Categorie: diary in my head

Waterpeil?

mefrouw1 reactie

imageEen collegaatje en ik zaten van de week even onder het afdakje op het bankje te genieten van de regen en de verkoeling, onze pauze eindigde in een leuk schouwspel.

Een collega, een vrolijke jongen van zestien die in de keuken werkt, liep vanaf de buitendeur van de keuken naar het midden van de parkeerplaats en zette daar een coca-cola glas neer, wachtte even, je zag hem denken en plaatste het glas toch maar op het dak van een auto, hij keek niet op of om, helemaal met dat glas en de regen bezig, want hij wilde het waterpeil meten. Hij zag ons niet zitten en ging weer naar binnen. Mijn hersens beginnen meteen te kraken. “Zal ik dat door die plas heen halen?” Jaa lacht ze bulderend. Zogezegd , zogedaan… Na een een paar minuten zitten wij nog wat te na gniffelen, maar dan komt hij weer naar buiten en kijkt bedenkelijk, terwijl hij het glas oppakt en daarna met een vol glas naar de keuken in loopt.

Vanmiddag zaten er een hele groep collega’s en stagiaires buiten, uit te hijgen van hun werkdag en van het zonnetje te genieten. Ik loop naar buiten en ga “toevallig” naast de weerdeskundige zitten. Na een paar minuten vraag ik terloops. “Hey, wat uh… Was de bedoeling? Wilde je van de week het waterpeil meten?” Hij verteld mij hetzelfde verhaal, wat wij van een afstandje hebben gezien. Hahaha, begint een ander meisje te lachen. “Ja, dat klopt en we hebben het ook opgedronken!” Ik begin te glunderen en uit mijn ooghoeken zie ik een grote glimlach op het gezicht van mijn andere collega. Ik kan haar niet aankijken, anders proesten we het uit.
Moet ik het zeggen? Zal ik het zeggen? Wil ik het zeggen? Nee, nog niet besluit ik met een lach op mijn gezicht en ga weer aan het werk…

FR

Het regent, het regent

mefrouw2 reacties

.

Door de extreme regen van de afgelopen weken hebben wij op het bedrijf regelmatig te kampen met waterschade, wateroverlast, waterballet, last van het water en kinderen die ziek worden van het water.

De eerste extreme avond stond de hele benedenverdieping blank, de afvoerputdeksels lagen meters ver, een zwaar waterballet, fijn waterzuigen, maar het was dweilen met de kraan open. In gangen kwamen hele tegels van het systeemplafond naar beneden omdat sommige verbindingspunten van de leidingen het niet hielden. Lekke dakkoepels, dus vele emmers door het hele pand om het water op te vangen.

Een aantal dagen later hadden we een schoolreisje in huis van 23 kinderen, waarvan er 17 ziek zijn geworden. Oeps, toch niet van het eten? Bezorgde telefoontjes en mailtjes van ouders. Nee, niet van het eten… Collega belt wat rond, met Rijkswaterstaat en Wetterskip Fryslân. Nee, zij doen geen metingen van het water aan onze steiger, dat is geen officieel zwemwater, maar ze kunnen ons wel het volgende vertellen. Door de extreme regenval, kon de riolering het niet aan en is het water uit de putten over de kade gestroomd en is het water besmet geraakt met de ecoli- bacterie. Oftewel de kinderen hebben in poepwater gezwommen…. En daar kun je goed ziek van worden.

Weer een paar dagen later met weer hevige buien, plassen water in . Mijn collega had die avond bardienst, even geholpen met opruimen, daarna samen gezellig biertje op t terras gedaan. Daarna lopen we al keuvelend naar de receptie om af te sluiten, liggen er plasjes water in de gang, ja hoor daar ook al lekkage. “Maar hoe dan? Waar komt dat water vandaan?” We besluiten een kijkje te nemen. Samen staan we op ladders om de doordrenkte tegels van het plafond te verwijderen, maar het zit vast. Ik duw, ruk en scheur eraan, maar het lukt niet. Ik besluit toch maar even de decoupeerzaag te pakken. Het is natuurlijk helemaal niet leuk al die waterschade. Maar wij hebben toch de grootste lol staande op de ladders om half drie ’s nachts.

Vrijdagavond weer regen, gelukkig had ik een helder moment, even checken of de dames van de schoonmaak wel alle dakkoepels hebben dicht gedaan. Ik was net op tijd, want er stonden er zes open.

Maar wat ben ik blij dat het zonnetje weer schijnt!

FR

Our memories

mefrouw2 reacties

Ik zoek de juiste woorden. Woorden die passen bij dit lied. Woorden die de herinnering kunnen beschrijven die hoort bij dit nummer. Ondanks dat de herinnering niet de mijne is, zie ik het levendig voor me. Ik zie het stiekem georganiseerde feestje. Ik zie mijn oom als jonge jongen staan te midden van de kamer en dansen met m’n moeder, z’n schoonzus. Ik zie m’n grote, stoere oom, enthousiast, grijpen naar de staande schemerlamp en ermee swingen door de woonkamer. Vervolgens zie ik hoe de lampenkap dwars door de woonkamer vliegt. Terwijl mijn moeder deze herinnering met mij deelt zie ik hoe ze het opnieuw beleeft en ik zie het plezier in haar ogen.

