou worden om het eerste kaarsje in de enorme boom aan te mogen steken. Het was namelijk een spectaculair gezicht als er dan dmv een schietlont een voor een alle kaarsjes aanfloepten, tot in de top aan toe. Met het oog op de brandveiligheid gebeurt dat tegenwoordig niet meer op die manier.
Kadootjes werden er in die tijd gewoonlijk niet uitgewisseld, maar onder die boom stonden er altijd tasjes klaar, met allemaal traktaties en een boekje. 

Verschillende daarvan heb ik nog : “De kleine zwerver”, “Het klompje dat op het water dreef”, “Als een droom” en meer van die aansprekende titels. Voorin was dan een briefje geplakt met je naam. Ter herinnering aan het kerstfeest van de zondagsschool.
Derde kerstdag bestaat officieel niet, maar wel bij ons thuis, want mijn vader is jarig op 27 december. Voor mijn moeder betekende het vaak dat ze, als het even tegenzat, voor vier of vijf dagen boodschappen in huis moest halen, wat de nodige planning vergde. Petje af voor haar organisatie talent!

De hele dag door was er dan visite, want behalve opa en oma, woonde er nog al wat familie op het eiland. Het was een komen en gaan van ooms en tantes, neven en nichten, buren en kennissen en ook de halve bemanning van de boot voelde een beetje als familie.
Dat die familie in de loop der jaren behoorlijk is uitgedund mag geen wonder heten, dat het kerstmaal minder uitgebreid is ook niet, gezien de wat kleinere behuizing van mijn ouders, maar logeren kan nog steeds en dit jaar is het wel voor de 85ste keer Derde Kerstdag!
En ik hoop dat mijn vader’s taartschep nog steeds z’n melodietje speelt: LANG ZAL HIJ LEVEN!

Groet SH 

NB. 
Vanaf 1 januari zal hij dan weer kunnen vertellen dat hij het jaar daarop 87 wordt. Ja, pap!

Kerstnachtdienst

mefrouw9 reacties

  

Lieve Papa,

Jij was niet een standaard Papa van gezellig rondom de kerstboom, sterker nog een kerstboom stond er niet bij jouw thuis. Godsdienst had je ook niet zoveel mee, zoals je zelf altijd zei was je, de enige misdienaar ter wereld die ooit ontslagen was!

Toch had je een vriend in de dominee op Vlieland en voor mij was hij altijd een luisterend oor die ik nodig had. Ik weet niet waar het plan ontstond maar opeens gingen wij onze vriend opzoeken, hij was de kerstnachtdienst aan het leiden. Daar gingen we, rechtstreeks vanuit de kroeg, richting de Kerk. Natuurlijk was de dienst al begonnen en de hele Kerk zat bomvol maar toen wij binnenkwamen riep de dominee vanaf zijn preekstoel; Wat fijn dat jullie er zijn Johnny en Mirelle, daar is nog wel een plekje voor jullie!

We gingen zitten op de houten kerkbankjes. Jij zong luidkeels alle liedjes mee en klapte dan vervolgens keihard als de liedjes afgelopen waren. Je gaf, zoals je was, je laatste stuiver weg tijdens de collecte. Ik zat naast je met mengeling aan gevoelens maar ik kroop dicht tegen je aan en ik voelde me gelukkig!

MR 

The best thing about memories is making them

Fijne kerst allemaal,

Liefs mefrouw

(Foto credits: Google)

Blaffen als een zeehond

mefrouw5 reacties

Snotverkouden en maar hoesten. Het is weer echt de tijd van het jaar en ik ben gelukkig niet de enige. Ik klink als een zeehond en in mijn geval kopt dit ook wel.

Toen wij van Vlieland naar Enschede verhuisden, kwam er op mijn tweede schooldag een jongetje naar mij toe. “Mijn vader is Italiaans en weet je wat jouw naam in het Italiaans betekent? Zeehond, alleen je schrijft het net iets anders.” Ik uit school op hoge poten boos naar mijn moeder toe. “Waarom heb je me naar een zeehond vernoemd?” Zij wist dit ook niet.

