Categorie: diary in my head

Little free library

mefrouw2 reacties

  

Ik ben nog helemaal aan het nagenieten. Het was een geslaagde middag!

Al weken zijn we met de straat bezig om een heuse minibieb op te zetten. 

Minibieb werkt vanuit het idee dat je de samenleving met elkaar leuker kunt maken. 

Dankzij de economische crisis zijn er talloze voorbeelden van deze zogenaamde ‘deeleconomie’. Initiatieven als airbnb, snappcar, croqqer , rewear, peerby en thuisafgehaald. Deze internetdeelplatformen verbinden gebruikers met elkaar om online te ‘delen’. Deeleconomie klinkt onbaatzuchtig maar dat is niet in alle gevallen zo, immers met sommige diensten is gewoon geld gemoeid, dus daarom is voordeeleconomie inderdaad misschien een beter woord? Want deze voordeeleconomie heeft een positieve sociale, duurzame en economische invloed! Zo ook de minibieb.

De minibieb is overgewaaid vanuit Amerika. 

Todd Bol bouwde de eerste, little free library, in 2009 als eerbetoon voor zijn moeder die een lerares was en een booklover! Het idee is inmiddels wereldwijd (32000 geregistreerde) overgenomen. Todd is zelfs een heuse “the Little Free Library Across America tour” begonnen! 

Nederland telt ruim 400 geregistreerde minibiebs. En sinds 30 september 2015 staat er ook één in onze straat, alleen wel eentje met een kleine twist. Onze bieb is namelijk alleen voor kinderboeken. 

In de voorgaande weken hadden we echte voorpret en wat ondervonden we veel draagvlak voor dit inititief. We moesten allereerst op zoek naar een kastje het liefst eentje met glas, niet hoog en weerbestendig maar het zou ook leuk zijn als de kinderen een zitplek hadden zodat ze al even kunnen bladeren. Inspiratie vinden we op pinterest. 

Uiteindelijk vielen we voor een schattig klepbankje. Vele boeken werden er aangeleverd door de hele buurt. De dorpsschool stuurde de uitnodiging voor de opening naar alle ouders en ook het dorpskrantje plaatste onze advertentie. Nu moesten we echt, wel zorgen voor een echte feestelijke opening.

Wie kon er een mooi verhaal voorlezen? Ik dacht meteen aan een oude juf van Qyra die kan zo prachtig vertellen. Zij woont toevallig ook in ons dorp en ze wilde het graag doen! Bij feest hoort natuurlijk ook muziek en de buurman, de dominee, anex straatmuzikant wilde ook weer graag begeleiden op de accordeon. 

We hadden geen idee hoe groot de opkomst zou zijn het konden er vijf zijn maar ook vijfentwintig. Dat leek ons een mooi richtpunt. Dus muffins in de oven en aan de slag met versieren. Ballonnen opblazen en samen met de slingers ophangen. Groot kleed met lekkere kussens op de grond, krukjes voor de kinderen. Stoelen en banken voor volwassenen. Wij waren er klaar voor en gelukkig om vijf uur kwamen er gasten, zoveel dat we zelfs stoelen er bij moesten slepen! Wat een opkomst.

De buurvrouw nam het woord en juf las een prachtig toepasselijk verhaal voor over de maan, de kinderen en volwassen hingen aan haar lippen. En dan is daar het moment waar het allemaal om draaide. Voor iedereen was er uit een grote mand een lawaaiig  muziekinstrumentje, de accordeon bouwde langzaam de spanning  nog verder op…..en toen eindelijk, de onthulling. 

  

Alle kinderen konden een mooi boek uitzoeken en ik hoop dat ze dat nog lang blijven doen! 

Ik ben nog helemaal aan het nagenieten. Het was een geslaagde middag.

Little Free Library is a Global Sensation!

-The Wall Street Journal-

MR

Proost

mefrouwEen reactie plaatsen

  
’s Morgens vroeg in de ochtend, zit ik in de auto om aan het werk te gaan. Ik zing mee met de radio. Q-music. Ik houd ervan in de ochtend. Repeat of niet: Diggy Dex ft. JW Roy – Treur Niet (Ode Aan Het Leven). Dit nummer zit niet voor het eerst in Repeat of niet. Inmiddels kan ik het refrein al aardig meezingen. “Mocht ik heen gaan, ergens, treur dan niet om mij. Maar proost op het leven en treur niet om mij”.  Ik sta stil voor de stoplichten. Ik ben drie minuten van mijn werk vandaan. Ik kijk om me heen; het belooft een mooie dag te worden. Ik heb er zin in. Daar is het refrein weer en ik zing uit volle borst:  “Mocht ik heen gaan, ergens, treur dan niet om mij. Maar proost op het leven en treur niet om mij”. Ineens komt het binnen: “Twee jaar……”.

