Een zoon 

Hij zal zich altijd weten te onttrekken aan de regels die jij hebt opgesteld en daarmee nog wegkomen ook.

Hij zal je vaak op het verkeerde been zetten omdat hij daar lol in heeft.

Hij zal je het verschil tussen man en vrouw laten inzien.  En daarna zijn eigen weg kiezen.

Hij laat een spoor van wasgoed en rommel achter zich, maar kan nooit iets terugvinden.

Hij laat je schrikken, huiveren, mopperen, huilen, verwachten en genieten om je vervolgens vol verbazing, trots en zorgen achter zich te laten.

Hij is het spelend kind dat de verbinding zoekt.

Tussen man en vrouw, tussen jong en oud.

Achteloos brengt hij reuring in je huis met meisjes of vrienden, die blijven slapen, drinken en discussiëren, want jouw huis is vooral het zijne.

Een zoon geeft je inzicht.

Naast de vrouwen die je hebt grootgebracht en die je dochters zijn, is er nu die man, die je op hetzelfde niveau laat lachen, maar dan wel anders.

Keihard.

Groet SH

De Stoel

“Everyone knows The Chair”

Zo stond er dreigend bij een foto op Pinterest. Ik schoot in de lach. Inderdaad hoef ik niet heel diep in mijn geheugen te graven of ik zie zo de kamers van mijn dochters weer voor me, met daarin pontificaal aanwezig: De Stoel, begraven onder een grote berg kleding, jassen, tassen en aanverwante zaken.

Spullen, die ze tijdelijk even kwijt moesten en waar ze zo gauw geen plaats voor wisten te vinden; van alles belandde op die stoel, waarna het net zo gemakkelijk weer vergeten werd en de berg op die manier allengs groter en hoger werd.

Er kwam wel altijd een moment, waarop mij gevraagd werd of ik soms wist, waar het een of ander gebleven was, zodat ik langs mijn neus weg kon vragen of ze al op De Stoel hadden gekeken. Maar als me dat te lang duurde, dan zat ik ze zelf achter de vodden, met in mijn achterhoofd de opruimacties van mijn vader: “Dit kan wel weg zeker? Of dat, doe je daar nog wat mee..?”

De rest ging, ongeacht of het nu een uur, een dag of helemaal niet gedragen was, in de was, waarna ik het zelf na het drogen en opvouwen, maar weer in de kasten opborg, om herhaling te voorkomen. Waarbij de wens natuurlijk de moeder van dat idee was.

Die tijd met mijn meiden ligt gelukkig al heel lang achter me, maar tegenwoordig hoef ik alleen maar de deur van de slaapkamer van mijn zoon te openen en dan staat ie me daar opeens weer aan te grijnzen: De Stoel!

In stilte vraag ik me af, hoe lang het nog gaat duren, voordat ik daar van af ben…. “Some things never change”.

Groet SH

Guestblog: Klap

Jongens zijn heel anders dan meisjes, beweerde men vaak, toen mijn zoon net geboren was en door schade en schande wijs geworden, kan ik dat alleen maar beamen.Bijna achttien is hij nu en in stilte tel ik mijn zegeningen.
Hij is nog nooit blijven zitten, wel vaak net niet, wat ook veel stress oplevert, maar toch, altijd overgegaan of diploma behaald.

Bij mijn weten rookt hij niet. Daar heeft hij ook geen geld voor, want hij werkt niet meer, maar hij is ook nog steeds anti, net als mefrouw vroeger.

Hij mag gezien zijn leeftijd en de nieuwe wetgeving officieel nog niet drinken, maar af en toe een biertje kan geen kwaad. Ik heb hem nog nooit bij het politiebureau op hoeven halen, wegens openbare dronkenschap.

Hij is nog nooit betrapt op vandalisme, winkeldiefstal, graffiti of andere wandaden. Gezien eerdere ervaringen weet ik, dat die heus wel aan het licht zouden komen, mocht hij zich daar mee bezig houden, dus ga ik er maar vanuit dat dat niet zo is.

Hij gebruikt geen drugs. Toen we laatst samen naar Spuiten en Slikken keken, was hij alleen maar verbaasd over de hoeveelheid pillen, poeders en andere chemicaliën die er bestaat; waarvan hij zelfs nog nooit gehoord had.

Tegenwoordig komt hij zo nu en dan wel in het holst van de nacht thuis, maar over het algemeen heb ik er dan een goed beeld bij, waar hij geweest is en met wie. (Lang leve de mobiele telefoon! ).

Voor ouderen of onbekenden die misbruik zouden kunnen maken van zijn jeugd en onschuld heb ik nooit bang hoeven zijn, want hij heeft gewoon een vriendin van zijn eigen leeftijd uit de buurt.
Bijna volwassen is hij nu, mijn sportieve, gezonde, sociale, grappige, naïeve, vergeetachtige, verstrooide, onhandige, geweldige zoon. Ik besef dat er nog van alles kan gebeuren en dat je nooit nooit moet zeggen. Dit is nog maar het begin.

Maar hij is heel anders inderdaad.
Groet SH
NB. Na lezing van bovenstaande voegde mijn zoon er eerlijkheidshalve aan toe, dat hij weleens iemand een klap heeft verkocht, die zijn vriendinnetje beledigde.

Zo zie je maar weer, daar had ik nog niet aan gedacht.