Een plukvaasje

  

Ik pluk altijd bloemetjes. Dit heb ik schijnbaar ook op mijn kinderen overgebracht want toen Qyra klein was hadden we altijd een speciaal vaasje staan waar elke dag vers geplukte bloemetjes in stonden maar ook Finn komt met grote regelmaat met een bloem thuis en zegt dan vol trots ik hou van je Mama. 

Toen mijn vader in het Zonnehuis lag omdat hij locked in patiënt was. Ging ik elke donderdag naar hem toe. Als ik dan uit de trein stapte en naar het Zonnehuis toe liep plukte ik de bloemen uit de berm welke op dat moment bloeide. Zo kreeg hij voor mijn gevoel toch iets van het de natuur en de geuren mee. Ik vroeg hem eens van wie ik het toch had dat plukken. Ik dacht van Oma Rouw en hij antwoordde met een dikke knipoog dus daar ga ik nu maar van uit.

Ook op vakantie pluk ik altijd de bloemen. Benieuwd naar de soorten uit dat land maar nu op de camping waar we staan valt het me tegen dus bleef de meegebrachte vaas lang leeg. Tot we op een prachtige uitkijk plek waren over het Lago Maggiore hier stonden heel veel verschillende prachtige bloemen! 
De rest van de vakantie geniet ik van mijn plukvaasje.

MR 

Waterpret

  

Jaren geleden toen had ik een vriendje en woonden we allebei nog thuis. Mijn schoonouders hadden een sta-caravan gekocht en gingen met mooi weer vaak in de weekenden en vakanties naar de camping. Soms gingen we mee, andere keren sliepen we bij mijn vriendje, hadden we mooi het rijk alleen. En sliepen we in het waterbed van zijn ouders.
Op een zaterdagavond na het stappen kwamen wij aardig beschonken bij mijn vriendje thuis. Normaal dronken we dan beneden nog een borreltje en rookten een laatste sigaret. Deze keer dus ook.
Hij was al klaar en ging vast naar boven. “Ik kom er ook zo aan, schatje.” Eenmaal boven trok ik mijn kleren uit in de badkamer en ging naar bed.

Maar ik was vergeten dat zijn ouders dit weekend wel thuis waren , dus stap zo naast zijn moeder het bed in…
Ook al had hij hele leuke ouders, kwam ik toch de volgende morgen met een aardig rode boei beneden.

Gelukkig kon iedereen er hartelijk (keihard) om lachen.
Maar OMG wat was ik blij dat zijn vader niet aan die kant lag.
FR

Infinity

  

Gisteravond met het werken in de bediening zat er een gast te tekenen op een servetje. Deze meneer was nu niet bepaald een natuurtalent. Hij had dan ook al meerdere verfrommelde servetjes liggen. Maar hij deed een poging om mijn tattoo na te tekenen.

Op een gegeven moment sprak hij mij aan, “mevrouw, misschien een beetje een rare vraag, maar wij hebben het zelfde soort teken in glas en lood in het raam thuis. Maar wat betekent het ook al weer?” Het is een Keltisch teken voor kracht, een triquatra, maar het betekent ook infinity.
Maar voor mij heeft t nog een extra betekenis en dat is de drie-eenheid voor mij en mijn twee zussen. De liefde, de kracht en de humor die ons bindt. Samen kunnen wij alles aan.
Het blijft leuk om deze vraag te mogen beantwoorden.
FR

About books and reading

Een keukenmeidenroman door Kathryn Stockett
  
De flaptekst is kort: ” In het Mississippi van de jaren 60 wordt aan zwarte vrouwen wel de opvoeding van blanke kinderen toevertrouwd, maar niet het poetsen van het tafelzilver. Drie vrouwen zijn het allesbepalende racisme meer dan zat en besluiten dat de verschillen tussen hen minder belangrijk zijn dan de overeenkomsten.”
De schrijfster vindt dit laatste in wezen de essentie van het boek: “Dat vrouwen zouden beseffen: We zijn gewoon mensen. Er is niet zoveeel, dat ons van elkaar scheidt. Lang niet zoveel als ik dacht”. Dit is ook de passage, waar ze het meest trots op is, zoals ze zelf zegt.
In haar verantwooring bedankt ze Susan Tucker. De auteur van ” Telling Memories Among Southren Women”, De vrouw die daadwerkelijk zo’n boek schreef.
Ondanks het feit dat Kathryn’s boek pas in 2009 gepubliceerd werd en geschreven is in een tijd van ver na de rassenscheiding, voelde het voor haar lastig om bepaalde grenzen te overschrijden.

Wat zouden haar ouders ervan vinden en kon ze wel met de stem van zwarte mensen schrijven?

Wat hielp was het artikel waarmee Howell Raines ooit een Pulitzer-prijs won : “Grady’s Gift”:
“…. de oneerlijkheid waarop een samenleving is gebaseerd, maakt elke emotie verdacht, maakt het onmogelijk om vast te stellen of het sentiment tussen twee mensen oprecht gevoel was dan wel medelijden of pragmatisme.”
Kathryn’s boek, haar droomdebuut, werd ” een kanjer van een bestseller” , met lovende recensies. Een kleine greep:
“Pageturner, overtuigend, absolute hit, puur genot, ontroerend, hartverwarmend, hilarisch, geloofwaardig.”
Monique Eskens van boekhandel De Drvkkery te Middelburg schrijft: ” Het is een aangrijpende, meeslepende en bij vlagen verbijsterende roman. Het zou me niet verbazen als dit boek opgepikt wordt door leesclubs ….Hulde voor de omslag en de omzetting van de oorspronkelijke titel The Help ”

Op boekverkoper.nl

En ik sluit me daar volledig bij aan.
Vertaald uit het Engels door Ineke van Bronswijk

Uitgeverij: Mistral/Amsterdam 2010 copyright

Oorsronkelijke uitgave: Amy Einhorn Books/Published

Copyright: 2009 Kathryn Stockett
ISBN 978 90 499 51222 1

NUR 302 

 
N.B. De flaptekst bevat een fout: het zilver mocht wel gepoetst, doch niet gestolen worden.
Groet , SH

Mogen wij meespelen?

    

Mama mag ik zwemmen, vraagt Finn me?

Daar zit ik dan, met mijn billen in het zand op een strandje aan het prachtige Lago Maggiore. 

Het is vroeg, het strandje is nog verlaten dus ik heb een mooi plekje uitgezocht onder de bomen in de schaduw. Achter me kwettert een nest jonge Vlaamse gaaien op zoek naar voedsel. De eendjes zwemmen langs de waterlijn heen en weer, wachtend op de eerste die hun komt voeren met de restanten van hun ontbijt. Ik houd van deze vroegte, de stilte. Het lijkt of de wereld nog van vogels is, je kunt hun gekwetter overal horen, nog niet overstelpt door menselijk lawaai. 

De camping ontwaakt langzaam. Er komen nog een paar “vroege vogels” op het strand. Hallo jongetje ben jij Nederlands? Mogen wij mee spelen?

De eerste vriendjes zijn gemaakt. Wat gaat dat toch gemakkelijk als je zes bent. 

Ik duik in mijn boekje, vakantie! 

MR