“Oooooh Mel, ik ben echt zo moe! Ik heb zo hard gewerkt deze week. Ik ga even een aflevering van New Girl Netflixen”, dit zeg ik als ik helemaal uitgeput thuiskom. Zo gezegd zo gedaan. Ik pak de iPad. Ik zet de koptelefoon op en met een kopje thee, zit ik gelijk verzonken in New Girl. Na een minuutje tikt Melchior me aan en ligt compleet in een deuk. Ik kijk hem schaapachtig aan. Het is overduidelijk dat ik de grap heb gemist, omdat ik aan het Netflixen ben en dankzij m’n koptelefoon hoor ik uiteraard niets. Maar dan wijst Melchior me op het kabeltje van de koptelefoon en deze zit niet in de iPad. Daar zat ik dus prinsheerlijk New Girl te kijken met koptelefoon.
Goed eerlijk is eerlijk. Ik had heel hard gewerkt en ik was ook echt kapot, dus kan een keer gebeuren toch? 

En een ezel stoot zich niet twee keer aan dezelfde steen. Een ezel niet, maar deze mefrouw wel hoor, dit was niet de eerste keer en niet de laatste keer….

Op Schiphol zat ik bij m’n gate te wachten, totdat ik mag boarden. En wat is er heerlijker dan wachten met een muziekje. Ik kan wel een paar dingen noemen, maar dat laat ik achterwege, gezien het feit dat m’n hele familie dit ook leest. Maar die nieuwe oordopjes zijn echt van slechte kwaliteit. “Zo goed als vroeger worden de oordopjes niet meer gemaakt”, schiet het door m’n hoofd. Na tien minuten luisteren kom ik erachter dat als je het kabeltje van je oordopjes wel goed in je telefoon steekt, de kwaliteit van het geluid ineens een stuk beter is. 

Later in het vliegtuig ligt het hele vliegtuig op een oor, maar ik niet. Slapen en reizen gaan bij mij slecht samen. Geeft niets, dat weet ik en ik slaap wel als ik in het hostel kom. Een muziekje is wel even fijn. Gelukkig kom ik er nu na twee liedjes al achter dat ik het kabeltje niet goed in de telefoon zit. Ik hoop maar niet dat ik iemand wakker heb gemaakt met mijn nieuwe guilty pleasure; One direction.

ER