“And now you’ll be there; in my memories as a memory.
I’ll relive each and every one of them over and over again to keep
you alive in the memories, the ones you gave me”.
–ER

ER

You’re in!

mefrouw26 reacties

Ik kan mijn ogen niet geloven als ik de mail van mefrouw check op de bank. Mijn lief merkt aan mijn blijdschap dat het wel iets heel bijzonders moet zijn en dat is het ook. Wij zijn bijna geselecteerd door het team van Bloginsiders voor de Philips Airfryer Insider campagne. Hoe vet is dat?! 

Voordat we definitief worden uitgenodigd moeten we nog aantal stappen doorlopen en een korte motivatie geven van maximaal 50 woorden. Dat is best lastig want ik kan wel 50 redenen bedenken waarom ik de Airfryer zou willen testen maar mijn hoofdreden, is toch dat ik Finn, ondanks zijn allergieën, niet het gevoel wil geven dat hij niks mag eten. Ik denk dat de Airfryer zeker zal bijdragen om zelf allergie-proof te koken en hij niet het gevoel krijgt dat hij niks mag.

“Food is memories”

De hele week houd ik de mail nauwlettend in de gaten en vandaag is het zover. You’re in! Staat er in het onderwerp. Mijn hart bonkt en zo snel als ik kan lees ik verder.

Wij mogen samen met Pauline en nog een klein groepje geselecteerde insiders meedoen aan deze geweldige actie. Waarbij we  worden uitgedaagd om aan te tonen dat patatjes uit de Airfryer net zo lekker of misschien wel nog lekkerder zijn, als de “vettere” uitvoering en om te ontdekken wat er allemaal nog meer mogelijk is met de Airfryer.

Mijn radertjes draaien al overuren en ook de rest van de redactie van mefrouw is enthousiast. De komende drie weken zullen we onze ontdekkingen met jullie delen! 

We are in! 

Liefs mefrouw

Zoektocht 

mefrouw3 reacties


Het aftellen is begonnen vandaag over drie weken heb ik mijn eerste nacht achter de rug, in een hostel met 5 anderen op de kamer, in Vietnam. Gekkenwerk om hieraan te beginnen als vrouw, voor het eerst helemaal alleen backpacken op je eenendertigste, als een moeder? Misschien wel, maar misschien ook niet. Ik neem in elk geval wel oordopjes mee. 
Over drie weken stap ik dus in het vliegtuig en ik ga nooit op reis zonder een boek. Zo ook deze keer niet. Normaal gesproken als ik een weekje op vakantie ga, neem ik een stuk of vijf boeken mee. Dit keer zal ik maar een boek meenemen en dan moet dat ene boek aan een aantal eisen voldoen. Het boek moet de juiste afmetingen hebben; een of ander super groot boek is niet praktisch en handzaam. Het boek mag niet te spannend zijn; het lijkt me nu niet ideaal om een luguber boek, van de hand van Karin Slaughter te lezen, terwijl ik helemaal Remi en alleen in een hutje op een verlaat strand slaap. The Notebook, P.s. I love you, het zijn allemaal bestsellers, I know, maar veel te zoetsappig naar mijn smaak, dan maar liever geen boek mee. Ik heb ook nagedacht over de taal waarin het boek geschreven moet zijn; ik ga voor Engels; dan kan ik het boek misschien wel ruilen tegen een ander boek met een reiziger. Een Nederlands boek heb ik veel te snel uit. Over een Duits boek zou ik wel wat langer doen, maar dan moet ik een woordenboek meenemen voor het vertalen van alle woorden die ik niet snap en ik heb met mezelf afgesproken dat ik echt maar een boek meeneem, dus een Engels boek it is. 
In de boekenwinkel slepen ze allerlei boeken aan tijdens mijn zoektocht naar het perfecte boek. Ik moet zeggen ze leveren goede service. Het meisje helpt me goed, denkt mee, snapt mijn afwegingen, overwegingen en mijn afwijzingen. Ze snapt het belang van het kiezen van het perfecte vakantieboek. Het is bijna een kwestie van leven of dood. Zo voelt het althans. 
Uiteindelijk eindig ik met drie boeken. Alledrie voldoen ze aan mijn eisen. Het zweet gutst langs mijn lijf naar beneden, mijn hart klopt hevig: “Welk boek wordt het? Ik kan maar een keer kiezen….”, schiet het door mijn hoofd en het moet de goede zijn. Ik kies en tevreden loop ik de winkel uit. Nu heb ik nog meer zin in mijn reis.
Ik ga op reis en ik neem mee: Girl on the train, geschreven door Paula Hawkins.
ER