Mijn tranen weten hun weg naar mijn wangen te vinden. Ik huil. Ik kan er niet bij: twee jaar…… Het is al bijna twee jaar geleden dat mijn vader is overleden. En het leven gaat gewoon verder. Wat is er veel gebeurd in die twee jaar. Ik ben me er ineens enorm van bewust dat mijn vader er al zo lang niet meer is en dat het leven gewoon doorgaat. En dat moet ook, dat is ook goed. C’est la vie. Dat is het leven, maar soms, heel soms komt het keihard binnen en is het verdriet weer zo rauw. Dan lijkt het net alsof het gisteren was. 

“People say it gets better but it doesn’t.
It just gets different, that’s all”.

– Maggie Smith

Ik moet mijn tranen drogen, ik kan niet te lang stil staan bij mijn verdriet. Ik heb nog drie minuten voordat ik op mij werk ben. En mijn directrice komt mij direct om half negen observeren in de les. Ik sluit mijn ogen. Ik slik. Haal diep adem. Ik kijk naar het stoplicht, het is groen. Het leven gaat door. 

Ik zing uit volle borst: “Mocht ik heen gaan, ergens, treur dan niet om mij. Maar proost op het leven en treur niet om mij”. De wereld draait door, zelfs zonder mijn papa. 

ER

Gouden moment: De architect

mefrouwEen reactie plaatsen

Met mijn kleuters werken we aan het project bouwen. We leren woorden als bouwtekeningen en architect. We zijn bouwvakkers. We bekijken verschillende huizen en voertuigen die te maken hebben met de bouw. We krijgen van meester Onno een dramales en voor de gelegenheid heeft hij de les volledig aangepast aan het thema. Nu ik zelf alleen maar deelnemer ben aan de les, geeft het mij de gelegenheid om ‘mijn kinderen’ te observeren.

Aan het begin van de les zie ik de kinderen genieten van het poppenkastspel van Pollie Pollepel en de Leeuw. Ogen worden groot wanneer er verschillende stukken, echte gereedschap uit de koffer komen. Britt vindt het geweldig dat zij als eerste een stuk gereedschap uit de gereedschapskist mag pakken. Ze straalt en houdt het trots omhoog, zodat ze het aan ons kan laten zien. Ik kijk de kring rond: check, iedereen is gegrepen door de les van meester Onno. Ik zie overal twinkelende ogen.

De muziek start, we doen alsof we aan het klussen zijn. We dansen, klussen en bewegen op de muziek. De tweeling, dol op klussen, gaat helemaal los. Ik vind het mooi om te aanschouwen, hoe zij de muziek beleven terwijl ze hevig aan de klus zijn. Tegenover mij zit Lucas. Sinds de muziek is gestart stralen zijn ogen niet meer. Hij beweegt niet mee op de muziek. Lucas kijkt bedenkelijk. Ik zie dat hij zich ongemakkelijk voelt. Hij merkt dat ik naar hem kijk. We maken oogcontact: ik glimlach naar hem, maar ik ontvang er geen terug. Hij worstelt ergens mee. Hij zit stil. Hij geniet niet meer van de les. Plots hoor ik hem zeggen: “Ik ben de architect”.  Ik knik heftig, maar Lucas ziet mijn reactie niet. Lucas kijkt vol verwachting naar meester. Met heel mijn hart hoop ik dat meester Onno Lucas begrijpt. Ik hoop dat hij opmerkt dat Lucas een oplossing heeft gevonden, waardoor hij zich nog steeds betrokken voelt bij de dramales. Lucas is de architect, hij heeft de bouwtekening gemaakt, maar hoeft niet te klussen. Hij hoeft niet te bewegen op de muziek, want dat doen de bouwvakkers en niet de architect.

Lucas kijkt vol verwachting naar meester Onno. Hij wacht een reactie af. Hij is nieuwsgierig en ik ook. Meester Onno kijk naar Lucas en hij knikt. “Yes, meester Onno snapt het! Hij begrijpt Lucas en laat hem zichzelf zijn”, schiet het door mijn hoofd. Ik kijk naar Lucas; hij kijkt tevreden. Hij ontspant. Hij zakt weer in zijn stoel, en zijn ogen beginnen weer te twinkelen. Ik ben trots op Lucas: hij heeft een oplossing bedacht voor zijn probleem.

De muziek stopt. Meester Onno rondt de les af. Ik ga met mijn kinderen terug naar de klas. Achter mij hoor ik de zware stem van Meester Onno: “Architect, help jij mij om het gereedschap op te ruimen?” Mijn glimlach wordt nog groter.
ER