Quote of the friday: Poesiealbum

Goede raad is duur, zegt men, maar ons poesiealbum stond er vroeger vol mee. Gratis. De jeugd van tegenwoordig zegt het misschien niet zoveel meer, maar vroeger kregen wij meisjes vaak al bij de geboorte een poesiealbum cadeau. Het was de bedoeling dat we hiermee later de boer opgingen en het uitleenden aan familieleden, juffen, meesters, buren, klasgenoten en vriendjes en vriendinnetjes, zodat die er een mooi versje in konden schrijven en waar diegenen dan snoezige plaatjes bij mochten plakken.

Die versjes stonden bol van de goede raadgevingen, goede wensen, vergeet mij nietjes en bezweringen en ze beschreven maar al te vaak de deugdzaamheden waarover elk meisje behoorde te beschikken. In die tijd kwam dat vooral op een zuiver geweten, zachtheid, een rein hartje, ijverigheid, vriendelijkheid, tevredenheid, eenvoud, minzaamheid en wat al niet in oprechtheid neer. Daar zou je tegenwoordig niet mee aan hoeven komen! Wij moesten lammeren zijn.

Toch zijn er ook nu nog moderne varianten op deze albums te vinden in de vorm van klasgenoten- en vriendenboekjes. Mijn kleinzoon is er geen fan van, want hij houdt niet zo van “stickers plakken, oma ” en hij heeft daar zo zijn eigen redenen voor.

Ik kan het wel begrijpen, maar zelf vind en vond ik het een schitterend ding.

Een gedichtje uitzoeken of er zelf een schrijven (bijvoorbeeld een naamrijm) en daar de bijbehorende poesiealbumplaatjes bij uitkiezen. Uren kon ik daar mee zoet zijn…..En lief, tevreden enzovoort.

Onlangs was het de geboortedag van mijn vorig jaar overleden nichtje Fia de Boer en naarstig op zoek naar een quote voor vandaag leek het me wel leuk, om iets van wat zij had geschreven, hier te citeren. Daarin werd ik echter teleurgesteld, want zij heeft nooit een pennenstreek in mijn album neergezet.

Wat ik wel tegenkwam was dit, van de hand van mijn juf van de kleuterschool op Vlieland, toevallig ook een de Boer.

“Wees bevriend met kleine dingen

met een kleine bloem die bloeit

met vogeltjes die zingen

met een vlindertje dat stoeit

met de heldere regendroppels

met de blijde zonneschijn

Wees bevriend met kleine dingen

En je zult gelukkig zijn.”

-Bina de Boer-

Fijn weekend,

Groet SH

Het verschil

“Hé, mama van Mirelle!”

Zo schalde het afgelopen zaterdag door de gangen van het nieuwe gebouw van de Vrije School waar mijn kleindochter vroeger heen ging. Men was een tikkeltje verbaasd: dat ik daar nog steeds op reageer. Hoe zo dan?? Na veertig jaar?  Alhoewel die roep misschien lang niet is gehoord, zit het er wel diep ingesleten.Met vier kinderen ben ik al heel lang de mama van ….

Met mefrouw’s ecoshop, stonden we daar met prachtige duurzame, herbruikbare en recyclebare artikelen, toen opeens iemand zich hardop afvroeg of wij niks zelf maakten. Want de meeste andere verkopers deden dat wel.

Even waren we stomgeslagen en lachten er ietwat ongemakkelijk bij.

Totdat mijn jongste, mijn zoon, die er ook bij was, heel adrem zei:

“Nee, wij maken het verschil”.

En dat is het precies.

Laatst ging ik met diezelfde zoon, maar wellicht ook bedreigend grote man ondertussen, naar een school, om iets op te halen. We konden er, tegen de verwachtingen in, onder de lesuren zomaar naar binnen lopen.

Het moet kunnen, maar in deze tijd vraag je je af, hoe zoiets mogelijk is, met alle schiet- of steekpartijen en aanslagen die hier of elders op scholen hebben plaatsgevonden, met alle trauma’s vandien.

Tenslotte kent niet iedereen tegenwoordig de mama van iemand anders en moesten daarom voorheen niet, nog niet zo lang geleden,  bij alle scholen de deuren op slot?

Daar zou je je geen zorgen over hoeven moeten maken, maar ik was er eigenlijk wel op geprepareerd. Een heel verschil met de vrijheid van vroeger. Ook jammer voor alle medelanders die daardoor soms

compleet verkeerd beoordeeld worden.

Ook zij zijn immers iemands kind, of vader of moeder.

Groet SH

Balans

Van de zomer tot aan de herfstvakantie was het keihard werken. De uren tikten flink aan en voor het eerst dat ik werkzaam ben in het onderwijs was ik toe aan de herfstvakantie.

Ik ben me er totaal van bewust dat ik dit niet hele schooljaar vol ga houden, dus hoe vind ik de balans? Het werk is immers nooit klaar en ondanks al mijn uren heb ik nu al het idee dat ik 1-0 achter sta. Het voelt alsof ik achter de feiten aanloop.

“Balance is the key”.

Meer uren draaien is geen optie. Ik wil juist minder uren maken voor een betere balans. Voor het eerst sinds maanden neem ik weer werk mee naar huis. Iets wat ik eigenlijk niet meer wilde. Hoe vind ik dan balans?

Ik heb geen flauw idee… ik modder maar wat aan. Ik weet wel dat ik nu eerst naar yoga ga. Wie weet vind ik het daar?!!

ER

Hoooked!

Ik ben veertig dus je kan best wel stellen dat het eventjes heeft geduurd voordat ik een vinkje kon zetten op mijn bucketlist achter, leren haken. Ik wilde het zo graag en echt al van kinds af aan. Mijn moeder heeft dappere pogingen ondernomen maar omdat ik linkshandig ben en zij rechts liepen die op niks uit. Twee jaar geleden schreef ik al in mijn linksonhandige blog, dat ik het mezelf ging leren via YouTube filmpjes. Ook die probeersels liepen uit op een fiasco.

Bijna had ik de moed opgegeven maar sinds kort ga ik naar een handwerkcafé daar brengt mijn nieuwe heldin Mieke, mij de basisprincipes van het haken bij en het is nog eens reuze gezellig ook!

Op dit moment haak ik in het kader van zerowaste, herbruikbare wattenschijfjes

Zo schattig en natuurlijk ben ik inmiddels ook weer druk aan het pinnen geslagen op Pinterest. De mogelijkheden zijn eindeloos.

I am hoooked

MR