Ook wij hadden een Halloween-feestje. Gelukkig wisten we dit keurig op tijd. Ongeveer anderhalve maand geleden, kregen we de uitnodiging van een vriendin in Drachten. Dus even goed nadenken over hoe we verkleed zouden gaan. We wilden wel als een stel, dat was één ding wat zeker was. Uhm… Vampiers of Batman en Catwoman? Nee, misschien als dokter en verpleegster of priester en non? Nee, zombies dan? Of als Chucky and bride of Chucky? Nee, nee, ik weet t horror-clowns… toch maar niet. Na lang beraad waren we eruit. We gaan als eng bruidspaar. De voorpret kon beginnen!!

Elke keer als we elkaar zagen, bedachten we steeds meer. Ik wilde mijn jurk uiteraard zelf maken en mijn valse zuster moest een hoge hoed en een wandelstok. Het moest een beetje bloederig zijn en we wilde een grootse entree hebben. Zo gezegd zo gedaan.

Met nog drie weken in zicht stuurden we onze vriendin een foto. We waren er klaar voor, we hadden allebei alleen maar een werkhelm op. “En wat vind je ervan? We gaan als Bob de bouwer!” Waarop zij apte: nou jullie zien er niet echt eng uit hoor. “Moest dat dan? In de uitnodiging stond dresscode is verkleed, dus dit is toch prima?” Mijn telefoon blijft angstvallig stil. Ah, daar was die al. “Misschien kunnen jullie je dan eng smincken?” Ooh, ja dat was dan wel een goed idee! Na een uurtje toch nog een apje. “Volgens mij neem je me in de zeik!!”

Op de rommelmarkt vond ik een wandelstok, die avond ging ik met de trein naar Leeuwarden. Daar stond ik dan op t station met die stok. Dan maar meteen gebruik maken van de situatie, ik deed net of ik mank was. Mensen hielden de deur voor me open en iemand hielp mij met instappen, ik liep ook echt heel moeilijk en werd nagekeken. Inwendig had ik de grootste pret. Mijn licht viel uit en al fietsend kon ik die weer aan doen met mijn stok, best handig.

Nog één week te gaan, nou moest ik toch echt maar eens beginnen met die jurk. Naar de markt geweest voor tule en fournituren, van een vriendin vitrage gekregen en mijn collega had gelukkig ook aardig wat stof liggen. En toen waren het nog maar vier dagen. Druk op het werk, dus dan maar in de avonduren achter de naaimachine, ik kan wel zeggen dat het nachtwerk werd. Als ik dan eenmaal bezig ben, dan ben ik ook niet meer te stoppen. En onder druk presteer ik het beste.

We hadden een hotelkamer geboekt bij van de Valk, nee niet de bruidsuite, maar het was een zeer luxe kamer, met heerlijke bedden.mUiteraard hadden we de grootste lol met het smincken. Hoedje zat niet goed, toch nog even het tule bijknippen, ik had gelukkig een reis-naaisetje mee. Uiteindelijk korset ingesnoerd en klaar om te gaan.

De navigatie vertelde ons dat we op onze bestemming waren gearriveerd. Dus wij staan arm in arm klaar en ik klop keihard op het raam. Ik zeg nog: wel weinig fietsen hé. Vervolgens gaat het gordijn open en zien we een bang gezichtje. Ik kijk naar het huisnummer. Oh jongen! We staan voor het verkeerde huis!

Poging twee: ik klop bij het juiste huis keihard op het raam. De deur gaat open en mijn man start de muziek.

“Daar komt de bruid…”

Als een heus eng bruidspaar gooien we zelf met rijst en zo maken wij onze grootse entree.

FR