Gouden moment: De architect

Met mijn kleuters werken we aan het project bouwen. We leren woorden als bouwtekeningen en architect. We zijn bouwvakkers. We bekijken verschillende huizen en voertuigen die te maken hebben met de bouw. We krijgen van meester Onno een dramales en voor de gelegenheid heeft hij de les volledig aangepast aan het thema. Nu ik zelf alleen maar deelnemer ben aan de les, geeft het mij de gelegenheid om ‘mijn kinderen’ te observeren.

Aan het begin van de les zie ik de kinderen genieten van het poppenkastspel van Pollie Pollepel en de Leeuw. Ogen worden groot wanneer er verschillende stukken, echte gereedschap uit de koffer komen. Britt vindt het geweldig dat zij als eerste een stuk gereedschap uit de gereedschapskist mag pakken. Ze straalt en houdt het trots omhoog, zodat ze het aan ons kan laten zien. Ik kijk de kring rond: check, iedereen is gegrepen door de les van meester Onno. Ik zie overal twinkelende ogen.

De muziek start, we doen alsof we aan het klussen zijn. We dansen, klussen en bewegen op de muziek. De tweeling, dol op klussen, gaat helemaal los. Ik vind het mooi om te aanschouwen, hoe zij de muziek beleven terwijl ze hevig aan de klus zijn. Tegenover mij zit Lucas. Sinds de muziek is gestart stralen zijn ogen niet meer. Hij beweegt niet mee op de muziek. Lucas kijkt bedenkelijk. Ik zie dat hij zich ongemakkelijk voelt. Hij merkt dat ik naar hem kijk. We maken oogcontact: ik glimlach naar hem, maar ik ontvang er geen terug. Hij worstelt ergens mee. Hij zit stil. Hij geniet niet meer van de les. Plots hoor ik hem zeggen: “Ik ben de architect”.  Ik knik heftig, maar Lucas ziet mijn reactie niet. Lucas kijkt vol verwachting naar meester. Met heel mijn hart hoop ik dat meester Onno Lucas begrijpt. Ik hoop dat hij opmerkt dat Lucas een oplossing heeft gevonden, waardoor hij zich nog steeds betrokken voelt bij de dramales. Lucas is de architect, hij heeft de bouwtekening gemaakt, maar hoeft niet te klussen. Hij hoeft niet te bewegen op de muziek, want dat doen de bouwvakkers en niet de architect.

Lucas kijkt vol verwachting naar meester Onno. Hij wacht een reactie af. Hij is nieuwsgierig en ik ook. Meester Onno kijk naar Lucas en hij knikt. “Yes, meester Onno snapt het! Hij begrijpt Lucas en laat hem zichzelf zijn”, schiet het door mijn hoofd. Ik kijk naar Lucas; hij kijkt tevreden. Hij ontspant. Hij zakt weer in zijn stoel, en zijn ogen beginnen weer te twinkelen. Ik ben trots op Lucas: hij heeft een oplossing bedacht voor zijn probleem.

De muziek stopt. Meester Onno rondt de les af. Ik ga met mijn kinderen terug naar de klas. Achter mij hoor ik de zware stem van Meester Onno: “Architect, help jij mij om het gereedschap op te ruimen?” Mijn glimlach wordt nog groter.
ER

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s