In de jaren erna, leerde ik dat mijn naam in vele talen zeehond betekent. In het Italiaans, Spaans, Pools, Russisch en Tsjechisch. En vast nog wel meer zijn.

Ik maak er ook graag een grapje van, heb het bijna nooit koud, dit komt door mijn zeehonden-spek-huid. Ik hou van de zee, hoef ik niet uit te leggen. Ik ben op Vlieland geboren, had eigenlijk de Richel moeten zijn.

En nu blaf ik als een zeehond…

FR

Doet ie ’t of doet ie ’t niet?

mefrouw1 reactie

  

Zodra ik wakker word kijk ik uit het raam naar buiten. Yes, de weersvoorspellingen kloppen. Het zonnetje schijnt en een stralend blauwe lucht. Whoohoo, strandweer!

Snel schiet ik mijn nieuwe bikini aan, altijd fijn de summersale, pak mijn spullen. Handdoek, zonnebrand, flesje water, leesvoer. Check, check, dubbelcheck en stap op de fiets in korte broek en top richting strand.

Onderweg denk ik, heerlijk 19 graden, beetje wind, maar dat mag de pret niet drukken. Hoe dichter ik bij het strand kom, hoe meer mensen ik tegenkom met lange broeken, truien, jassen en zelfs een verdwaalde winterjas. Ik weet niet wie gekker zijn, zij of ik?

Een bijna verlaten strand… Her en der wat wandelaars en een paar windschermen met daarachter mensen met hun kleding nog aan.

Ik spreid mijn nieuwe strandhanddoek uit (deze was ik vergeten mee te nemen), smeer mijn hoofd in, trek mijn kleren uit en ga liggen. Fantastisch, de zon, het geluid van de golven. Het opstuivende zand wat in mijn oor terecht komt, dat negeer ik gewoon.

Ik lig een beetje mensen te kijken en te lezen, beter begin van de dag voor het werk kan bijna niet, maar die éne prangende vraag blijft in mijn hoofd rondspoken: zal ik of zal ik niet… Ik zie niemand in het water, maar wat kan mij het schelen.

Als geboren Vlielander, moet je wel een duik nemen als je op het strand bent.

Ik doe het!!! En ach, als je eenmaal kopje onder bent geweest valt het best mee.

Met een tevreden verzopen gezicht loop ik weer terug naar mijn handdoek.

FR

Guestblog: tante Sjoukje 

mefrouw2 reacties

Een aangetrouwde nicht, tante Sjoukje, van onze Beppe (oma voor de niet Friezen onder ons), heeft altijd de stille wens gehad om een boek te schrijven. Wij vinden het bijzonder dat wij haar bij mefrouw een platform kunnen bieden om in de schoenen te staan van een schrijver. Tante Sjoukje heeft inmiddels de respectabele leeftijd van 85 bereikt. Om deze reden is het meer dan gaaf, dat zij vandaag de dag haar aller eerste blog online publiceert!

Ook ik wil proberen een berichtje te sturen aan mefrouw, iets over Vlieland waar ik ook 31 jaar van mijn leven heb doorgebracht.
Wat ik altijd ook heel mooi vond waren de lampion optochten in de zomer , dat deed mij aan mijn kinderjaren hier in Stavoren denken als het Koninginnedag was op 31 Aug. Op Vlieland werden onze kinderen dan eerst gewassen en de pyama aangetrokken met de jas er overheen en schoenen aan en dan mochten ze op de wagen zitten bij ome Teunis, dat vonden ze altijd een geweldige belevenis { ze waren dan een jaar of drie vier} bij thuiskomst nog even wat drinken dan tandjes poetsen en op bed. Ze dachten dan minstens dat het al middernacht was en waren zo moe als een maids en sliepen daarna als rozen.

TSH