“Wat een schatje. Wat is ze blond. Wat lief”, aldus een collegaatje van mij over Olivia. We komen elkaar tegen op straat. Olivia en ik zijn onderweg naar de supermarkt. Mijn collegaatje en ik kletsen snel een beetje, en dan gaan we elk weer onze eigen weg.

Complimenten ik strooi er mee. Soms bewust, vaak onbewust, maar ik meen ze altijd. De reacties zijn dan weer verschillend. Hoe mensen reageren is dan weer heel verschillend. “Oh wat heb je dat goed gedaan!” zeg ik. “Tsja, nou ja het moest gebeurden”, is de reactie. “Ja, ik weet dat het gebeuren moet, maar dan nog heb je het wel goed gedaan”‘ denk ik dan. “Wat zit je haar mooi”, zeg ik tegen een collega. “Dat heeft de kapper gedaan. Zij heeft m’n haar gekleurd”. En natuurlijk de herkenbare: ” Wat een gave broek!”. De reacties op een soortgelijk compliment als deze kunnen verschillend zijn: “Oh, deze? Deze is al zo oud”, of “Nou, hij was maar een tientje in de uitverkoop hoor”, of “Het is geen……….” en vul dan maar een willekeurig merknaam in. “Een oude broek zeg je? Maar een tientje? Oh, en is het niet van dat super merk? Oh nee, dan trek ik mijn compliment in. Bij nader inzien, ga maar naar huis en trek maar een andere aan”. 
Ik denk echter dat mijn reactie ook niet altijd gepast is. Negen van de tien keer zeg ik: “Bedankt”. Als ik dat zeg beginnen mensen vaak te lachen en kijken ze me vreemd aan. Of ik zeg: “Bedankt, ik vindt deze broek ook vet gaaf”. Echter betrap ik me erop dat ik het soms niet eens ben met complimenten, maar goed je mag dan ook kritisch zijn. Kinderen reageren eigenlijk altijd hetzelfde: ze beginnen altijd te stralen wanneer ik hen een compliment geef. In mijn groep twee oefenen we regelmatig met het geven en ontvangen van complimenten. “Ik vind dat Jens mij goed geholpen heeft”, aldus Willy. Jens begint te lachen: “Bedankt Willy”. Ik vind het knap van Willy en Jens. Ik hoop dat ze dit voor altijd vasthouden.

Als we thuiskomen, met een tas vol boodschappen, check ik mijn telefoon even. Ik was deze vergeten en ligt nog op tafel. Ik zie een whatsappje van mijn collega: ” Wat word ik toch altijd blij als ik jou tegenkom!! Geniet van je weekend!!” Ik begin te stralen, ik lach: ” Wauw!! Wat een lief compliment! Super lief. Jij ook een fijn. Weekend” app ik terug. De rest van de dag heb ik vleugels. Wat een compliment al niet kan doen. 

ER

Je bent al jaren in mijn leven. Al zakt de hele wereld onder m’n voeten vandaan. Ik weet dat ik op jou kan rekenen. Ik weet dat je er altijd zal zijn en ik weet dat je me nooit in de steek zal laten. Soms pink ik een traantje weg, omdat je me weet te raken. Als ik met roos wandel, weet ik dat je er zal zijn, als het mooi weer is, dan weet ik dat je er zal zijn. Op regenachtige dagen laten we elkaar meestal met rust. De geur van gemaaid gras doet me aan je denken. De herinneringen komen dan een voor een boven. Je bent bijzonder. Je hoort gewoon bij mij. We zijn verbonden met elkaar. Samen een, jij en ik. 

Het valt me echter wel op dat je niet monogaam bent. Anderen kunnen ook op je rekenen. Dat neemt niet weg dat ik je elke keer weer toe laat in mijn leven. De deur staat altijd op een kier en jij weet me altijd moeiteloos te vinden. 

Ik heb je een tijdje op afstand weten te houden. Gelukkig maar, want het is beter voor mij. Alleen afgelopen zaterdag kon ik er niet meer langer tegen vechten. De strijd is gestreden, je hebt me verslagen. Vanuit het niets ben je er weer helemaal. Zij aan zij, wij samen, jij en ik. Je neemt al mijn energie. Ik kan niet anders, dan je te verwelkomen met open armen. “Lieve hooikoorts welkom terug! Je hoort bij mij, hoe lang blijf je dit keer?” 

ER

“Wie kan er zaterdag?”, aldus Lils in de groepsapp. “Ik! Ik! Ik kan volgens mij!”, denk ik. Ik bel Foka of ze kan oppassen. “Yes, ze kan”, zeg ik tegen Olivia. Olivia heeft geen idee, maar ze lacht naar me. Nu staat er niets meer een avondje wijn, met vriendinnen in de weg.
Ik plof neer op de bank. We zijn er! Gezellig! Afke zet snel een kopje thee. Sjaakie is er al, en met Lils ben ik naar Alkmaar gereden. We hebben elkaar een tijdje niet gezien, maar het is net alsof we elkaar gisteren nog gezien hebben; we kletsen honderduit. Uiteraard komt ‘mefrouw’ ter sprake.”Leuke blog!”, “Ik kijk elke dag”, “Hoe vaak bloggen jullie nu en wat zijn jullie toekomstplannen?”, leuk deze feedback van mijn vriendinnen. Ik vind het echt gaaf dat ze zo enthousiast zijn, dat ze eerlijk zijn en dat ze zo meedenken. “Maar Eef, nu ehm, nu moeten we wel nadenken over wat we zeggen. Voordat we het weten staat het op mefrouw”, aldus een van de dames. Ik denk snel na: ” Ehm tsja….. Wat zal ik zeggen… Het is wel waar. Ze zijn wel deels mijn inspiratiebronnen. Maar ik wil nog wel gewoon uitgenodigd worden op feestjes en weekenden”. Ik lach een beetje schaapachtig als reactie. ” Ja, dan nodigen we Eef gewoon soms niet meer uit, dan kunnen we gewoon vrijuit spreken, zonder dat het op haar blog komt”, Afke maakt een grapje. Hoop ik. Denk ik. Neem ik aan. Nee, ik weet het zeker. Ze maakt een grap. Ik lach schaapachtig.
De wijn die vloeit, de gesprekken volgen. Eerlijk is eerlijk, genoeg inspiratie voor tientallen blogs. Zal ik ze er blij mee maken? Geen idee. “Lieve vriendinnen, lieve inspiratiebronnen, ik beloof dat ik discreet zal zijn”. 

ER