De pijnpoli 

 

 

Ik zit vandaag in de wachtkamer van de pijnpoli. Qyra is met me mee en zit naast me. Aan de overkant zit een vrouw in het geel, in gedachten verzonken. “Penny for your thoughts”, denk ik. 

Maar zover komt het niet de geur van ziekenhuis doet me mijn eigen gedachten volgen en laat me denken aan het Zonnehuis. 

Mijn vader lag hier omdat hij het locked in syndroom had. Hij was gevangen in zijn eigen lichaam. Helder van geest maar hij kon niet bewegen of praten. Had hij me deze vraag, penny for your thoughts maar kunnen beantwoorden. Ik had er een schatkist voor over gehad. Vaak dacht ik: “kon ik je gedachten maar even lezen” Maar ook zonder woorden kan je elkaar veel duidelijk maken en dan blijken woorden niet het allerbelangrijkste. Liefde, vertrouwen, tijd en veel geduld. De verwachting loslaten, dat is wat ik geleerd heb in die periode. Kwaliteit van leven zit in hele kleine dingen en dat kan alleen jij zelf bepalen. De wil om te leven, wilskracht en doorzettingsvermogen.

“Mevrouw Rouw” klinkt het. Oh ja, ik ben op de pijnpoli. Zonder verwachting en met de wil om al het mogelijke te proberen! 

MR

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s